Hockey in Argentinië

Op 9 juli 2026 maakte Fernando Ferrara zijn twintig namen voor het WK bekend, en de helft daarvan speelt haar allereerste wereldkampioenschap. De jongste is Milagros Alastra, negentien jaar, uit Mendoza, die haar hele jeugdopleiding afmaakte zonder ooit naar Buenos Aires te verhuizen, en die een maand voor het toernooi al werd uitgeroepen tot beste jonge speelster ter wereld. Zij is het gezicht van een radicale verjonging, gebouwd op de oude zekerheid van Agustina Gorzelany's strafcorner en de garra die Las Leonas al een kwart eeuw in de top houdt.

Tegelijk mist de ploeg iets, en iemand. In Groep B wacht op 17 augustus Duitsland, met in de gelederen Lucina von der Heyde, een oud-Leona die na een breuk met Ferrara van shirt wisselde. Tweede van de wereld, tweemaal verliezend WK-finalist tegen Nederland, en nu een reünie met een verloren dochter: het dossier van Las Leonas richting Amstelveen en Wavre.

Geen enkele hockeynatie leeft zo op het scherp van de snede als Argentinië. Los Leones zijn het enige volledig amateurteam dat ooit olympisch goud won, spelers die niet van hun sport leven en hun club zelfs betalen om te mogen spelen, en die toch al twee decennia onafgebroken in de mondiale top tien staan. Op het WK 2026 in Amstelveen vechten ze in een loodzware poule met gastland Nederland, het opkomende Nieuw-Zeeland en het razendsnelle Japan.

De ploeg staat aan het begin van een nieuw tijdperk. Bondscoach Lucas Rey, oud-aanvoerder en goudwinnaar van Rio 2016, leidt een generatiewissel waarin zijn broer Matías de enige overgebleven olympisch kampioen op het veld is en de Cordobese goalmachine Tomás Domene het vizier vormt. In het dossier lees je hoe de gebroeders Rey, de garra en een dodelijke strafcorner samenkomen in de jacht op een eerste WK-medaille sinds het brons van Den Haag 2014.