Die Danas op het WK 2026: heropbouw onder een Nederlandse coach

In de halve finale van het EK 2025 in Mönchengladbach stond Duitsland tegen België stil op 1-1, tot het op shoot-outs alsnog won en zich een plek in de finale veroverde. Twee dagen later, voor een uitverkocht en grotendeels oranje publiek, hield datzelfde Duitsland regerend kampioen Nederland tot diep in de tweede helft op 1-2. Het was een ploeg die in de poulefase nog met 5-1 was weggespeeld door datzelfde Nederland en die op papier te jong en te onervaren leek, en die toch tot vlak bij de Europese titel kwam.

Tien maanden later kreeg dat beeld een vervolg dat niemand had voorspeld. Waar Duitsland halverwege het Pro League-seizoen nog puntloos onderin bungelde, won het zeven van zijn laatste acht wedstrijden en sloot het af als vijfde, twee plaatsen hoger dan het jaar ervoor. Op de wereldranglijst klom de ploeg van de zevende naar de vijfde plaats.

Dit dossier brengt die ploeg in kaart aan de vooravond van het WK 2026 in Wavre en Amstelveen: een elftal dat in één seizoen zijn complete ervaringslaag verloor, onder de Nederlandse bondscoach Janneke Schopman een nieuwe speelstijl bouwde, en precies op tijd lijkt te pieken. Maar in de twintigkoppige selectie staan dertien speelsters die nog nooit een WK speelden. Daarmee verschuift de centrale vraag van dit dossier: houdt een ploeg die zich in een half jaar van de staart naar de subtop knokte die opgaande lijn vast op het ene toernooi dat vrijwel niemand in haar selectie van binnenuit kent?

Wereldranglijst en kwalificatie

Duitsland gaat als nummer vijf van de wereld naar het WK, en die positie is vers verdiend. In maart 2026 stond de ploeg nog zevende; na een sterke slotfase in de Pro League, met de thuisstage in Berlijn als kantelpunt, schoof ze twee plaatsen op, met een marge van nog geen zestig punten op Spanje. Binnen Europa is Duitsland daarmee opnieuw de naaste belager van Nederland en België.

De kwalificatie voor het WK 2026 was vroeg geregeld, en op een manier die nu bijna ironisch aandoet. Duitsland eindigde in de FIH Pro League 2023-24 als tweede achter Nederland; omdat de Oranjevrouwen al als gastland geplaatst waren, erfde de nummer twee de directe ticket. Al in juni 2024 stond Duitsland dus op het WK, ruim voordat de generatiewissel en de coachwissel hun beslag kregen. Anders dan bij de Duitse heren, die hun WK-plek via het EK 2025 moesten afdwingen, hoefde het damesteam zich daar niet meer druk om te maken.

Dat de continentale dynamiek niets cadeau doet, blijft niettemin het uitgangspunt: Europa levert met Nederland, België, Spanje, Engeland en Duitsland vijf van de zwaarste ploegen ter wereld. In dat gezelschap is Duitsland geen vanzelfsprekende medaillekandidaat, maar het zelfvertrouwen is er wel. Schopman zei bij de bekendmaking van haar selectie dat de recente successen in de Pro League de overtuiging versterken dat deze ploeg het tegen elke tegenstander ter wereld kan opnemen.

Alle WK-deelnames van Duitsland

De twee wereldtitels

De grootste WK-momenten liggen ver terug en dragen een belangrijke nuance. De wereldtitels van 1976 en 1981 werden behaald door West-Duitsland, voor de hereniging; de huidige ploeg vertegenwoordigt sinds 1991 het herenigde Duitsland. De bond rekent die titels tot de eigen geschiedenis, maar zuiver gesproken zijn het West-Duitse triomfen, behaald in West-Berlijn en in Buenos Aires.

Het absolute hoogtepunt van de Duitse vrouwen ligt niet op een WK maar op de Spelen: het olympisch goud van Athene 2004, gewonnen in de finale tegen Nederland onder bondscoach Markus Weise, die later als eerste coach in de hockeygeschiedenis ook met de mannen olympisch goud zou pakken. Twaalf jaar later volgde olympisch brons in Rio 2016, het laatste eremetaal van een Duitse ploeg op een groot toernooi.

Recente edities

De laatste twee WK-edities laten een ploeg zien die telkens net tekortkomt. In 2018 werd Duitsland vijfde in Londen; in 2022, met wedstrijden in Terrassa en Amstelveen, eindigde het als vierde na een halve finale die nog uitgebreid terugkomt in het hoofdstuk over de rivalen. Het patroon van net-niet, van de laatste stap die ontbreekt, is precies wat de huidige generatie moet zien te doorbreken.

Filosofie en aanpak

Toen Valentin Altenburg na Parijs 2024 terugtrad om Technical Director Youth te worden, liet hij een ploeg achter die hij naar de wereldtop had teruggebracht: EK-brons in 2023 en de tweede plaats in de Pro League 2023-24. Altenburg, bekend om een aanpak waarin teamcultuur en mentaliteit zwaarder wogen dan louter techniek, bleef binnen de bond actief. Zijn opvolgster bracht een heel ander profiel mee.

Janneke Schopman is de eerste vrouw die ooit een Duitse hockeynationale ploeg coacht. Als speelster was ze wereldtop: olympisch goud met Nederland in Peking 2008, olympisch zilver in Athene 2004, een wereldtitel in 2006 en drie EK-titels. Als coach leidde ze de Verenigde Staten en India voordat ze eind 2024 bij de Deutscher Hockey-Bund tekende. Haar tactische opdracht omschreef ze zelf scherp in een interview met de Tagesspiegel: de Duitse kracht, het vermogen om geconcentreerd, kalm en hardwerkend te blijven, wil ze koppelen aan internationale standaarden op het gebied van tempo en omschakeling, om zo agressiever hockey te laten spelen. Over haar verleden tegen Duitsland was ze openhartig: "Ich mochte diese Spiele nie", zei ze, want haar Nederlandse ploeg won vaak van Duitsland maar verloor de wedstrijden die er echt toe deden, zoals de olympische finale van 2004.

Schopman is realistisch over waar de ploeg staat. Ze spreekt van een "Umbruch", een omslag, en wijst erop dat haar speelsters de ervaring missen van landen als Nederland, waar internationals soms meer dan tweehonderd interlands hebben. Haar samenvatting van de wisselvalligheid is bijna een diagnose: op goede dagen kan deze ploeg de beste teams verslaan, op mindere dagen verliest ze van zwakkere tegenstanders, simpelweg door onervarenheid. Het doel is een team te bouwen dat duurzaam op topniveau presteert. Tekenend voor haar stijl: ze coacht deels in het Duits, met aanwijzingen als "Mutig spielen", terwijl ze inmiddels in het Engels denkt.

Parijs 2024: het einde van een generatie

Het laatste grote toernooi onder Altenburg liep uit op een teleurstelling die achteraf profetisch bleek. Duitsland haalde in Parijs de kwartfinale en verloor die van Argentinië, na een late gelijkmaker en shoot-outs waarin onder anderen Linnea Weidemann en Sonja Zimmermann misten. Wat daarna gebeurde, hertekende de ploeg ingrijpender dan welke nederlaag ook. In december 2024 namen vijf Duitse internationals tegelijk afscheid: aanvoerder Nike Lorenz (196 interlands), Anne Schröder (243), Cécile Pieper (219), Charlotte Stapenhorst (179) en Kira Horn (97). Samen meer dan negenhonderd caps aan ervaring, in één klap verdwenen. Schopman gaf toe dat ze bij haar aanstelling niet wist dat zoveel speelsters zouden stoppen; haar boodschap bleef niettemin dat de ploeg, mits ze tijd krijgt, echt goed kan worden.

EK 2025 in Mönchengladbach

Het eerste grote ijkpunt onder de nieuwe coach werd meteen een thuistoernooi. Op het EK 2025 in Mönchengladbach ging Duitsland in de poulefase met 5-1 onderuit tegen Nederland, knokte zich via een shoot-outzege op België alsnog naar de finale, en verloor die met 1-2 van datzelfde Nederland; Lisa Nolte bracht de spanning terug met een treffer in het derde kwart. Het was de zevende EK-finale die Duitsland van Nederland verloor, en toch voelde het als winst: een sterk verjongde ploeg die op eigen bodem tot de slotminuten meedeed met de beste ploeg ter wereld. Voor een team in opbouw was het zilver een teken dat de richting klopt. Tegelijk bevestigde het toernooi de aanhoudende leegloop: direct na de finale kondigde routinier Selin Oruz, met 177 interlands jarenlang een steunpilaar, haar afscheid van het nationale team aan, deels om financiële redenen.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

De Pro League vertelt het verhaal van dit seizoen in twee helften. Na de tweede plaats in 2023-24 zakte Duitsland in 2024-25 naar de zevende plaats, en halverwege de editie 2025-26 was het beeld ronduit zorgelijk: eind februari stond de ploeg laatste, met twee punten uit acht duels en een doelsaldo van min twaalf, op koers voor degradatie.

Wat daarna gebeurde, keerde het seizoen om. Duitsland won zeven van zijn laatste acht wedstrijden, tegen Engeland, Australië, China en Ierland, en eindigde als vijfde. Niet Duitsland maar Ierland degradeerde. De thuisstage in Berlijn was het kantelpunt: vier wedstrijden, vier zeges, twaalf punten.

De slotwedstrijd vatte de nieuwe Duitse ploeg samen. Tegen olympisch zilvermedaillewinnaar China bleef het lang 0-0, waarna alle vijf de Duitse treffers in het laatste kwart vielen, via Lilly Stoffelsma, Jette Fleschütz, Sophia Schwabe, Sara Strauss en Sonja Zimmermann. Nederland werd opnieuw kampioen, voor Argentinië en België; China eindigde vierde, Duitsland vijfde. Dat een ploeg die in februari nog puntloos onderin stond het seizoen zo afsluit, is de kern van het project: het gaat niet meer om overleven, maar om hoe hoog het plafond ligt.

Voorbereiding richting augustus 2026

Het laatste competitieve blok vóór het toernooi was de Pro League-slotstage in Berlijn, van 23 tot 28 juni. Twee dagen later, op 30 juni, maakte Schopman haar WK-selectie bekend. Eerder in het seizoen bouwde de ploeg aan haar vorm met een trainingskamp in Zuid-Afrika, waar twee oefeninterlands tegen de Zuid-Afrikaanse ploeg met 3-0 en 8-0 werden gewonnen. Een gedetailleerd oefenprogramma tussen begin juli en de WK-opening was bij het schrijven van dit dossier niet openbaar; de WK-poulewedstrijden zelf komen verderop aan bod.

De staf onder Schopman

Janneke Schopman wordt volgens de bondsopgave bijgestaan door de assistenten Felix Fischer, Dominic Giskes en James Lewis, met Tobias Feuerhake en Fabian Schuler als teammanagers.

De WK-selectie van 2026

Op 30 juni 2026 maakte Schopman haar twintigkoppige WK-selectie bekend. De samenstelling zegt alles over waar deze ploeg staat: dertien speelsters beleven hun eerste WK, vier van hen spelen zelfs hun eerste grote toernooi. Van de achttien speelsters die vorig jaar het EK in Mönchengladbach speelden, bleven er veertien over. De bond publiceerde de volledige namenlijst als beeldmateriaal; onderstaande tabel bevat de speelsters die de DHB en de FIH in hun berichtgeving bij naam noemen. Aanvoerders staan met (C), keepers met (GK).

Caps van Lena Micheel volgens de FIH; overige caps indicatief. Naast bovenstaande namen kwamen in de Berlijnse slotstage ook Lilly Stoffelsma, Sophia Schwabe en Sara Strauss tot scoren, en behoorden onder anderen Johanna Hachenberg, Katharina Haid en de teruggekeerde Stine Kurz tot de Pro League-selectie van juni.

De ervaringsbalans van de selectie

Vijf kernspelers

Linnea Weidemann draagt op haar tweeëntwintigste de aanvoerdersband, opmerkelijk genoeg niet gekozen door de ploeg maar aangewezen door Schopman zelf. De verdedigster van Berliner HC debuteerde op haar achttiende, is de directe opvolger van Nike Lorenz en geldt inmiddels als een van de betere verdedigers ter wereld. Over haar rol zegt ze dat die vooral meer verantwoordelijkheid en meer beslissingen betekent, en dat ze in moeilijke momenten de boel luid en positief probeert te houden.

Lisa Nolte deelt de aanvoerdersband. De middenvelder van Düsseldorfer HC, geboren in 2001 en eerder al aanvoerder van de Duitse U21, is een afmaker en een natuurlijke leider; in de EK-finale van 2025 was zij het die de aansluitingstreffer tegen Nederland maakte. Samen vormen Nolte en Weidemann een jong duo dat het leiderschap draagt dat met Lorenz en de andere routiniers verdween.

Lena Micheel is met ruim honderdzestig interlands veruit de meest ervaren speelster van deze selectie en door de FIH aangewezen als de speelster om in de gaten te houden. De achtentwintigjarige aanvallende middenvelder combineert snelheid met close control, kan verdedigingslinies openbreken en verzamelde vier EK-medailles: zilver in 2019, 2021 en 2025, brons in 2023. In een ploeg vol debutanten is zij het levende geheugen.

Sonja Zimmermann is de hoeksteen van de verdediging en na het vertrek van Lorenz een van de strafcornernemers. De verdedigster van Mannheimer HC, in augustus 2026 zevenentwintig jaar, combineert rust aan de bal met een gevaarlijke push en sloot het Pro League-seizoen af met de vijfde Duitse treffer tegen China. Voor Schopmans ambitie om vanuit de verdediging op te bouwen is zij een sleutelfiguur.

Lucina von der Heyde is de opvallendste naam in de selectie. De middenvelder speelde 105 interlands voor Argentinië, stond op de Spelen van Rio 2016 en werd na het WK 2018 uitgeroepen tot beste jonge speelster ter wereld. Ze woont al jaren in Duitsland, speelt sinds 2018 voor Mannheimer HC en heeft een Duits paspoort; nadat ze meer dan drie jaar niet voor Argentinië was uitgekomen, keurde het bestuur van de FIH haar overstap goed. Sinds maart 2026 mag ze voor Die Danas spelen. Schopman, die haar naar eigen zeggen al tien jaar kent, noemde haar een speelster die iedereen graag in zijn team heeft.

De linies in augustus

De rechterkolom bevat speelsters die in de Pro League-slotstage van juni in actie kwamen of scoorden; hun plek in de definitieve twintig moet tegen de officiële selectielijst worden gecontroleerd.

Het Schopman-systeem

Onder Schopman bouwt Duitsland voort op zijn traditionele kracht, gedisciplineerde, op zones gebaseerde verdediging, maar verschuift het accent naar wat zij zelf benoemt: meer tempo en snellere omschakeling. Het idee is om balbezit niet langer als doel op zich te gebruiken maar als middel om te ontwrichten. Centrale verdedigers worden aangemoedigd om met de bal het middenveld in te dragen, waardoor de achterhoede tijdelijk versmalt en er een extra optie ontstaat in de as. De eerste seconden na balverovering zijn daarbij heilig: dat is het moment waarop de tegenstander het kwetsbaarst staat. Tegen ploegen die hoog druk zetten, zoals Nederland of Argentinië, kan die verticale snelheid het verschil maken. Het is precies de brug die Schopman wil slaan tussen de Duitse degelijkheid en het internationale tempo.

De keepersstrijd

Voor het doel staan routine en debuut naast elkaar. Nathalie Kubalski speelde al WK's in 2018 en 2022 en hield haar ploeg in de Pro League-slotwedstrijd tegen China lang op de been; Finja Starck beleeft in augustus juist haar eerste grote toernooi. In het systeem van Schopman is de keepster bovendien nadrukkelijk een opbouwoptie, een elfde veldspeler die de bal van kant naar kant helpt verleggen om de druk van een tegenstander te breken.

De strafcorner als wapen

Na het afscheid van vaste strafcornernemer Nike Lorenz was de strafcorner lange tijd een open vraag. De slotfase van de Pro League leverde het antwoord in tweevoud. In de laatste wedstrijd tegen China opende Lilly Stoffelsma de score met een sleeppush uit een strafcorner, dertig seconden na het ingaan van het laatste kwart, en besloot Sonja Zimmermann de wedstrijd twintig seconden voor tijd met opnieuw een strafcornertreffer. Dat Duitsland nu twee nemers heeft in plaats van een vraagteken, is een van de concreetste winstpunten van dit seizoen. Aanvallend varieert de ploeg graag de snelheid en hoek van de aangooi en gebruikt ze loopacties op de cirkelrand om het zicht van de keeper te ontnemen.

Hier ligt ook de eerlijke kant van het verhaal. De opgaande lijn is echt, maar ze is kort: dezelfde ploeg stond in februari nog puntloos onderaan, en de zeges van juni kwamen tegen Ierland, China, Engeland en Australië, niet tegen Nederland of Argentinië. Bovendien beleven dertien van de twintig geselecteerde speelsters in Wavre hun eerste WK. Schopmans eigen diagnose, dat onervarenheid leidt tot nederlagen tegen mindere ploegen, is geen excuus maar een reële beschrijving van het risico dat op een toernooi genadeloos kan worden afgestraft. De verticale ambitie vraagt bovendien om risico nemen vanuit de verdediging, en juist risico is het laatste wat een jonge ploeg onder druk feilloos uitvoert.

Nederland: de eeuwige maatstaf

Geen tegenstander weegt zwaarder dan Nederland, en niet alleen sportief. De Oranjevrouwen zijn regerend wereld-, Europees en olympisch kampioen, en wonnen de EK-finale van 2025 van Duitsland. De extra laag is Schopman zelf: een Nederlandse hockeylegende die nu de aartsrivaal coacht, met intieme kennis van het Nederlandse spel. Een ontmoeting op het WK zou de meest beladen wedstrijd van het toernooi zijn.

Argentinië: het shoot-outtrauma

Met Argentinië is er rekening te vereffenen, en het is meteen de pouletegenstander op dit WK. Op het WK 2022 verloor Duitsland de halve finale van Las Leonas. Na een 1-0 voorsprong en een 2-2 eindstand ging het op shoot-outs met 4-2 mis, waarna ook de troostfinale tegen Australië verloren werd: vierde, naast het podium. Twee jaar later herhaalde het scenario zich in de olympische kwartfinale van Parijs, opnieuw na een late Argentijnse gelijkmaker en opnieuw op shoot-outs.

Dit keer draagt het duel een extra laag. In de Duitse selectie staat Lucina von der Heyde, die 105 interlands voor Argentinië speelde en met Las Leonas naar de Spelen van 2016 ging. Ze kent haar oude ploeggenoten van binnenuit, en haar overstap viel in Argentinië rauw op het dak.

België: de directe buur

België is de Europese ploeg die het dichtst tegen Duitsland aan schurkt. Op het EK 2025 trok Duitsland in de halve finale aan het langste eind, op shoot-outs. Als gastland speelt België het WK bovendien deels in eigen huis, wat de Red Panthers extra gevaarlijk maakt.

Spanje en Engeland

Spanje pakte op het EK 2025 brons; Duitsland zelf veroverde het brons op het EK 2023. Beide landen zijn een constante factor in de Europese subtop. Engeland, dat op de Spelen onder de vlag van Groot-Brittannië uitkomt, hanteert vaak een hoge press die de Duitse opbouw direct op de proef stelt.

Sleutelspelers per rivaal

Nederland:

• Yibbi Jansen (sleeppush), Eva de Goede (routinier), Frédérique Matla (spits).

Argentinië:

• María José Granatto en Agustina Gorzelany, de dragers van Las Leonas.

België:

• Onder anderen Ambre Ballenghien en Charlotte Englebert.

Spanje: keepster Clara Pérez, uitgeroepen tot beste doelvrouw van het EK 2025.

De mentale opgave van deze ploeg laat zich het best aflezen aan twee wedstrijden die maanden uit elkaar liggen. De eerste is de EK-halvefinale van 2025: stilstaan op 1-1 tegen België, dan koel de shoot-outs winnen, en twee dagen later voor eigen publiek de wereldkampioen tot 1-2 in bedwang houden. Dat is de veerkracht die Schopman zoekt, het vermogen om als jonge ploeg niet te verkrampen op het grote podium.

De tweede wedstrijd staat daar haaks op. In de Pro League in Berlijn, in juni 2025, leidde Duitsland met 3-0 tegen Australië en verloor het alsnog met 3-4. Wat de ploeg eigenhandig had opgebouwd, brak ze even later eigenhandig weer af. Het is dezelfde onervarenheid die Schopman in interviews benoemt, vertaald naar één pijnlijke namiddag.

Precies daarom weegt wat er een jaar later gebeurde zo zwaar. Op hetzelfde Berlijnse veld, in juni 2026, won Duitsland zijn vier wedstrijden en pakte het twaalf punten uit één stage. Lilly Stoffelsma, uitgeroepen tot speelster van de slotwedstrijd, zei achteraf trots te zijn op wat de ploeg in die vier dagen liet zien. Een ploeg die een jaar eerder een voorsprong weggaf op dat veld, sloot er nu een seizoen af dat ze halverwege al kwijt leek.

Het leiderschap moet die wisselvalligheid temmen, en dat ligt nu bij twee twintigers. Weidemann beschrijft haar rol nuchter: meer verantwoordelijkheid, meer beslissingen, en in kantelmomenten de stem en de energie hooghouden. Dat zij niet door de ploeg is gekozen maar door de coach is aangewezen, zegt iets over het vertrouwen dat Schopman in haar stelt, en iets over een ploeg die haar nieuwe hiërarchie nog moet laten groeien. De mentale rode draad is dus geen kwestie van karakter alleen, maar van kilometers maken: het team heeft, in Schopmans woorden, simpelweg wedstrijden nodig om te leren winnen.

Veldhockey geldt in Duitsland als de succesvolste olympische teamsport van het land, ook al speelt het zich grotendeels af buiten de schijnwerpers van het voetbal. De ruggengraat is de Bundesliga, met clubs als Mannheimer HC, Rot-Weiss Köln, Düsseldorfer HC en Club an der Alster die week in week uit op hoog niveau spelen en de nationale kern leveren. De titelstrijd in de Final Four is een jaarlijkse test in wedstrijden met grote inzet. Daarnaast is Duitsland traditioneel sterk in het zaalhockey, een eigen cultuurlaag die de technische scholing van veel speelsters kleurt.

Wat het Duitse model kleurt, is de combinatie van topsport met studie of werk. Net als in veel Europese hockeylanden is de Bundesliga semiprofessioneel, en speelsters bouwen vaak naast hun interlandloopbaan aan een opleiding of carrière. Het verschijnsel reikt tot over de grens: oud-aanvoerder Nike Lorenz speelt haar clubhockey inmiddels aan Nottingham University, en jong international Taja Gans combineert haar hockey met een studie aan Syracuse in de Verenigde Staten. Die dubbele belasting verklaart deels waarom de Duitse ploeg zo gehecht is aan structuur en organisatie.

De sport heeft bovendien zijn eigen geografie van geheugen. Het SparkassenPark in Mönchengladbach, tevens het hoofdkantoor van de bond, is de de facto Duitse vesting bij grote toernooien, de plek waar het EK 2025 werd gespeeld en waar de gouden ploeg van Athene 2004 nog altijd als ereploeg opduikt. Dat Schopman als eerste vrouw een Duitse hockeyploeg coacht, voegt aan die cultuur een nieuw hoofdstuk toe: veel van haar speelsters hadden vóór haar komst nog nooit onder een vrouwelijke trainer gespeeld.

De toernooilocaties voor Duitsland

Duitsland speelt zijn poulefase niet in eigen stadion maar in de nieuwe Belfius Hockey Arena in Wavre, België. De latere fases en de damesfinale vinden plaats in het Wagener Stadion in Amstelveen, het stadion waar Duitsland in 2022 al WK-wedstrijden afwerkte. Het toernooi loopt van 15 tot 30 augustus 2026; de damesfinale is op zaterdag 29 augustus in Amstelveen.

Poule B en het toernooiformat

Duitsland is in poule B gekoppeld aan Argentinië, de Verenigde Staten en Schotland, met alle poulewedstrijden in Wavre. Bij plaatsing voor de knock-outfase kan de ploeg verhuizen naar Amstelveen. Duitse kijkers kunnen alle wedstrijden live en gratis volgen via MagentaTV.

Het format kent drie fases. Eerst spelen zestien teams in vier poules van vier, waarvan de beste twee doorgaan. Die acht overgebleven ploegen worden vervolgens verdeeld over twee groepen van vier; opnieuw plaatsen de beste twee per groep zich, ditmaal voor de halve finales, waarna een knock-out om de medailles volgt. Voor Duitsland betekent dit dat de poulefase weinig ruimte voor fouten laat: een misstap tegen een lager geklasseerde ploeg kan de hele route dwarsbomen.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

In poule B is Argentinië op papier de zwaarste tegenstander, als nummer twee van de wereld en met olympisch brons van Parijs 2024 op zak; de Verenigde Staten en Schotland staan duidelijk lager. Het verschil met een jaar geleden is dat Duitsland dit duel niet meer als underdog ingaat: het gat op de ranglijst is geslonken en de ploeg won zeven van haar laatste acht wedstrijden. De realistische inzet is een tweestrijd met Las Leonas om de eerste plaats. Wint Duitsland dat onderlinge duel, dan ligt poulewinst in het verschiet en daarmee een gunstiger route door de tussenronde. Lukt dat niet, dan is een tweede plek het meest waarschijnlijke scenario, met een zwaardere loting als gevolg. Het minimale doel dat bij de huidige nummer vijf van de wereld past, is de tussenronde overleven; een plek bij de laatste vier zou de bevestiging zijn dat de opmars van juni geen opleving was. De grootste variabele is niet de loting maar de toernooiervaring: kan een ploeg waarvan het merendeel nooit een WK speelde zes of zeven wedstrijden lang het niveau van haar beste dag vasthouden?

1. De Schopman-paradox. Let op de bondscoach langs de lijn. De Nederlandse Janneke Schopman won als speelster olympisch goud met Oranje en verloor in 2004 de olympische finale van Duitsland; nu coacht ze datzelfde Duitsland op een WK met de finale in haar eigen Amstelveen. Mocht het tot Duitsland tegen Nederland komen, dan is geen wedstrijd zwaarder beladen.

2. De strafcorner met twee nemers. In de slotwedstrijd tegen China scoorden Lilly Stoffelsma en Sonja Zimmermann allebei uit een strafcorner. Kijk wie Duitsland op de grote momenten aanwijst: waar de strafcorner een jaar geleden nog een vraagteken was, is het nu het meest concrete wapen.

3. Lena Micheel als geheugen van de ploeg. Met ruim honderdzestig interlands is Micheel veruit de meest ervaren speelster van deze selectie en volgens de FIH de Duitse speelster om te volgen. Let op hoe vaak het Duitse spel in moeilijke fases via haar loopt.

4. De jongste aanvoerder van het toernooi. Linnea Weidemann draagt op haar tweeëntwintigste de band. Kijk hoe een door de coach aangewezen leider een ploeg stuurt die haar hiërarchie nog aan het vormen is.

5. De poulekraker tegen Argentinië, met een oud-Leona in Duits shirt. Het duel met Las Leonas is de sleutelwedstrijd van de poulefase en een kans op revanche voor twee verloren shoot-outreeksen, op het WK 2022 en op de Spelen van 2024. Extra lading: Lucina von der Heyde speelde 105 interlands voor Argentinië en staat nu aan de Duitse kant.

6. De verticale omschakeling. Schopman wil sneller en directer spelen; let op de eerste seconden na balverovering, op centrale verdedigers die met de bal naar voren dragen, en op aanvallers die smal beginnen om vervolgens op snelheid de zijkanten op te zoeken.

7. Het keepersduo Kubalski en Starck. Nathalie Kubalski speelde al WK's in 2018 en 2022 en hield Duitsland in de Pro League-slotwedstrijd lang overeind; Finja Starck beleeft juist haar eerste grote toernooi. In het systeem van Schopman is de keepster bovendien een opbouwoptie: let op hoe diep zij meespeelt om druk te ontlopen.

8. De houdbaarheidstest. Duitsland komt binnen in de beste vorm van het seizoen, maar die vorm is opgebouwd tegen ploegen uit de middenmoot. Hoe de ploeg reageert wanneer Argentinië of Nederland het tempo opvoert, vertelt meer over dit WK dan de zeges van juni.

Drie uitkomsten liggen in augustus open. In het meest gunstige scenario blijkt de vorm van juni geen opleving maar een niveau: de strafcorner werkt, de verticale omschakeling verrast, en Duitsland knokt zich tot ver in het toernooi, met een plek bij de laatste vier als kroon op de heropbouw. In het sombere scenario weegt het gebrek aan toernooiervaring zwaarder dan de recente resultaten, struikelt de ploeg al in de poule of de tussenronde, en blijkt de opmars vooral geboekt tegen ploegen uit de middenmoot. Het meest waarschijnlijke ligt ertussenin: een ploeg die zich kwalificeert voor de knock-outfase en daar tegen een topland, Nederland of opnieuw Argentinië, net tekortkomt. De damesfinale van zaterdag 29 augustus in Amstelveen lijkt voor deze lichting een stap te ver, maar de weg ernaartoe is de echte graadmeter.

Wat het toernooi vooral zal tonen, is waar Duitsland staat in een langere lijn. De ijkpunten liggen er: het goud van Athene 2004, het brons van Rio 2016, het EK-zilver van 2025. Daartussen ligt een ploeg die in één seizoen haar hele ervaringslaag verloor en zich in een half jaar van de laatste plaats naar de vijfde plek van de wereld knokte. Slaagt Schopman erin die lijn door te trekken, dan is dit WK niet het eindpunt maar het beginpunt van een ploeg die richting Los Angeles 2028 weer een vaste medaillekandidaat kan worden. Lukt het niet, dan blijft Die Danas voorlopig wat ze nu is: een ploeg die iedereen kan verslaan, maar dat nog moet bewijzen op het podium waar het het zwaarst telt.

Officiële bronnen:

• Fédération Internationale de Hockey (FIH)
• European Hockey Federation (EuroHockey)
• Deutscher Hockey-Bund (hockey.de)
• Team Deutschland
• Olympics.com

Duitse en internationale kwaliteitsmedia:

• SPORT1, hockeydekking
• Tagesspiegel, hockeydekking
• Sportschau (ARD)
• Hockey Bundesliga
• The Hockey Paper