Argentinië dameshockey: Las Leonas en het WK 2026

Tweede van de wereld, met een rekening die vereffend mag worden. Sinds Sydney 2000 staan Las Leonas onafgebroken in de top, met zes olympische medailles en twee wereldtitels op zak. Maar de twee grote finales die er het meest toe doen, Tokio 2020 en Terrassa 2022, gingen allebei met identieke 1-3 verloren tegen Nederland. In augustus keert het WK terug naar Amstelveen en Wavre, en die rekening ligt op tafel.

Onder bondscoach Fernando Ferrara is een grotendeels nieuwe ploeg gevormd rond keepster Cristina "La China" Cosentino, strafcornerspecialiste Agustina Gorzelany en aanvoersters Alonso en Granatto, aangevuld met een lichting piepjonge debutanten. Dit dossier vertelt wie ze zijn, waar Ferrara's nieuwe spelsysteem zijn kracht en zijn zwakke plekken vindt, hoe de wond van 2022 doorwerkt, en welke details je tijdens hun wedstrijden moet zien om de Argentijnse garra echt te lezen.

Wereldranglijst en Pro League

Laten we beginnen bij de harde cijfers, want die liegen niet. Op de FIH-wereldranglijst voor vrouwen staat Argentinië stevig tweede, alleen voorbijgestreefd door Nederland en met België, China en Spanje in het kielzog. Tweede van de wereld: dat is geen toeval, dat is het resultaat van een kwart eeuw constante aanwezigheid in de top. In de Nederlandse hockeypers geldt de ploeg dan ook op papier als de grootste titeluitdager van de Oranjevrouwen.

Toch zit er een nuance in die ranglijst die het hele verhaal samenvat. Argentinië is bijna altijd de tweede. Dat gold ook voor de Pro League 2025-26: Argentinië sloot het seizoen af als runner-up, achter een ongenaakbaar Nederland dat zijn zesde titel in zeven seizoenen pakte en zo een olympisch ticket voor Los Angeles 2028 veiligstelde. Het gat is klein, maar het is er, en het loopt al jaren via dezelfde ploeg.

Wat de eindstand niet laat zien, is de vorm waarin de ploeg het olympische jaar 2026 in vloog. In het Pro League-venster van Hobart, Tasmanië (10-14 februari) pakten de Leonas de volle buit: vier overwinningen op vier wedstrijden. Het begon met een klinkende 5-0 tegen Ierland, Gorzelany, Bruggesser, Jankunas, Granatto en Casas op het scorebord, en die middag vierde Milagros Alastra haar debuut terwijl Paula Ortiz haar honderdste interland speelde. Het was niet altijd het mooiste hockey, maar het was vooral effectief.

Daarvoor, in december 2025 in Santiago del Estero, was het beeld gemengder geweest. Argentinië klopte Duitsland eerst met 1-0 (Gorzelany) en daarna na shoot-outs, maar incasseerde tegen Nederland een pijnlijke 0-4, met twee treffers van Matla. De returnwedstrijd tegen Oranje werd door noodweer afgelast en telde volgens het FIH-reglement als een dubbele nederlaag. Het venster vatte de status quo samen: tegen iedereen wint Argentinië, behalve, te vaak, tegen die ene tegenstander.

En het seizoen kreeg een bitterzoet slot. Na de Europese juni-vensters, waarin Argentinië in België ongeslagen bleef, sloten de Leonas de FIH Pro League 2025-26 af als tweede, met een 3-2 nederlaag tegen Engeland in Lee Valley in de slotwedstrijd. Nederland werd kampioen, België eindigde derde. De missie is in elk interview dezelfde, en glashelder: een derde wereldtitel, en Nederland verslaan op eigen bodem.

Om te begrijpen waarom Argentinië zo'n hockeyland is, moet je terug naar de Engelse immigranten die het spel begin twintigste eeuw meebrachten naar de Río de la Plata. Al rond 1909 ontstonden de eerste vrouwenteams. Maar het verhaal van Las Leonas als merk, als mystiek, begint pas rond de Olympische Spelen van Sydney 2000.

De naam Las Leonas

De naam zelf heeft een mooie ontstaansgeschiedenis. Volgens een reconstructie in La Nación bij het twintigjarig jubileum kwam het idee om de groep een identiteit en een naam te geven van de ploegpsychologe, Nelly Giscafré, samen met de technische staf. Speelster Inés Arrondo, de vaste tekenaar van het team, vertaalde dat gevoel in beeld. "Ahí surge la Leona. Porque es la que cuida la manada. La que caza para darle de comer a los cachorros. Por la garra felina", vertelde Arrondo, de leeuwin als beschermer van de roedel, met de klauwen van het beest. Voor het uiteindelijke logo werkte ze samen met Margarita, de schoonzus van toenmalig bondscoach Sergio "Cachito" Vigil; het werd een leeuwin die zich opricht, klaar om uit te halen. De U21-ploeg heet sindsdien logischerwijs Las Leoncitas, de leeuwinnetjes.

Alle WK-deelnames

Argentinië nam deel aan elke editie van het WK sinds 1974 en haalde zes finales. Twee daarvan werden gewonnen. Het volledige overzicht:

Op het veld werd de mystiek meteen waargemaakt. Olympisch zilver in Sydney 2000 was de geboorteakte. Daarna volgde een palmares dat in het damesveldhockey alleen door Nederland wordt overtroffen. De Leonas haalden zes WK-finales (1974, 1976, 1994, 2002, 2010 en 2022) en wonnen er twee: Perth 2002, na een zenuwslopende strafballenreeks tegen Nederland, en Rosario 2010. Olympisch verzamelden ze zes medailles, drie zilver (Sydney 2000, Londen 2012, Tokio 2020) en drie brons (Athene 2004, Beijing 2008, Parijs 2024), en stonden ze op zes van de laatste zeven Spelen op het podium. Op continentaal niveau is de heerschappij totaal: alle zeven edities van de Pan-Amerikaanse Cup gewonnen, van Kingston 2001 tot Montevideo 2025, en, in de woorden van El Tribuno, nog altijd ongeslagen met "35 partidos jugados (34 victorias y un empate)".

De twee wereldtitels: Perth 2002 en Rosario 2010

Het juweel in de kroon blijft Rosario 2010. Onder Carlos "Chapa" Retegui versloeg Argentinië Nederland met 3-1 in de WK-finale, met twee goals van Carla Rebecchi en één van Noel Barrionuevo. Het Estadio Mundialista, vandaag het Estadio Luciana Aymar met een capaciteit van zo'n 12.000 plaatsen, was tot de nok gevuld; een publiek dat het volkslied meezong tot de tribunes trilden. Belén Succi hield haar doel vrijwel schoon, en Aymar leverde tegen China een solo-treffer af die in Argentinië nog altijd wordt vergeleken met de hand van Maradona, een "barrilete cósmico" op het hockeyveld.

De erfenis van Aymar

En dan Aymar zelf, "La Maga", "Lucha". Acht keer werd ze door de FIH verkozen tot Speelster van het Jaar, een absoluut record; in 2008 riep de FIH haar uit tot "Leyenda del Hockey". Ze verzamelde vier olympische medailles en twee wereldtitels in 376 interlands. In december 2024 eerde Rosario haar met een standbeeld in bar El Cairo, naast de beelden van Messi en Di María. "Las Leonas abrieron las puertas del deporte femenino en Argentina", zei ze bij die gelegenheid, een zin die de erfenis perfect samenvat. Haar afscheid in 2014, en dat van Succi in 2022, markeerden het einde van een gouden generatie en het begin van een veel moeilijker hoofdstuk.

Wie is Fernando Ferrara

Toen Carlos Retegui na het zilver van Tokio 2020 een stap opzij deed, koos de Argentijnse bond eind 2021 voor Fernando Ferrara. Geen onbekende: Ferrara was een oud-aanvaller, gevormd bij Club Ciudad, driewerf olympiër als speler, acht seizoenen bondscoach van de Italiaanse vrouwen, en daarna assistent bij de Leonas en hoofdcoach van de Leoncitas. Hij erfde een ploeg in transitie, met een legende minder en een generatiewissel die zich opdrong. Waar zijn voorganger Retegui berucht was om een loodzwaar fysiek regime, bracht Ferrara een meer tactische, Europees geschoolde benadering mee, zonder de mentale hardheid en het collectieve karakter van het Argentijnse hockey los te laten.

Filosofie: nuevo sistema de juego

Ferrara's filosofie is offensief van inslag. Hij wil het spel domineren, en als dat niet lukt, het op zijn minst controleren. "Un juego ofensivo, apuntando a tener el dominio del juego y, sino tenés el dominio, al menos tener el control de los partidos", zo omschreef hij het: een dynamisch, agressief spel, altijd gericht op de aanval, maar evengoed scherp op het heroveren van de bal. Het is een coach die zichzelf niet als af beschouwt. "Soy un entrenador en transformación", zei hij tegen ESPN, "siempre vamos cambiando mucho en lo que es el sistema de juego, fase defensiva y fase ofensiva." Dat "nuevo sistema de juego" is de rode draad van zijn hele project: een nieuw spelsysteem bouwen rond een nieuwe generatie, met bijzondere nadruk op de verdediging van de cirkel en op het detail van de corners, "que para nosotros es muy importante".

Over het type speelster dat hij zoekt is Ferrara expliciet: naast de fysieke voorwaarden moet er technisch iets uitspringen, en vooral mentaal moet het kloppen, "la mente fuerte sobre lo que significa dar todo por el país". Hij wordt omringd door een staf met diepe wortels in het Argentijnse hockey: Ignacio Bergner, Santiago Capurro, Mario Almada, fysiektrainer Diego Ferrari, video-analist Gonzalo Romero, en, veelzeggend, oud-Leona en wereldkampioene 2010 Alejandra Gulla. De trainingsbasis is het CeNARD in Buenos Aires, waar de groep op 6 juli 2026 aan de laatste WK-voorbereiding begon.

Ferrara werkt bovendien met een strikte selectietrechter. "Este año arrancamos trabajando con una lista de 42 jugadoras, después pasamos a una de 36 y ahora sale esta lista de 22 para la Pro League", beschreef hij de weg naar de definitieve WK-selectie van twintig. Elke stap is een schifting, en het voordeel is dat de ploeg met tien officiële oefeninterlands per venster ritme opbouwt.

Pro League 2025-26 en Parijs 2024

De eerste grote toetsen vielen wisselvallig uit. De WK-finale van 2022 ging verloren, maar daarna kwam het olympisch brons van Parijs 2024, Argentiniës zesde medaille in zeven Spelen, als bewijs dat de verbouwing vruchten begon af te werpen. Het WK van 2026 wordt het eerste grote eindtoernooi met een volledig door Ferrara zelf samengestelde, post-Parijs selectie. Het is, in alle opzichten, zijn ploeg.

In de Pro League 2025-26 bevestigde Argentinië zijn status als naaste achtervolger van Nederland, zonder de sprong naar de titel te maken: het eindigde als tweede, boven België. De tussenstand van februari 2026, halverwege het seizoen en vóór de beslissende thuis- en Europese wedstrijden, laat zien hoe dicht de top opeengepakt zat:

De definitieve WK-selectie

Op 9 juli 2026 maakte Ferrara zijn twintig namen bekend, en de rode draad was er een van vernieuwing: tien van de twintig spelen hun allereerste wereldkampioenschap. Het aanvoerderschap wordt gedeeld door middenveldster Agostina Alonso en aanvalster María José "Majo" Granatto, die aan haar derde WK begint. Granatto vertelde aan persbureau DIB wat de band voor haar betekent: "Ser una de las capitanas... me llena de orgullo", en voegde er meteen de juiste context aan toe, het is "ser capitana de un equipo totalmente nuevo, en construcción".

Vier speelsters blijven als reserve in Buenos Aires en kunnen bij blessures instromen: keepster Ana Luz Dodorico, verdedigster Sol Lombardo, middenveldster Victoria Falasco en aanvalster Lourdes Pisthón.

Kernspelers

In het doel staat het verhaal van Argentinië 2024 in een notendop. Cristina "La China" Cosentino, geboren in Buenos Aires, begon ooit als veldspeelster en belandde min of meer per ongeluk onder de lat. Ondanks haar lange staat van dienst maakt ze in Amstelveen en Wavre haar WK-debuut. In Parijs werd ze nationale heldin: in de kwartfinale tegen Duitsland pakte ze in de shoot-outs drie ballen en zag ze er een vierde naast gaan, en in de bronzefinale tegen België was ze opnieuw beslissend. De Argentijnse sociale media doopten haar prompt om tot de vrouwelijke "Dibu" Martínez, een vergelijking waar ze zelf nuchter over blijft: in Clarín merkte ze op dat de Dibu een WK won en zij nog niets. Achter haar staan Mercedes Artola en, als reserve, Ana Luz Dodorico.

De verdediging draait om Agustina Gorzelany (geboren 11 maart 1996, opgeleid bij Club San Martín), de strafcornerspecialiste die op 11 februari 2026 tegen Australië haar 105e interlandgoal maakte. Naast haar brengen ervaring en jeugd samen: Sofía Toccalino, die eind 2025 haar 200e interland speelde, plus Valentina Raposo en Juana Castellaro. Het middenveld wordt geleid door aanvoerster Alonso, met Eugenia Trinchinetti, Victoria Sauze, Paula Ortiz (die in Hobart haar 100e cap vierde) en Victoria Miranda. Voorin vormen Granatto, Julieta Jankunas, haar zus Victoria Granatto, Zoe Díaz, Brisa Bruggesser en Lara Casas een aanval die jong is maar al gevaarlijk.

De grootste blikvanger is de jongste. Milagros Alastra, negentien jaar, komt uit Mendoza en werd volledig opgeleid bij Club Universidad Nacional de Cuyo. Ze deed haar hele jeugdproces zonder ooit naar Buenos Aires te verhuizen, een uitzondering in het sterk gecentraliseerde Argentijnse hockey, en werd op het jeugd-WK van Santiago de Chile (december 2025) door de FIH uitgeroepen tot "Rising Star of the Year", de beste jonge speelster van het toernooi, met vijf goals in zes duels. Ze is bovendien een tweede strafcorner-optie naast Gorzelany. Alastra verjaart tijdens het WK: op 22 augustus wordt ze twintig. Over haar plek in de ploeg blijft ze bescheiden: "No me lo esperaba, no lo buscaba. Yo quería aportar al equipo desde donde me tocara."

Concurrentie per linie

Met een definitieve twintig ligt de strijd nu op de achttien speelplekken per wedstrijd. Een inschatting per linie:

Het systeem: circulación en presión alta

Wie naar Las Leonas kijkt, ziet een herkenbare Argentijnse hand. Ferrara laat spelen met een flexibel systeem en een zwervende middenvelder die voortdurend de verbinding zoekt. Offensief draait alles om wat de Argentijnen "circulación" noemen: geduldig breedtespel, de bal van links naar rechts laten lopen tot er een gaatje valt. Stel je een ploeg voor die de bal rondtikt als een geduldige schaker die wacht tot de tegenstander één veld te ver loopt. Defensief is het beeld feller. Argentinië speelt graag "presión alta", een agressieve druk waarbij de ploeg de tegenstander al diep op diens eigen helft opjaagt: een kudde die niet wacht tot de prooi binnen bereik komt, maar er meteen op afstormt. Het is hockey met "garra", die typisch Argentijnse vechtlust die geen abstractie is maar een houding, het best belichaamd door een Cosentino die zich op de doellijn groot maakt of een Gorzelany die voor de zoveelste keer een corner aanlegt.

De arrastrada van Gorzelany

Want het strafcorner-wapen verdient een eigen paragraaf. Gorzelany's "arrastrada", de sleeppush, is wereldtop, en ze varieert: een keiharde push in de linkeronderhoek, een dummy, of een van haar gevreesde uithalen. Haar flicks halen afstanden tot zeventig meter, een van de langste balbanen in het vrouwenhockey, waardoor ze ook als uitvoetbal functioneren. De cijfers zijn indrukwekkend: topschutter van de Pan-Amerikaanse Cup 2025 met tien goals, en eerder topscorer van de Pro League 2021-22 met twaalf treffers. Haar geheim is geen talent alleen maar arbeid: "Vengo de tirar 80 bochas de arrastrada", zei ze ooit terloops tegen ploeggenotes, net terug van het wegslepen van tachtig ballen op training. Nieuw dit seizoen is dat ze een tweede sleepster naast zich heeft gekregen: ook de jonge Milagros Alastra geldt als strafcornerspecialiste en nam in de Pro League een arrastrada voor haar rekening, wat de ploeg een variant en een tweede dreiging geeft.

De zwakte: afhankelijkheid en omschakeling

En hier komt de eerlijke paragraaf, want geen analyse van deze ploeg is compleet zonder haar zwaktes te benoemen. Die afhankelijkheid van Gorzelany's corners is namelijk een tweesnijdend zwaard: als de arrastrada niet loopt, droogt de Argentijnse productie soms verontrustend snel op. De WK-finale van 2022 legde het pijnlijk bloot. Infobae beschreef het zo: de hoge druk "dejó espacios que su rival no perdonó", Argentinië "no podía sostener la posesión de la bola", en de pass ging telkens naar de dichtstbijzijnde medespeelster, wat het spel vertraagde en de diepte ontnam. Daar zit de kern van het Argentijnse probleem tegen de absolute top: kwetsbaarheid op de omschakelmomenten wanneer de hoge druk wordt gebroken, een soms te voorspelbare opbouw, en een aanval die in de grote finales te vaak op individuele acties moet leunen. Bij de vernieuwde ploeg van 2026 komt daar de onervarenheid bij: twee WK-debuterende keepers en een halve selectie die nog nooit de druk van een eindfase voelde. Het zijn precies die details waar Nederland al twee keer genadeloos van profiteerde.

Nederland: el cuco

Terrassa, 17 juli 2022. Het is even na vijven in de namiddag wanneer Agustina Gorzelany een strafcorner aanlegt aan het begin van het laatste kwart. Argentinië staat 0-2 achter tegen Nederland in een WK-finale die nooit echt op gang kwam. De bal komt naar achteren, Gorzelany haalt uit, en haar sleepflick verdwijnt in de kruising, een chirurgisch precieze treffer die het Estadi Olímpic even doet geloven in een wonder. Het bleef bij 1-3. Het was de laatste interland van keepster Belén Succi en alweer de zoveelste keer dat de Nederlandse machine een Argentijnse droom de nek omdraaide. Wie de pijn van die middag begrijpt, begrijpt waarom Nederland in Argentijnse kleedkamers "el cuco" heet, de boeman.

Het historische saldo spreekt boekdelen, en het zijn vooral de finales die de wond vormen. Oranje won de allereerste WK-finale in 1974; Argentinië nam wraak in 2002 en 2010; en daarna sloeg Nederland twee keer onverbiddelijk terug, met identieke 1-3-cijfers in de olympische finale van Tokio 2020 en de WK-finale van Terrassa 2022. Daarbovenop kwam in december 2025 nog de 0-4 in Santiago del Estero. Het is de klassieke clash van twee culturen: Nederlandse efficiëntie en koelbloedigheid tegenover Argentijnse vurigheid en emotie. Als Argentinië in 2026 een wereldtitel wil, zal die vrijwel zeker via deze tegenstander lopen, op Nederlandse of Belgische bodem.

Duitsland: Die Danas en een verloren dochter

Duitsland, "Die Danas", is de tweede grote sleutel, en dit keer met een extra lading. Tegen de Duitsers gaat het bijna altijd tot het uiterste: op het WK 2022 won Argentinië de halve finale na shoot-outs, en in Parijs 2024 herhaalde het kunststukje zich in de kwartfinale, met opnieuw Cosentino als beul in de shoot-outs. Maar in Wavre draagt Duitsland nu een oud-Leona in de gelederen. Lucina "Luchi" von der Heyde, een misionera die ooit als jonge speelster met de Habif-zussen in Duitsland belandde, wisselde begin 2026 van nationaliteit. De FIH keurde de overstap goed, precies drie jaar na haar laatste interland voor Argentinië, en op 13 juni 2026 maakte ze in Londen haar debuut voor de Duitse ploeg. De aanleiding was een breuk met Ferrara, die eist dat zijn speelsters in Argentinië spelen tijdens de lange concentraties: "él me dijo que tenía que estar jugando en Argentina para estar en la selección", vertelde ze. In Argentinië viel het woord "el caso Peillat", naar de heer die ooit dezelfde stap zette. Pikant detail: Von der Heyde was ooit aanvoerder van de Leoncitas-lichting van 2016 waaruit een groot deel van de huidige Argentijnse kern voortkwam. Op 17 augustus staat ze tegenover haar oude ploeggenotes.

VS, Chili en België

De Verenigde Staten zijn de eeuwige continentale rivaal, maar in het directe duel zelden een echte bedreiging. De Pan-Amerikaanse Cup-finale van 2025 in Montevideo illustreerde de pikorde: Argentinië won met 3-0, via Gorzelany (corner, 5'), Trinchinetti (deflectie na een backhand van Jankunas, 31') en Jankunas zelf (60'). Cosentino hield de nul, en de Leonas sloten het toernooi af met vijf zeges, achtentwintig goals voor, nul tegen, en hun zevende continentale titel op rij. Chili, "Las Diablas", is de opvallende stijger, een historisch hoogtepunt voor het land; Sergio "Cachito" Vigil, de architect van de moderne Leonas, schreef nog mee aan de Chileense opmars maar is sinds 2024 geen bondscoach van Chili meer. Chili zit bovendien in een andere poule. En dan is er België: derde van de wereld, medegastland, en in Parijs 2024 de tegenstander in de bronzefinale die Argentinië na shoot-outs won. België speelt thuis in Wavre, precies daar waar ook Argentinië zijn poulewedstrijden afwerkt.

Als er één woord is dat deze ploeg samenvat, is het "garra". Gorzelany gaf er na het brons van Parijs een definitie van die je op een spandoek zou kunnen schilderen: "Ser Leona es la constante superación, la resiliencia, seguir adelante hasta el último segundo, no bajar los brazos nunca, y la unión que tenemos." Volharding, veerkracht, nooit de armen laten zakken, en samen vooruit, dat is de mentale kern. Het is geen toevallige eigenschap: al bij de oprichting rond 2000 werkte ploegpsychologe Nelly Giscafré bewust aan die mentale laag, in de overtuiging van Vigil dat prestatie op drie poten rust, een fysieke, een technische en een mentale.

Cosentino gaf er in Parijs een tastbaar gezicht aan. "Es a lo Argentina un poco", zei ze. "Los tenemos acostumbrados a mucha emoción y mucha intensidad." En over haar ondankbare positie onder de lat: "hay que ser fuerte psicológicamente, hoy en día te salva partidos." Het is die psychologische hardheid die Argentinië keer op keer door shoot-outreeksen sleept.

Maar diezelfde mentaliteit draagt een litteken. Twee verloren grote finales tegen Nederland, beide met 1-3, dat laat sporen na. Het fascinerende aan de ploeg van 2026 is dat de meeste speelsters dat trauma niet zelf hebben meegemaakt. Granatto, een van de weinigen die er wél bij was, maakte daar bewust een wapen van. Na een zege op Nederland vertelde ze aan DIB wat ze tegen de groep had gezegd: "La mayoría de ustedes no tiene historial con Holanda." Geen geschiedenis met de boeman, en dus, in haar redenering, ook geen angst. Het is een gedurfde gok: de onbevangenheid van de jeugd inzetten tegen het litteken van de routine.

Meer dan een hockeyploeg

In Argentinië zijn Las Leonas meer dan een hockeyploeg. In een land dat door voetbal wordt verteerd, vormen zij het succesvolste teamsportverhaal van het land en, na tennisster Gabriela Sabatini, de belangrijkste vrouwensport. De gouden generatie rond Aymar deed wat geen enkele andere ploeg lukte: ze maakte van een sport voor de gegoede clubs een nationale aangelegenheid. Onderzoekers van de Universidad Nacional de La Plata beschrijven het als een verhaal van gekruiste identiteiten, tussen natie, klasse en gender: hockey als het alternatieve, vrouwelijke narratief in een mannelijke voetbalcultuur.

Het clubsysteem van het Metropolitano

De motor achter dat succes is het clubsysteem van het Metropolitano, de competitie van Buenos Aires en omstreken. Het is een semi-professionele levensader die generatie na generatie internationals levert. Lomas Athletic, San Fernando, Banco Nación, River Plate (waar Succi speelde), Santa Bárbara (de thuishaven van de zussen Granatto), GEBA en de andere clubs vormen samen het ecosysteem waaruit de nationale ploeg put. Dat model verklaart ook een van Ferrara's strengste regels: wie in de selectie wil, moet in Argentinië spelen tijdens de lange concentraties. Het is precies die eis die Lucina von der Heyde deed vertrekken en waardoor speelsters die in Europa een professioneel bestaan opbouwen soms afvallen. De keerzijde is een diepe, lokaal gewortelde talentvijver waar Europese landen alleen van kunnen dromen.

Het CeNARD en een blik over de oceaan

Het kloppende hart is het CeNARD in Buenos Aires. De baan daar werd in 2009 vernieuwd en draagt de naam Adriana Acosta, een hockeyspeelster die tijdens de laatste militaire dictatuur verdween, een stille herinnering die de sport verbindt met de recente geschiedenis van het land. Tegelijk is de blik allang internationaal. De Argentijnse top exporteert zichzelf naar de Europese competities: de zussen Granatto speelden in Spanje, Gorzelany kwam uit op de Canarische Eilanden, en historisch trok Aymar zelf naar de Nederlandse eredivisie. Een derde Granatto-zus, Delfina, koos zelfs voor het Italiaanse nationale team. En dan is er de tegenbeweging van onderop: dat een negentienjarige uit Mendoza als Milagros Alastra de top haalt zonder ooit naar de hoofdstad te verhuizen, laat zien dat het Argentijnse hockey langzaam breder wortelt dan de clubs van Buenos Aires alleen.

De locaties: Amstelveen en Wavre

Het zestiende WK veldhockey voor vrouwen wordt van 15 tot 30 augustus 2026 gespeeld in twee landen: het iconische Wagener Stadion in Amstelveen en de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Wavre, zo'n dertig kilometer onder Brussel. Die laatste is het grondig gerenoveerde oude stade Justin Peeters met zo'n 4.000 vaste plaatsen, dat tijdens het WK via modulaire tribunes wordt uitgebreid tot 10.000 toeschouwers. De loting vond plaats op 17 maart 2026 in Amsterdam.

Poule B en het toernooiformat

Argentinië werd ingedeeld in Poule B, die volledig in Wavre wordt afgewerkt, samen met Duitsland, de Verenigde Staten en Schotland.

De overige poules: Nederland, Australië, Chili en Japan in Poule A; België, Spanje, Nieuw-Zeeland en Ierland in Poule C; en China, Engeland, India en Zuid-Afrika in Poule D. Op papier is Poule B haalbaar voor de Leonas, de VS en Schotland zouden binnen bereik moeten liggen, met Duitsland als de echte graadmeter. Het toernooiformat is sinds 2018 vertrouwd: vier poules van vier, waarbij de beste twee van elke groep doorstoten naar een tweede groepsfase. Daarin worden poules B en C samengevoegd, en resultaten tegen reeds gekwalificeerde medeplaatsers tellen mee, een detail dat de poulewedstrijden meteen belangrijker maakt. Daarna volgen de halve finales en de medaillewedstrijden, met de damesfinale op zaterdag 29 augustus in het Wagener Stadion in Amstelveen.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Voor Argentinië draait alles om de poulewinst, en dus om het duel met Duitsland op 17 augustus. Wie als eerste eindigt, ontloopt de zwaarste namen in de tweede groepsfase en houdt de kortste route naar de halve finales open. Eindigt Argentinië tweede, dan dreigt al vroeg een confrontatie met België of Spanje uit Poule C, en wordt de weg beduidend steiler. In vrijwel elk scenario waarin de Leonas de finale halen, staat aan het einde de bekendste tegenstander van allemaal. Wat dit WK zo bijzonder maakt is de samenloop van drie dingen: Ferrara's eerste WK met een volledig zelf gevormde ploeg, het onverbloemde doel van een derde wereldtitel, en een weg daarheen die vrijwel onvermijdelijk langs Nederland loopt. Voor een ploeg met twee verse littekens van 1-3 is er geen mooier en geen wreder decor denkbaar.

Tien concrete momenten om op te letten tijdens de wedstrijden van Las Leonas. Geen Wikipedia-overzicht, maar dingen die je tijdens een live-uitzending kunt zien als je weet waar je op moet letten.

1. De arrastrada van Gorzelany. Argentiniës strafcorner is geen routine maar een wapen. Wanneer Agustina Gorzelany bij een korte hoek aanlegt, blijft de eerste uitloper van de tegenstander vaak een fractie langer in zijn lijn, uit respect voor haar versnelling. Haar sleeppush vertrekt extreem laag en is meestal gericht op de linkeronderhoek. Let op de dummy: ze houdt de bal soms net iets langer onder de stick voordat ze uithaalt, waardoor de uitloper te vroeg vertrekt. In de Pan-Amerikaanse Cup 2025 maakte ze tien van de achtentwintig Argentijnse goals; haar arrastrada geldt als vrijwel onhoudbaar.

2. Alastra als tweede sleepster. Nieuw sinds dit seizoen: Argentinië heeft bij de strafcorner een tweede optie. Milagros Alastra, negentien en op het jeugd-WK al bekroond als beste jonge speelster ter wereld, nam in de Pro League tegen China een arrastrada voor haar rekening. Let bij een tweede of derde corner op de wissel van uitvoerder; het dwingt verdedigingen om niet blind op Gorzelany te anticiperen, en het is het duidelijkste teken van de generatiewissel op het veld.

3. Cosentino's "esperar y desafiar" in shoot-outs. Wat Cristina Cosentino in Parijs 2024 deed bestaat uit één principe: lang op de doellijn blijven, en de aanvalster dwingen als eerste te kiezen. Ze wacht net iets later dan veel keepers, tot de aanvalster committeert aan een richting, en pas dán zet ze haar dive in. In de kwartfinale tegen Duitsland pakte ze met deze techniek drie van de vier Duitse pushes. Het leverde haar in Argentinië de bijnaam vrouwelijke Dibu Martínez op.

4. De trigger voor presión alta. Las Leonas zetten hun hoge druk niet als automatisme in, ze wachten op een trigger: een verdediger van de tegenstander die de bal krijgt, opkijkt, en een halve seconde te lang twijfelt over de pass. Dat is het signaal voor de Argentijnse aanvalslijn om collectief in te sluiten. Lukt het, dan ligt de bal vaak binnen enkele seconden in de cirkel. Lukt het niet, en dat is de kwetsbaarheid, dan staat het middenveld te ver naar voren en kan de tegenstander snel doorbreken. Infobae beschreef precies hoe die druk in de WK-finale 2022 ruimtes achterliet die Oranje afstrafte.

5. Circulación en de plotselinge versnelling. Argentijnse balcirculatie heeft een eigen ritme. Eerst de breedte: de bal gaat geduldig van links naar rechts en terug, soms tergend langzaam. Dan, plotseling, een breuk in het ritme, een snelle een-tweetje of een diagonale pass over twintig meter richting de cirkel. Wie het ritme leert herkennen, ziet het doelpunt aankomen voordat het valt.

6. De rechterflank en de deflectie op de tweede paal. Las Leonas hebben een uitgesproken voorkeur voor aanvallen via rechts, met een voorzet vanaf de achterlijn naar de tweede paal, waar vaak Granatto klaarstaat voor de tip-in met haar backhand. Het tweede doelpunt in de Pan-Amerikaanse Cup-finale van 2025, Trinchinetti's deflectie na een backhand van Jankunas, was precies dit patroon in actie.

7. Jankunas als afmaker in de cirkel. Julieta Jankunas is de aanvalster die het vaakst op de goede plek staat. Let op haar backhand-afrondingen aan de tweede paal en op haar loopacties zonder bal: ze duikt vaak op precies wanneer de bal van de flank komt. In de openingszege van 2026 tegen Ierland was zij een van de vijf doelpuntenmakers.

8. Alonso als barometer. Aanvoerster Agostina Alonso, met ruim 190 interlands, leest het spel sneller dan vrijwel iedereen op het veld. Let op haar lichaamshouding vlak vóór de middencirkel: met haar gezicht naar voren betekent controle en rustige opbouw, met haar rug naar de tegenstander een reset, en een plotselinge diagonale pass over de middenlijn het schakelmoment van breedte naar diepte.

9. Granatto's leiderschap in de slotfase. Aanvoerster Majo Granatto stuurt de aanval niet met commando's maar met lichaamstaal: een korte hand-up naar de speelster die de voorzet gaf, een gebalde vuist naar haar eigen borst na een gemiste kans. In een ploeg die "totalmente nuevo, en construcción" is, is dat bewuste leiderschap precies wat een Argentijnse ploeg in de slotfase van een topwedstrijd nodig heeft.

10. De verdedigende strafcorner: Cosentino's commando. Vlak vóór de tegenstander een strafcorner neemt, roept Cosentino kort het commando dat de first runner laat vertrekken. Argentinië hanteert een 4-1-opstelling, waarbij de first runner schuin op de sleepschutter afsprint om de hoek te verkleinen. Let op het mentale spel: de aanvallende ploeg probeert met subtiele variaties dat commando-moment te misleiden. Lukt dat niet, dan komt het schot terecht in een muur van vier Argentijnse maskers, wat in Argentijnse termen geldt als de zuiverste vorm van garra.

Het WK 2026 sluit voor Las Leonas een vierjarige cyclus af die begon met de pijn van Terrassa 2022 en eindigt op zaterdag 29 augustus, in het Wagener Stadion in Amstelveen. Drie scenario's tekenen zich af. In het eerste pakt Argentinië het derde wereldgoud uit zijn geschiedenis, vermoedelijk via een finale tegen Nederland, en sluit een verbouwde generatie haar verhaal af in het hart van het Nederlandse hockey, met de wond van twee identieke 1-3 nederlagen eindelijk dicht. In het tweede valt Las Leonas vroeger uit dan verwacht, en moet Ferrara de overdracht naar Los Angeles 2028 versnellen, met de Leoncitas-lichting van Milagros Alastra, Juana Castellaro en Zoe Díaz als nieuw fundament. In het derde, en wellicht meest interessante scenario, verliest Argentinië opnieuw een halve finale of finale tegen Nederland, en wordt "el cuco" definitief verlengd voor een derde grote eindfase op rij, een litteken dat niet meer geneest zonder dat een nieuwe generatie er een eigen verhaal omheen schrijft.

Welk scenario het ook wordt, op 29 augustus 2026 staat het Argentijnse hockey ergens anders dan vandaag. Het Estadio Luciana Aymar in Rosario weet dan of er een nieuw hoofdstuk valt toe te voegen aan een rij die tot nu toe ophield bij Perth 2002 en Rosario 2010, of dat 2026 een hoofdstuk wordt waarin Las Leonas opnieuw met opgeheven hoofd, maar zonder de hoogste medaille, naar huis terugkeren.

Officiële bronnen

• FIH (wereldranglijst, WK 2026, Pro League)
• Confederación Argentina de Hockey (CAH)
• Pan American Hockey Federation
• Olympics.com (Parijs 2024)

Argentijnse media

• La Nación, hockey
• ESPN Argentina, hockey sobre césped
• Clarín
• Infobae, deportes
• Página 12
• DeporTV