Die Danas op het WK 2026: heropbouw onder een Nederlandse coach

In de halve finale van het EK 2025 in Mönchengladbach stond Duitsland tegen België stil op 1-1, tot het op shoot-outs alsnog won en zich een plek in de finale veroverde. Twee dagen later, voor een uitverkocht en grotendeels oranje publiek, hield datzelfde Duitsland regerend kampioen Nederland tot diep in de tweede helft op 1-2. Het was een ploeg die in de poulefase nog was overlopen en die op papier te jong en te onervaren leek, en die toch tot vlak bij de Europese titel kwam. Precies die tegenstrijdigheid tekent het Duitse dameshockey anno 2026.

Dit dossier brengt die ploeg in kaart aan de vooravond van het WK 2026 in Wavre en Amstelveen: een elftal dat in één seizoen zijn complete ervaringslaag verloor, dat onder de Nederlandse bondscoach Janneke Schopman een nieuwe speelstijl probeert te bouwen, en dat het ene moment een EK-finale haalt en het andere laatste wordt in de Pro League. De centrale vraag loopt als een rode draad door alles wat volgt: kan deze heropgebouwde, wisselvallige ploeg uitgerekend op een WK in het land van haar coach de sprong maken van veelbelovend naar betrouwbaar?

Wereldranglijst en kwalificatie

Duitsland behoort al jaren tot de mondiale subtop, net buiten de absolute top vijf, en is binnen Europa doorgaans de nummer twee of drie achter het overheersende Nederland.

De kwalificatie voor het WK 2026 was vroeg geregeld, en op een manier die nu bijna ironisch aandoet. Duitsland eindigde in de FIH Pro League 2023-24 als tweede achter Nederland; omdat de Oranjevrouwen al als gastland geplaatst waren, erfde de nummer twee de directe ticket. Al in juni 2024 stond Duitsland dus op het WK, ruim voordat de generatiewissel en de coachwissel hun beslag kregen. Anders dan bij de Duitse heren, die hun WK-plek via het EK 2025 moesten afdwingen, hoefde het damesteam zich daar niet meer druk om te maken.

Dat de continentale dynamiek niets cadeau doet, blijft niettemin het uitgangspunt: Europa levert met Nederland, België, Spanje, Engeland en Duitsland vijf van de zwaarste ploegen ter wereld, en in dat gezelschap is Duitsland geen vanzelfsprekende medaillekandidaat maar wel een ploeg die op haar dag iedereen kan bijten.

Alle WK-deelnames van Duitsland

De twee wereldtitels

De grootste WK-momenten liggen ver terug en dragen een belangrijke nuance. De wereldtitels van 1976 en 1981 werden behaald door West-Duitsland, voor de hereniging; de huidige ploeg vertegenwoordigt sinds 1991 het herenigde Duitsland. De bond rekent die titels tot de eigen geschiedenis, maar zuiver gesproken zijn het West-Duitse triomfen, behaald in West-Berlijn en in Buenos Aires.

Het absolute hoogtepunt van de Duitse vrouwen ligt niet op een WK maar op de Spelen: het olympisch goud van Athene 2004, gewonnen in de finale tegen Nederland onder bondscoach Markus Weise, die later als eerste coach in de hockeygeschiedenis ook met de mannen olympisch goud zou pakken. Twaalf jaar later volgde olympisch brons in Rio 2016, het laatste eremetaal van een Duitse ploeg op een groot toernooi.

Recente edities

De laatste twee WK-edities laten een ploeg zien die telkens net tekortkomt. In 2018 werd Duitsland vijfde in Londen; in 2022, met wedstrijden in Terrassa en Amstelveen, eindigde het als vierde na een halve finale die nog uitgebreid terugkomt in het hoofdstuk over de rivalen. Het patroon van net-niet, van de laatste stap die ontbreekt, is precies wat de huidige generatie moet zien te doorbreken.

Filosofie en aanpak

Toen Valentin Altenburg na Parijs 2024 terugtrad om Technical Director Youth te worden, liet hij een ploeg achter die hij naar de wereldtop had teruggebracht: EK-brons in 2023 en de tweede plaats in de Pro League 2023-24. Altenburg, bekend om een aanpak waarin teamcultuur en mentaliteit zwaarder wogen dan louter techniek, bleef binnen de bond actief. Zijn opvolgster bracht een heel ander profiel mee.

Janneke Schopman is de eerste vrouw die ooit een Duitse hockeynationale ploeg coacht. Als speelster was ze wereldtop: olympisch goud met Nederland in Peking 2008, olympisch zilver in Athene 2004, een wereldtitel in 2006 en drie EK-titels. Als coach leidde ze de Verenigde Staten en India voordat ze eind 2024 bij de Deutscher Hockey-Bund tekende. Haar tactische opdracht omschreef ze zelf scherp in een interview met de Tagesspiegel: de Duitse kracht, het vermogen om geconcentreerd, kalm en hardwerkend te blijven, wil ze koppelen aan internationale standaarden op het gebied van tempo en omschakeling, om zo agressiever hockey te laten spelen. Over haar verleden tegen Duitsland was ze openhartig: "Ich mochte diese Spiele nie", zei ze, want haar Nederlandse ploeg won vaak van Duitsland maar verloor de wedstrijden die er echt toe deden, zoals de olympische finale van 2004.

Schopman is realistisch over waar de ploeg staat. Ze spreekt van een "Umbruch", een omslag, en wijst erop dat haar speelsters de ervaring missen van landen als Nederland, waar internationals soms meer dan tweehonderd interlands hebben. Haar samenvatting van de wisselvalligheid is bijna een diagnose: op goede dagen kan deze ploeg de beste teams verslaan, op mindere dagen verliest ze van zwakkere tegenstanders, simpelweg door onervarenheid. Het doel is een team te bouwen dat duurzaam op topniveau presteert. Tekenend voor haar stijl: ze coacht deels in het Duits, met aanwijzingen als "Mutig spielen", terwijl ze inmiddels in het Engels denkt.

Parijs 2024: het einde van een generatie

Het laatste grote toernooi onder Altenburg liep uit op een teleurstelling. Duitsland eindigde zesde in Parijs: wel de kwartfinale gehaald, maar daarin gestrand en via de plaatsingswedstrijden niet hoger gekomen. Wat daarna gebeurde, hertekende de ploeg ingrijpender dan welke nederlaag ook. In december 2024 namen vijf Duitse internationals tegelijk afscheid: aanvoerder Nike Lorenz (196 interlands), Anne Schröder (243), Cécile Pieper (219), Charlotte Stapenhorst (179) en Kira Horn (97). Samen meer dan negenhonderd caps aan ervaring, in één klap verdwenen. Schopman gaf toe dat ze bij haar aanstelling niet wist dat zoveel speelsters zouden stoppen; haar boodschap bleef niettemin dat de ploeg, mits ze tijd krijgt, echt goed kan worden.

EK 2025 in Mönchengladbach

Het eerste grote ijkpunt onder de nieuwe coach werd meteen een thuistoernooi. Op het EK 2025 in Mönchengladbach begon Duitsland stroef in de poulefase, knokte zich via een shoot-outzege op België naar de finale, en verloor die met 1-2 van Nederland. Het was de zevende EK-finale die Duitsland van Nederland verloor, en toch voelde het als winst: een sterk verjongde ploeg die op eigen bodem tot de slotminuten meedeed met de beste ploeg ter wereld. Voor een team in opbouw was het zilver een teken dat de richting klopt.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

De keerzijde van diezelfde ploeg laat de Pro League zien. Na de tweede plaats in 2023-24 zakte Duitsland in 2024-25 naar de zevende plaats. In de lopende editie 2025-26 is het beeld nog harder: Duitsland staat laatste en degradeert naar de Nations Cup.

Stand per begin juni 2026; de slotwindow van 13 tot 28 juni was nog niet gespeeld. Uit acht duels haalde Duitsland geen enkele reguliere overwinning en een doelsaldo van min twaalf. Dat een ploeg die een halfjaar eerder een EK-finale haalde, in dezelfde cyclus laatste kan worden in de Pro League, vat de kern van het project samen.

Voorbereiding richting augustus 2026

Een gedetailleerd, geverifieerd oefenprogramma richting het WK is op het moment van schrijven nog niet openbaar. Het laatste competitieve blok vóór het toernooi is de slotwindow van de Pro League (medio tot eind juni 2026), waarna doorgaans een reeks oefeninterlands volgt die de bond later bekendmaakt. De WK-poulewedstrijden zelf staan vanaf medio augustus op het programma en komen verderop in dit dossier aan bod.

De staf onder Schopman

Janneke Schopman wordt volgens de bondsopgave bijgestaan door de assistenten Felix Fischer, Dominic Giskes en James Lewis, met Tobias Feuerhake en Fabian Schuler als teammanagers.

Trainingsgroep (basis: EK-selectie 2025)

De onderstaande namen vormen de actuele trainingsgroep, gebaseerd op de EK-selectie van 2025 en de Pro League-kaders. De definitieve WK-selectie wordt later bekend; caps zijn indicatief. Aanvoerders staan met (C), keepers met (GK).

Vijf kernspelers

Selin Oruz is met afstand de meest ervaren speelster die overbleef. Met ongeveer honderdzeventig interlands is de middenvelder van Düsseldorfer HC het levende geheugen van de ploeg, het ankerpunt rond wie de jonge garde zich kan organiseren. Dat hockey in de familie zit, helpt: haar broer Timur Oruz speelt voor de Duitse mannen.

Sonja Zimmermann is de hoeksteen van de verdediging en, na het vertrek van Lorenz, de logische eerste optie bij de strafcorner. De verdedigster van Mannheimer HC, in augustus 2026 zevenentwintig jaar, combineert rust aan de bal met een gevaarlijke push, en converteert ook shoot-outs met een koel hoofd. Voor Schopmans ambitie om vanuit de verdediging op te bouwen is zij een sleutelfiguur.

Julia Sonntag bewaakt het doel. De keepster van Rot-Weiss Köln, geboren in 1991 en daarmee veruit de oudste van de groep, brengt de routine die een verjongde ploeg op de cruciale momenten nodig heeft. Haar ervaring contrasteert scherp met de jeugd voor haar.

Linnea Weidemann draagt op haar tweeëntwintigste al de aanvoerdersband, opmerkelijk genoeg niet gekozen door de ploeg maar aangewezen door Schopman zelf, die veel van de verdedigster van Berliner HC verwacht. Weidemann debuteerde op haar achttiende en is de directe opvolger van Nike Lorenz; over haar rol zegt ze dat die vooral betekent meer verantwoordelijkheid en meer beslissingen, en dat ze in moeilijke momenten de boel luid en positief probeert te houden.

Lisa Nolte deelt de aanvoerdersband. De middenvelder van Düsseldorfer HC, geboren in 2001 en eerder al aanvoerder van de Duitse U21, is een afmaker en een natuurlijke leider. Samen vormen Nolte en Weidemann een jong duo dat het leiderschap moet dragen dat met Lorenz en de andere routiniers verdween.

Concurrentie-analyse per linie

Het Schopman-systeem

Onder Schopman bouwt Duitsland voort op zijn traditionele kracht, gedisciplineerde, op zones gebaseerde verdediging, maar verschuift het accent naar wat zij zelf benoemt: meer tempo en snellere omschakeling. Het idee is om balbezit niet langer als doel op zich te gebruiken maar als middel om te ontwrichten. Centrale verdedigers worden aangemoedigd om met de bal het middenveld in te dragen, waardoor de achterhoede tijdelijk versmalt en er een extra optie ontstaat in de as. De eerste seconden na balverovering zijn daarbij heilig: dat is het moment waarop de tegenstander het kwetsbaarst staat. Tegen ploegen die hoog druk zetten, zoals Nederland of Argentinië, kan die verticale snelheid het verschil maken. Het is precies de brug die Schopman wil slaan tussen de Duitse degelijkheid en het internationale tempo.

De keepersstrijd

Voor het doel staat de meest ervaren speelster van de ploeg tegenover de toekomst. Julia Sonntag heeft de routine, maar jongere keepsters als Nathalie Kubalski en Mia Böhringer dringen aan. In het systeem van Schopman is de keepster bovendien nadrukkelijk een opbouwoptie, een elfde veldspeler die de bal van kant naar kant helpt verleggen om de druk van een tegenstander te breken.

De strafcorner als wapen

Met het afscheid van vaste strafcornernemer Nike Lorenz is de strafcorner een open vraag geworden, en meteen een concrete kwetsbaarheid. Sonja Zimmermann is de meest voor de hand liggende opvolger, met Hanna Granitzki als alternatief; het Duitse duo liet op het WK 2022 al zien dat een strafcorner via een deflectie kan worden afgerond. Aanvallend varieert Duitsland graag de snelheid en hoek van de aangooi en gebruikt het loopacties op de cirkelrand om het zicht van de keeper te ontnemen.

Hier ligt ook de eerlijke kant van het verhaal. Een ploeg die in één seizoen ruim negenhonderd interlands aan ervaring verloor, die haar vaste strafcornernemer kwijt is en die in de Pro League 2025-26 laatste werd zonder één reguliere zege, is geen gevestigde medaillekandidaat. Schopmans eigen diagnose, dat onervarenheid leidt tot nederlagen tegen mindere ploegen, is geen excuus maar een reële beschrijving van het risico dat op een WK genadeloos kan worden afgestraft. De verticale ambitie vraagt bovendien om risico nemen vanuit de verdediging, en juist risico is het laatste wat een jonge ploeg onder druk feilloos uitvoert.

Nederland: de eeuwige maatstaf

Geen tegenstander weegt zwaarder dan Nederland, en niet alleen sportief. De Oranjevrouwen zijn regerend wereld-, Europees en olympisch kampioen, en wonnen de EK-finale van 2025 van Duitsland. De extra laag is Schopman zelf: een Nederlandse hockeylegende die nu de aartsrivaal coacht, met intieme kennis van het Nederlandse spel. Een ontmoeting op het WK zou de meest beladen wedstrijd van het toernooi zijn.

Argentinië: het shoot-outtrauma

Met Argentinië is er rekening te vereffenen, en het is meteen de pouletegenstander op dit WK. Op het WK 2022 verloor Duitsland de halve finale van Las Leonas. Na een 1-0 voorsprong en een 2-2 eindstand ging het op shoot-outs met 4-2 mis, waarna ook de troostfinale tegen Australië verloren werd: vierde, naast het podium. Het overwinnen van die psychologische barrière is een van de hoofdopdrachten richting de knock-outfase.

België: de directe buur

België is de Europese ploeg die het dichtst tegen Duitsland aan schurkt. Op het EK 2025 trok Duitsland in de halve finale aan het langste eind, op shoot-outs. Als gastland speelt België het WK bovendien deels in eigen huis, wat de Red Panthers extra gevaarlijk maakt.

Spanje en Engeland

Spanje pakte op het EK 2025 brons; Duitsland zelf veroverde het brons op het EK 2023. Beide landen zijn een constante factor in de Europese subtop. Engeland, dat op de Spelen onder de vlag van Groot-Brittannië uitkomt, hanteert vaak een hoge press die de Duitse opbouw direct op de proef stelt.

Sleutelspelers per rivaal

• Nederland: Yibbi Jansen (sleeppush), Eva de Goede (routinier), Frédérique Matla (spits).
• Argentinië: María José Granatto en Agustina Gorzelany, de dragers van Las Leonas.
• België: onder anderen Ambre Ballenghien en Charlotte Englebert.
• Spanje: keepster Clara Pérez, uitgeroepen tot beste doelvrouw van het EK 2025.

De mentale opgave van deze ploeg laat zich het best aflezen aan twee wedstrijden die maanden uit elkaar liggen. De eerste is de EK-halvefinale van 2025: stilstaan op 1-1 tegen België, dan koel de shoot-outs winnen, en twee dagen later voor eigen publiek de wereldkampioen tot 1-2 in bedwang houden. Dat is de veerkracht die Schopman zoekt, het vermogen om als jonge ploeg niet te verkrampen op het grote podium.

De tweede wedstrijd staat daar haaks op. In de Pro League in Berlijn, in juni 2025, leidde Duitsland met 3-0 tegen Australië en verloor het alsnog met 3-4. Wat de ploeg eigenhandig had opgebouwd, brak ze even later eigenhandig weer af. Het is dezelfde onervarenheid die Schopman in interviews benoemt, vertaald naar één pijnlijke namiddag.

Het leiderschap moet die wisselvalligheid temmen, en dat ligt nu bij twee twintigers. Weidemann beschrijft haar rol nuchter: meer verantwoordelijkheid, meer beslissingen, en in kantelmomenten de stem en de energie hooghouden. Dat zij niet door de ploeg is gekozen maar door de coach is aangewezen, zegt iets over het vertrouwen dat Schopman in haar stelt, en iets over een ploeg die haar nieuwe hiërarchie nog moet laten groeien. De mentale rode draad is dus geen kwestie van karakter alleen, maar van kilometers maken: het team heeft, in Schopmans woorden, simpelweg wedstrijden nodig om te leren winnen.

Veldhockey geldt in Duitsland als de succesvolste olympische teamsport van het land, ook al speelt het zich grotendeels af buiten de schijnwerpers van het voetbal. De ruggengraat is de Bundesliga, met clubs als Mannheimer HC, Rot-Weiss Köln, Düsseldorfer HC en Club an der Alster die week in week uit op hoog niveau spelen en de nationale kern leveren. De titelstrijd in de Final Four is een jaarlijkse test in wedstrijden met grote inzet. Daarnaast is Duitsland traditioneel sterk in het zaalhockey, een eigen cultuurlaag die de technische scholing van veel speelsters kleurt.

Wat het Duitse model kleurt, is de combinatie van topsport met studie of werk. Net als in veel Europese hockeylanden is de Bundesliga semiprofessioneel, en speelsters bouwen vaak naast hun interlandloopbaan aan een opleiding of carrière. Het verschijnsel reikt tot over de grens: oud-aanvoerster Nike Lorenz speelt haar clubhockey inmiddels aan Nottingham University, en jong international Taja Gans combineert haar hockey met een studie aan Syracuse in de Verenigde Staten. Die dubbele belasting verklaart deels waarom de Duitse ploeg zo gehecht is aan structuur en organisatie.

De sport heeft bovendien zijn eigen geografie van geheugen. Het SparkassenPark in Mönchengladbach, tevens het hoofdkantoor van de bond, is de de facto Duitse vesting bij grote toernooien, de plek waar het EK 2025 werd gespeeld en waar de gouden ploeg van Athene 2004 nog altijd als ereploeg opduikt. Dat Schopman als eerste vrouw een Duitse hockeyploeg coacht, voegt aan die cultuur een nieuw hoofdstuk toe: veel van haar speelsters hadden vóór haar komst nog nooit onder een vrouwelijke trainer gespeeld.

De toernooilocaties voor Duitsland

Duitsland speelt zijn poulefase niet in eigen stadion maar in de nieuwe Belfius Hockey Arena in Wavre, België. De latere fases en de damesfinale vinden plaats in het Wagener Stadion in Amstelveen, het stadion waar Duitsland in 2022 al WK-wedstrijden afwerkte. Het toernooi loopt van 15 tot 30 augustus 2026; de damesfinale is op zaterdag 29 augustus in Amstelveen.

Poule B en het toernooiformat

Duitsland is in poule B gekoppeld aan Argentinië, de Verenigde Staten en Schotland, met alle poulewedstrijden in Wavre.

Het format kent drie fases. Eerst spelen zestien teams in vier poules van vier, waarvan de beste twee doorgaan. Die acht overgebleven ploegen worden vervolgens verdeeld over twee groepen van vier; opnieuw plaatsen de beste twee per groep zich, ditmaal voor de halve finales, waarna een knock-out om de medailles volgt. Voor Duitsland betekent dit dat de poulefase weinig ruimte voor fouten laat: een misstap tegen een lager geklasseerde ploeg kan de hele route dwarsbomen.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

In poule B is Argentinië op papier de zwaarste tegenstander, hoger geklasseerd en met olympisch brons van Parijs 2024 op zak; de Verenigde Staten en Schotland zijn lager ingeschaald. De realistische inzet is daarom een tweestrijd met Las Leonas om de eerste plaats. Wint Duitsland dat onderlinge duel, dan ligt poulewinst in het verschiet en daarmee een gunstiger route door de tussenronde. Lukt dat niet, dan is een tweede plek het meest waarschijnlijke scenario, met een zwaardere loting als gevolg. Het minimale doel dat bij een ploeg van dit kaliber past, is de tussenronde overleven; alles daarboven, een plek bij de laatste vier, zou voor deze verjongde lichting een uitstekend resultaat zijn. De grootste variabele is niet de loting maar de eigen constantheid: kan Duitsland zes of zeven wedstrijden lang het niveau van zijn beste dag vasthouden?

1. De Schopman-paradox. Let op de bondscoach langs de lijn. De Nederlandse Janneke Schopman won als speelster olympisch goud met Oranje en verloor in 2004 de olympische finale van Duitsland; nu coacht ze datzelfde Duitsland op een WK met de finale in haar eigen Amstelveen. Mocht het tot Duitsland tegen Nederland komen, dan is geen wedstrijd zwaarder beladen.

2. Sonja Zimmermann bij de strafcorner. Met het vertrek van Lorenz is Zimmermann de aangewezen sleeppushneemster. Kijk of haar push en de bijbehorende deflecties even gevaarlijk zijn als in het verleden; de strafcorner is voor deze ploeg het meest concrete wapen én het grootste vraagteken.

3. Selin Oruz als geheugen van de ploeg. Met ongeveer honderdzeventig interlands is Oruz de routinier rond wie alles draait. Let op hoe vaak het Duitse spel in moeilijke fases via haar loopt.

4. De jongste aanvoerder van het toernooi. Linnea Weidemann draagt op haar tweeëntwintigste de band. Kijk hoe een door de coach aangewezen leider een ploeg stuurt die haar hiërarchie nog aan het vormen is.

5. De poulekraker tegen Argentinië. Het duel met Las Leonas is de sleutelwedstrijd van de poulefase en een kans op revanche voor de verloren WK-halvefinale van 2022. Bij gelijke stand kunnen de zenuwen van de shoot-outs opnieuw beslissend zijn.

6. De verticale omschakeling. Schopman wil sneller en directer spelen; let op de eerste seconden na balverovering, op centrale verdedigers die met de bal naar voren dragen, en op aanvallers die smal beginnen om vervolgens op snelheid de zijkanten op te zoeken.

7. Julia Sonntag als bouwsteen. De ervaren keepster van Rot-Weiss Köln is in het systeem van Schopman ook een opbouwoptie. Let op hoe diep Sonntag meespeelt en hoe Duitsland via haar de bal van kant wisselt om druk te ontlopen.

8. De veerkrachttest. Houd in de gaten hoe Duitsland reageert op tegenslag. De ploeg liet zien een EK-finale te kunnen halen, maar gaf in de Pro League ook een 3-0 voorsprong uit handen tegen Australië. Hoe de ploeg met een achterstand of een verspeelde voorsprong omgaat, vertelt meer dan welke ranglijst ook.

Drie uitkomsten liggen in augustus open. In het meest gunstige scenario stolt de jonge ploeg precies op tijd: de strafcorner werkt, de verticale omschakeling verrast, en Duitsland knokt zich in Amstelveen tot ver in het toernooi, met een plek bij de laatste vier als kroon op de heropbouw. In het sombere scenario breekt de onervarenheid op, struikelt de ploeg al in de poule of de tussenronde en bevestigt het toernooi de wisselvalligheid van de Pro League. Het meest waarschijnlijke ligt ertussenin: een ploeg die zich kwalificeert voor de knock-outfase en daar tegen een topland, Nederland of opnieuw Argentinië, het verschil tussen veelbelovend en betrouwbaar nog niet helemaal kan overbruggen. De damesfinale van zaterdag 29 augustus in Amstelveen lijkt voor deze lichting een stap te ver, maar de weg ernaartoe is de echte graadmeter.

Wat het toernooi vooral zal tonen, is waar Duitsland staat in een langere lijn. De ijkpunten liggen er: het goud van Athene 2004, het brons van Rio 2016, het EK-zilver van 2025. Tussen die hoogtepunten en de degradatie in de Pro League van 2026 ligt de spanning waarmee deze ploeg leeft. Slaagt Schopman erin de Duitse degelijkheid te koppelen aan internationaal tempo, dan is dit WK niet het eindpunt maar het beginpunt van een ploeg die richting Los Angeles 2028 weer een vaste medaillekandidaat kan worden. Lukt het niet, dan blijft Die Danas voorlopig wat ze nu is: een ploeg met de kwaliteit om iedereen te verslaan, maar nog niet de constantheid om dat te bewijzen wanneer het er het meest toe doet.

Officiële bronnen:

• Fédération Internationale de Hockey (FIH)
• European Hockey Federation (EuroHockey)
• Deutscher Hockey-Bund (hockey.de)
• Team Deutschland
• Olympics.com

Duitse en internationale kwaliteitsmedia:

• Tagesspiegel, hockeydekking
• Sportschau (ARD)
• Hockey Bundesliga
• The Hockey Paper