Las Leonas in 2026: wonden, garra en de jacht op een derde wereldtitel

Tweede van de wereld, met een open rekening. Sinds Sydney 2000 staan Las Leonas onafgebroken in de top, met zes olympische medailles en twee wereldtitels op zak. Maar de twee grote finales die er het meest toe doen, Tokio 2020 en Terrassa 2022, gingen allebei met identieke 1-3 verloren tegen Nederland. In augustus keert het WK terug naar Amstelveen en Wavre, en die rekening ligt op tafel.

Onder bondscoach Fernando Ferrara is een grotendeels nieuwe ploeg gevormd rond keepster Cristina "La China" Cosentino, strafcornerspecialiste Agustina Gorzelany en aanvoersters Alonso en Granatto. Dit dossier vertelt wie ze zijn, waar Ferrara's "nuevo sistema de juego" zijn kracht én zijn zwakke plekken vindt, hoe de wond van 2022 doorwerkt, en welke details je tijdens hun wedstrijden moet zien om de Argentijnse garra echt te lezen.

Wereldranglijst en Pro League

Laten we beginnen bij de harde cijfers, want die liegen niet. Op de FIH-wereldranglijst voor vrouwen staat Argentinië stevig tweede met 3467 punten, alleen voorbijgestreefd door Nederland (3927) en met België (3230), China (3143) en Spanje (2961) in het kielzog. Tweede van de wereld: dat is geen toeval, dat is het resultaat van een kwart eeuw constante aanwezigheid in de top.

Toch zit er een nuance in die ranglijst die het hele verhaal samenvat. Argentinië is bijna altijd de tweede. In de Pro League 2025-26 stonden de Leonas halverwege het seizoen derde met 17 punten, achter Nederland en België, die beide op 21 punten stonden. "The Dutch women still top the log with 21 points, just ahead of Belgium (also 21) and Argentina (17)", noteerde de FIH bij de tussenstand. Het gat is klein, maar het is er, en het loopt al jaren via dezelfde namen.

Wat de cijfers níet laten zien, is de vorm waarin de ploeg het olympische jaar 2026 in vloog. In het Pro League-venster van Hobart, Tasmanië (10-14 februari) pakten de Leonas de volle buit: vier overwinningen op vier wedstrijden. Het begon met een klinkende 5-0 tegen Ierland, Gorzelany, Bruggesser, Jankunas, Granatto en Casas op het scorebord, gevolgd door een 1-0 tegen gastland Australië, opnieuw 2-1 tegen Ierland en een afsluitende 3-0 tegen Australië via Díaz, Trinchinetti en Gorzelany. Het was niet altijd het mooiste hockey ("Argentina no brilló, pero fue contundente", schreef El Destape), maar het was vooral effectief, en het leverde een debuut op voor de piepjonge Milagros Alastra.

Daarvoor, in december 2025 in Santiago del Estero, was het beeld gemengder geweest. Argentinië klopte Duitsland eerst met 1-0 (Gorzelany) en daarna na shoot-outs (1-1, 5-4), maar incasseerde tegen Nederland een pijnlijke 0-4, met twee treffers van Matla. De returnwedstrijd tegen Oranje werd door noodweer afgelast. Het venster vatte de status quo samen: tegen iedereen wint Argentinië, behalve, te vaak, tegen die ene tegenstander. In het juni-venster wachten in Europa nog dubbels tegen China, België, Spanje en Engeland. De missie is in elk interview dezelfde, en glashelder: een derde wereldtitel, en Nederland verslaan op eigen bodem.

En het seizoen kreeg een klinkend slot: na de Europese juni-vensters sloot Argentinië de FIH Pro League 2025-26 af als kampioen, met 29 punten uit 14 wedstrijden. De ploeg die halverwege nog derde stond, draaide in de tweede seizoenshelft de tabel om, mede dankzij de thuiswedstrijden op eigen bodem.

Om te begrijpen waarom Argentinië zo'n hockeyland is, moet je terug naar de Engelse immigranten die het spel begin twintigste eeuw meebrachten naar de Río de la Plata. Al rond 1909 ontstonden de eerste vrouwenteams. Maar het verhaal van Las Leonas als merk, als mystiek, begint pas rond de Olympische Spelen van Sydney 2000.

De naam Las Leonas

De naam zelf heeft een mooie ontstaansgeschiedenis. Volgens een reconstructie in La Nación bij het twintigjarig jubileum kwam het idee om de groep een identiteit en een naam te geven van de ploegpsychologe, Nelly Giscafré, samen met de technische staf. Speelster Inés Arrondo, de vaste tekenaar van het team, vertaalde dat gevoel in beeld. "Ahí surge la Leona. Porque es la que cuida la manada. La que caza para darle de comer a los cachorros. Por la garra felina", vertelde Arrondo, de leeuwin als beschermer van de roedel, met de klauwen van het beest. Voor het uiteindelijke logo werkte ze samen met Margarita, de schoonzus van toenmalig bondscoach Sergio "Cachito" Vigil; het werd een leeuwin "die zich opricht, klaar om uit te halen". De U21-ploeg heet sindsdien logischerwijs Las Leoncitas, de leeuwinnetjes.

Alle WK-deelnames

Argentinië nam deel aan elke editie van het WK sinds 1974 en haalde zes finales. Twee daarvan werden gewonnen. Het volledige overzicht:

Op het veld werd de mystiek meteen waargemaakt. Olympisch zilver in Sydney 2000 was de geboorteakte. Daarna volgde een palmares dat in het damesveldhockey alleen door Nederland wordt overtroffen. De Leonas haalden zes WK-finales (1974, 1976, 1994, 2002, 2010 en 2022) en wonnen er twee: Perth 2002, na een zenuwslopende strafballenreeks tegen Nederland, en Rosario 2010. Olympisch verzamelden ze zes medailles, drie zilver (Sydney 2000, Londen 2012, Tokio 2020) en drie brons (Athene 2004, Beijing 2008, Parijs 2024), en stonden ze op zes van de laatste zeven Spelen op het podium. Op continentaal niveau is de heerschappij totaal: alle zeven edities van de Pan-Amerikaanse Cup gewonnen, Kingston 2001, Bridgetown 2004, Hamilton 2009, Mendoza 2013, Lancaster 2017, Santiago 2022 en Montevideo 2025, en, in de woorden van El Tribuno, nog altijd ongeslagen met "35 partidos jugados (34 victorias y un empate)".

De twee wereldtitels: Perth 2002 en Rosario 2010

Het juweel in de kroon blijft Rosario 2010. Onder Carlos "Chapa" Retegui versloeg Argentinië Nederland met 3-1 in de WK-finale, met twee goals van Carla Rebecchi en één van Noel Barrionuevo. Het Estadio Mundialista, vandaag het Estadio Luciana Aymar, met een capaciteit van zo'n 12.000 plaatsen, was tot de nok gevuld; ESPN spreekt zelfs over "más de 15 mil personas que estaban presentes en el estadio" bij die finale van 11 september 2010, een publiek dat het volkslied meezong tot de tribunes trilden. Belén Succi hield haar doel vrijwel schoon (slechts vier tegengoals het hele toernooi), en Aymar leverde tegen China een solo-treffer af die in Argentinië nog altijd wordt vergeleken met de hand van Maradona, een "barrilete cósmico" op het hockeyveld.

De erfenis van Aymar

En dan Aymar zelf, "La Maga", "Lucha". Acht keer werd ze door de FIH verkozen tot Speelster van het Jaar (2001, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010 en 2013), een absoluut record; in 2008 riep de FIH haar uit tot "Leyenda del Hockey". Ze verzamelde vier olympische medailles en twee wereldtitels in 376 interlands. In december 2024 eerde Rosario haar met een standbeeld in bar El Cairo, naast de beelden van Messi en Di María. "Las Leonas abrieron las puertas del deporte femenino en Argentina", zei ze bij die gelegenheid, een zin die de erfenis perfect samenvat. Haar afscheid in 2014, en dat van Succi in 2022, markeerden het einde van een gouden generatie en het begin van een veel moeilijker hoofdstuk.

Wie is Fernando Ferrara

Toen Carlos Retegui na het zilver van Tokio 2020 een stap opzij deed, koos de Argentijnse bond eind 2021 voor Fernando Ferrara. Geen onbekende: Ferrara was een oud-aanvaller, gevormd bij Club Ciudad, driewerf olympiër als speler (Seoul 1988, Barcelona 1992, Atlanta 1996), acht seizoenen bondscoach van de Italiaanse vrouwen, en daarna assistent bij de Leonas én hoofdcoach van de Leoncitas. Hij erfde een ploeg in transitie, met een legende minder en een generatiewissel die zich opdrong.

Filosofie: nuevo sistema de juego

Ferrara's filosofie is offensief van inslag. Hij wil het spel domineren, en als dat niet lukt, het op zijn minst controleren. "Un juego ofensivo, apuntando a tener el dominio del juego y, sino tenés el dominio, al menos tener el control de los partidos", zo omschreef hij het in de Argentijnse pers: een dynamisch, agressief spel, altijd gericht op de aanval, maar evengoed scherp op het heroveren van de bal en op wat er daarna gebeurt. Het is een coach die zichzelf niet als af beschouwt. "Soy un entrenador en transformación", zei hij tegen ESPN, "creo que desde que estoy a cargo de las Leonas a hoy me fui transformando como entrenador. Hoy en día estoy en una versión mejorada seguramente, siempre vamos cambiando mucho en lo que es el sistema de juego, fase defensiva y fase ofensiva." Het centrale begrip in dat citaat, "nuevo sistema de juego", is de rode draad van zijn hele project: een nieuw spelsysteem bouwen rond een nieuwe generatie, met bijzondere nadruk op de verdediging van de cirkel en, zegt hij zelf, op het detail van de corners, "que para nosotros es muy importante".

Over het type speelster dat hij zoekt, is Ferrara expliciet: naast de fysieke voorwaarden moet er technisch iets uitspringen, en vooral mentaal moet het kloppen, "la mente fuerte sobre lo que significa dar todo por el país", de bereidheid om 110% te geven voor het shirt. Hij wordt omringd door een staf met diepe wortels in het Argentijnse hockey: Ignacio Bergner, Santiago Capurro, Mario Almada, fysiektrainer Diego Ferrari, video-analist Gonzalo Romero, en, veelzeggend, oud-Leona en historisch topschutter Alejandra Gulla, brons in 2004 en 2008 en wereldkampioen in 2010. De trainingsbasis is het CeNARD in Buenos Aires.

Pro League 2025-26 en Parijs 2024

De eerste grote toetsen vielen wisselvallig uit. De WK-finale van 2022 ging verloren, maar daarna kwam het olympisch brons van Parijs 2024, Argentiniës zesde medaille in zeven Spelen, als bewijs dat de verbouwing vruchten begon af te werpen. Het WK van 2026 wordt het eerste grote eindtoernooi met een volledig door Ferrara zelf samengestelde, post-Parijs selectie. Het is, in alle opzichten, zijn ploeg.

Het sluitstuk van Ferrara's opbouw kwam in het seizoen 2025-26: Argentinië werd kampioen van de FIH Pro League, het sterkste bewijs dat het nieuwe spelsysteem werkt. De tussenstand van februari 2026, vóór de beslissende thuiswedstrijden, laat zien hoe dicht de top bij elkaar lag:

De selectie 2026

De selectie van 2026 draagt het stempel "in opbouw" met een zekere trots. Symbolisch daarvoor is het gedeelde aanvoerderschap: middenveldster Agostina Alonso en aanvalster María José "Majo" Granatto dragen samen de band. Granatto, die in april 2025 dertig werd, vertelde aan persbureau DIB wat dat voor haar betekent: "Ser una de las capitanas... me llena de orgullo." Maar ze voegde er meteen de juiste context aan toe, het is "ser capitana de un equipo totalmente nuevo, en construcción". Over haar liefde voor de sport: "Fue amor a primera vista... Jugando al hockey es donde me siento yo, donde disfruto, donde soy feliz."

Kernspelers

In het doel staat het verhaal van Argentinië 2024 in een notendop. Cristina "La China" Cosentino, geboren in Buenos Aires, begon ooit als veldspeelster bij Belgrano Athletic en belandde min of meer per ongeluk onder de lat, "rotábamos todo el tiempo y me terminó gustando". Bij Banco Nación groeide ze uit tot een topkeepster, en in Parijs werd ze nationale heldin. In de kwartfinale tegen Duitsland pakte ze in de shoot-outs drie ballen en zag ze er een vierde naast gaan; in de bronzefinale tegen België was ze opnieuw beslissend. De Argentijnse sociale media doopten haar prompt om tot de vrouwelijke "Dibu" Martínez. Achter haar staan Mercedes Artola, Ana Luz Dodorico en Clara Barberi.

De verdediging draait om Agustina Gorzelany (geboren 11 maart 1996, Club San Martín), de strafcorner-specialiste die tijdens de Pan-Amerikaanse Cup van augustus 2025 haar 150ste interland speelde. Naast haar brengen ervaring en jeugd samen: Sofía Toccalino, die op 10 december 2025 haar 200ste interland speelde en inmiddels op 206 caps staat, na Granatto en Trinchinetti de meest gespeelde actieve Leona, plus Valentina Raposo en Juana Castellaro. Het middenveld wordt geleid door aanvoerster Alonso, met Eugenia Trinchinetti ("el Pájaro"), Victoria Sauze, Victoria Miranda en Sofía Cairó. Voorin vormen Granatto, Julieta Jankunas (Universitario de Córdoba), haar zus Victoria Granatto, Zoe Díaz, Brisa Bruggesser, Lara Casas, Lourdes Pisthón en Paula Ortiz, die in Hobart haar 100ste cap vierde, een aanval die jong is maar al gevaarlijk.

De toekomst klopt nadrukkelijk aan. Na de finaleplaats van de Leoncitas op het jeugd-WK van 2025 in Chili stromen namen door als Milagros Alastra (uitgeroepen tot "Rising Star", debuut in februari 2026), Chiara Ambrosini, Victoria Falasco, Sol Olalla en Catalina Andrade. Granatto's woorden over de "equipo totalmente nuevo" zijn dus geen loze frase: dit is letterlijk een ploeg die haar definitieve gezicht nog aan het vinden is, en augustus 2026 wordt de eerste echte test of dat gezicht al volwassen genoeg is.

Concurrentie per linie

De strijd om de uiteindelijke achttien WK-tickets loopt nog. Een inschatting per linie:

Het systeem: circulación

Wie naar Las Leonas kijkt, ziet een herkenbare Argentijnse hand. Ferrara laat doorgaans spelen in een 1-3-4-3 of 1-3-3-3, met een zwervende middenvelder die voortdurend de verbinding zoekt. Offensief draait alles om wat de Argentijnen "circulación" noemen: geduldig breedtespel, de bal van links naar rechts laten lopen tot er een gaatje valt. Stel je een ploeg voor die de bal rondtikt als een geduldige schaker die wacht tot de tegenstander één veld te ver loopt. Daarbij hoort "toma y daca", geven en nemen, snelle één-tweetjes die verdedigers uit positie trekken, en cirkelpenetratie via de flanken, met een uitgesproken voorkeur voor de rechterkant en deflecties op de zogenoemde "hotline" voor het doel.

Presión alta en garra

Defensief is het beeld feller. Argentinië speelt graag "presión alta", een agressieve full-court press waarbij de ploeg de tegenstander al diep op diens eigen helft opjaagt. Denk aan een kudde die niet wacht tot de prooi binnen bereik komt, maar er meteen op afstormt en met "triple-team", drie speelsters tegelijk, de baldrager insluit, een vorm van "pulseada", het fysiek overmeesteren van de tegenstander. Het is hockey met "garra": die typisch Argentijnse vechtlust die geen abstractie is maar een houding, het best belichaamd door een Cosentino die zich op de doellijn groot maakt of een Gorzelany die voor de zoveelste keer een corner aanlegt.

De arrastrada van Gorzelany

Want het strafcorner-wapen verdient een eigen paragraaf. Gorzelany's "arrastrada", de sleepflick, is wereldtop, en ze varieert: een keiharde push in de linkeronderhoek, een dummy, of een van haar gevreesde "thunderbolts". Haar flicks halen afstanden tot zeventig meter, waardoor ze ook als uitvoetbal functioneren. De cijfers zijn ronduit indrukwekkend: topschutter van de Pan-Amerikaanse Cup 2025 met 10 van Argentiniës 28 goals, de CAH bevestigt: "Agustina Gorzelany fue la goleadora del certamen con 10 goles", en eerder al topscorer van de Pro League 2021-22 met twaalf treffers. Haar geheim is geen talent alleen maar arbeid: "Vengo de tirar 80 bochas de arrastrada", zei ze ooit terloops tegen ploeggenotes, net terug van het wegslepen van tachtig ballen op training. Over de basis van haar succes is ze nuchter: "Para mí es muy importante la confianza que me dan las chicas y mi entrenador. Si no fuera por todos ellos, yo no tiraría todos los córners."

De zwakte: afhankelijkheid en omschakeling

En hier komt de eerlijke paragraaf, want geen analyse van deze ploeg is compleet zonder haar zwaktes te benoemen. Die afhankelijkheid van Gorzelany's corners is namelijk een tweesnijdend zwaard: als de "arrastrada" niet loopt, droogt de Argentijnse productie soms verontrustend snel op. De WK-finale van 2022 legde het pijnlijk bloot. Infobae beschreef het zo: de hoge druk "dejó espacios que su rival no perdonó", Argentinië "no podía sostener la posesión de la bola, con intentos individuales insuficientes", en "los pases a la jugadora más próxima enlentecían el desarrollo", telkens de bal naar de dichtstbijzijnde medespeelster, wat het spel vertraagde en de diepte ontnam. Daar zit de kern van het Argentijnse probleem tegen de absolute top: kwetsbaarheid op de omschakelmomenten, een soms te voorspelbare opbouw, en een aanval die in de grote finales te vaak op individuele acties moet leunen in plaats van op vloeiend collectief. Het zijn precies die details waar Nederland al twee keer genadeloos van profiteerde.

Nederland: el cuco

Terrassa, 17 juli 2022. Het is even na vijven in de namiddag wanneer Agustina Gorzelany een strafcorner aanlegt aan het begin van het laatste kwart. Argentinië staat 0-2 achter tegen Nederland in een WK-finale die nooit echt op gang kwam. De bal komt naar achteren, Gorzelany haalt uit, en haar sleepflick verdwijnt in de kruising, een chirurgisch precieze treffer die het Estadi Olímpic even doet geloven in een wonder. Het bleef bij 1-3. Het was, achteraf, de laatste interland van keepster Belén Succi en alweer de zoveelste keer dat de Nederlandse machine een Argentijnse droom de nek omdraaide. Wie de pijn van die middag begrijpt, begrijpt waarom Nederland in Argentijnse kleedkamers "el cuco" heet, de boeman.

Het historische saldo spreekt boekdelen. Tot 2022 stonden er 48 ontmoetingen op de teller, met 27 Nederlandse overwinningen tegen 15 Argentijnse en 6 gelijke spelen. Maar het zijn de finales die de wond vormen. Oranje won de allereerste WK-finale in 1974; Argentinië nam wraak in 2002 en 2010; en daarna sloeg Nederland twee keer onverbiddelijk terug, met identieke 1-3-cijfers in de olympische finale van Tokio 2020 en de WK-finale van Terrassa 2022. In die laatste scoorden Verschoor, Matla en Albers voor Oranje; Gorzelany tekende voor de Argentijnse eretreffer. En in december 2025 kwam daar de 0-4 in Santiago del Estero nog bovenop. Het is de klassieke clash van twee culturen: Nederlandse efficiëntie en koelbloedigheid tegenover Argentijnse vurigheid en emotie. Als Argentinië in 2026 een wereldtitel wil, zal die vrijwel zeker via deze tegenstander lopen, op Nederlandse of Belgische bodem.

Duitsland: Die Danas

Duitsland, "Die Danas", is de tweede grote sleutel. Tegen de Duitsers gaat het bijna altijd tot het uiterste. Op het WK 2022 won Argentinië de halve finale na shoot-outs (2-2, daarna 4-2), en in Parijs 2024 herhaalde het kunststukje zich in de kwartfinale: 1-1 na de reguliere tijd, en Cosentino die de Duitse shoot-outs onschadelijk maakte. Het is geen toeval dat juist Duitsland Argentiniës tegenstander is in het openingsweekend van het WK 2026.

VS, Chili en België

De Verenigde Staten zijn de eeuwige continentale rivaal, maar in het directe duel zelden een echte bedreiging. De Pan-Amerikaanse Cup-finale van 2025 in Montevideo illustreerde de pikorde: Argentinië won met 3-0, via Gorzelany (corner, 5'), Trinchinetti (deflectie na een backhand van Jankunas, 31') en Jankunas zelf (60'). Cosentino hield de nul, en de Leonas sloten het toernooi af met vijf zeges, 28 goals voor, nul tegen, en hun zevende continentale titel op rij. Chili, "Las Diablas", is de opvallende stijger, elfde op de wereldranglijst, een historisch hoogtepunt voor het land. Sergio "Cachito" Vigil, de architect van de moderne Leonas die in 2002 met Argentinië wereldkampioen werd, schreef nog mee aan de Chileense opmars en pakte met Las Diablas goud op de Zuid-Amerikaanse Spelen 2022; sinds 2024 is hij echter geen bondscoach van Chili meer. En dan is er België: derde van de wereld, medegastland, en in Parijs 2024 de tegenstander in de bronzefinale die Argentinië na shoot-outs (2-2, daarna 3-1) wist te winnen. België speelt thuis in Wavre, precies daar waar ook Argentinië zijn poulewedstrijden afwerkt.

Als er één woord is dat deze ploeg samenvat, is het "garra". Gorzelany gaf er na het brons van Parijs een definitie van die je op een spandoek zou kunnen schilderen: "Ser Leona es la constante superación, la resiliencia, seguir adelante hasta el último segundo, no bajar los brazos nunca, y la unión que tenemos: tirar para delante todas juntas." Volharding, veerkracht, nooit de armen laten zakken, en samen vooruit, dat is de mentale kern.

Cosentino gaf er in Parijs een nog tastbaarder gezicht aan. "Es a lo Argentina un poco", zei ze. "Los tenemos acostumbrados a mucha emoción y mucha intensidad. Nos habíamos propuesto no irnos de estos Juegos sin una medalla." En over haar ondankbare positie onder de lat: "hay que ser fuerte psicológicamente, hoy en día te salva partidos." Het is die psychologische hardheid die Argentinië keer op keer door shoot-outreeksen sleept.

Maar diezelfde mentaliteit draagt een litteken. Twee verloren grote finales tegen Nederland, beide met 1-3, in Tokio en Terrassa, dat laat sporen na. Het fascinerende aan de ploeg van 2026 is dat de meeste speelsters dat trauma niet zelf hebben meegemaakt. Granatto, een van de weinigen die er wél bij was, maakte daar bewust een wapen van. Na de 3-2-zege op Nederland van 15 december 2024 in Santiago vertelde ze aan DIB wat ze tegen de groep had gezegd: "La mayoría de ustedes no tiene historial con Holanda." Geen geschiedenis met de boeman, en dus, in haar redenering, ook geen angst. Het is een gedurfde gok: de onbevangenheid van de jeugd inzetten tegen het litteken van de routine. Aymar gelooft in de mix die Ferrara heeft gesmeed; ze noemde de ploeg "un equipo muy compacto, con jugadoras extraordinarias que puede ganar perfectamente" en wees als grootste troef op het zelfvertrouwen: "El punto más alto que tienen Las Leonas es la confianza para jugar."

Meer dan een hockeyploeg

In Argentinië zijn Las Leonas meer dan een hockeyploeg. In een land dat door voetbal wordt verteerd, vormen zij het succesvolste teamsportverhaal van het land en, na tennisster Gabriela Sabatini, de belangrijkste vrouwensport. De gouden generatie rond Aymar deed wat geen enkele andere ploeg lukte: ze maakte van een sport voor de gegoede clubs een nationale aangelegenheid, en zette tegelijk de vrouwensport op de kaart.

Het clubsysteem van het Metropolitano

De motor achter dat succes is het clubsysteem van het Metropolitano, de competitie van Buenos Aires en omstreken. Het is een levensader die generatie na generatie internationals levert. Lomas Athletic, bijgenaamd "Las Conejas", is met twintig Metropolitano-titels de succesvolste club aller tijden. San Fernando, Banco Nación (de club van Cosentino), Banco Provincia, River Plate (waar Succi speelde), Santa Bárbara (de thuishaven van de zussen Granatto), GEBA en Quilmes (de jeugdclub van Aymar) vormen samen het ecosysteem waaruit de nationale ploeg put. De namen van de clubs lezen als een wie-is-wie van het Argentijnse hockey.

Een internationale blik

Tegelijk is de blik allang internationaal. De Argentijnse top exporteert zichzelf naar de Europese competities: Majo en Vicky Granatto speelden bij Junior Barcelona in Spanje, Gorzelany kwam uit voor UD Taburiente op de Canarische Eilanden, en historisch trok Aymar zelf naar de Nederlandse eredivisie bij HC Rotterdam en Oranje Zwart. Een derde Granatto-zus, Delfina, koos zelfs voor het Italiaanse nationale team. Het CeNARD in Buenos Aires fungeert als het kloppende hart waar al die ervaring weer samenkomt. Het is een sport die diep geworteld is in een handvol clubs, maar die haar ambitie allang over de oceaan heeft uitgestrekt.

De locaties: Amstelveen en Wavre

Het zestiende WK veldhockey voor vrouwen wordt van 15 tot 30 augustus 2026 gespeeld in twee landen: het iconische Wagener Stadion in Amstelveen en de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Wavre. Die laatste is het grondig gerenoveerde oude stade Justin Peeters met zo'n 4.000 vaste plaatsen, dat tijdens het WK via modulaire tribunes wordt uitgebreid tot 10.000 toeschouwers. De loting vond plaats op 17 maart 2026 in Amsterdam, het volledige speelschema volgde een dag later.

Poule B en het toernooiformat

Argentinië werd ingedeeld in Poule B, die volledig in Wavre wordt afgewerkt, samen met Duitsland, de Verenigde Staten en Schotland. De overige poules: Nederland, Australië, Chili en Japan in Poule A; België, Spanje, Nieuw-Zeeland en Ierland in Poule C; en China, Engeland, India en Zuid-Afrika in Poule D. Op papier is Poule B haalbaar voor de Leonas, de VS en Schotland zouden binnen bereik moeten liggen, met Duitsland als de echte graadmeter.

De drie Argentijnse poulewedstrijden staan vast (tijden lokaal, in Wavre): op zaterdag 15 augustus om 17:30 tegen de Verenigde Staten; op maandag 17 augustus om 17:00 tegen Duitsland; en op woensdag 19 augustus om 11:00 tegen Schotland. Het speelschema werd door de Argentijnse bond bevestigd. Het toernooiformat is sinds 2018 vertrouwd: vier poules van vier, waarbij de beste twee van elke groep doorstoten naar een tweede groepsfase. Daarin worden poules B en C samengevoegd, en resultaten tegen reeds gekwalificeerde medeplaatsers tellen mee, een detail dat de poulewedstrijden meteen belangrijker maakt. Daarna volgen halve finales en de medaillewedstrijden, met de damesfinale op zaterdag 29 augustus in het Wagener Stadion in Amstelveen.

Wat dit WK bijzonder maakt

Wat dit WK zo bijzonder maakt voor Argentinië, is de samenloop van drie dingen. Het is Ferrara's eerste WK met een volledig zelf gevormde, post-Parijs ploeg. Het doel is onverbloemd een derde wereldtitel. En de weg daarheen loopt vrijwel onvermijdelijk langs Nederland, op Europese, en deels Nederlandse, bodem. Voor een ploeg met twee verse littekens van 1-3 is er geen mooier en geen wreder decor denkbaar.

Tien concrete momenten om op te letten tijdens de wedstrijden van Las Leonas. Geen Wikipedia-overzicht, maar dingen die je tijdens een live-uitzending kunt zien als je weet waar je op moet letten. Per kijktip staat waar mogelijk een verdiepende bron, zodat je zelf verder kunt lezen.

1. De arrastrada van Gorzelany. Argentiniës strafcorner is geen routine maar een wapen. Wat moet je zien? Wanneer Agustina Gorzelany bij een korte hoek aanlegt, blijft de eerste uitloper van de tegenstander vaak een fractie langer in zijn lijn, een tactisch gebaar uit respect voor haar versnelling. Haar sleeppush vertrekt extreem laag, soms tot dertig centimeter boven het kunstgras, en is meestal gericht op de linkerbenedenhoek. Let ook op de dummy: ze houdt de bal soms net iets langer onder de stick voordat ze uithaalt, waardoor de uitloper te vroeg vertrekt en het schot vrije baan krijgt. In de Pan-Amerikaanse Cup 2025 maakte ze tien van de achtentwintig Argentijnse goals, een verhouding die haar dominantie samenvat.

Onderbouwing: ESPN profileerde haar als een van de meest dodelijke goleadoras van de Leonas; El Destape interviewde haar over haar arrastrada-techniek en de honderden ballen die ze er dagelijks aan besteedt.

2. Cosentino's "esperar y desafiar" in shoot-outs. Wat Cristina Cosentino in Parijs 2024 deed bestaat uit één principe: lang op de doellijn blijven, en de aanvalster dwingen als eerste te kiezen. Wat moet je zien? Bij elke shoot-out blijft ze net iets later staan dan veel keepers, ze wacht tot de aanvalster committeert aan een richting, en pas dán zet ze haar dive in. In de kwartfinale tegen Duitsland pakte ze met deze techniek drie van de vier Duitse pushes en zag ze er een vierde naast vliegen. In de bronzefinale tegen België deed ze het kunstje nog eens dunnetjes over. Het leverde haar in Argentinië de bijnaam "vrouwelijke Dibu Martínez" op, verwijzend naar de voetbalkeeper die dezelfde mentale techniek inzet bij strafschoppen.

3. Het "Web": collectief verschuiven als één blok. Argentijns hockey draait op een principe dat speelsters intern "el Web" noemen, het web. Wat moet je zien? Let op de onderlinge afstand tussen de drie middenvelders en de aanvalslijn. Wanneer Alonso een meter naar links beweegt, verschuiven Trinchinetti en Granatto mee. Het is collectief, niet individueel. Een goed teken: drie speelsters die min of meer parallel oversteken, met telkens dezelfde tussenruimte. Een slecht teken: één speelster die te ver van haar buren wegloopt, dan ontstaan de gaten waar Nederlandse counters door schieten. Het was precies dit principe dat in de WK-finale van 2022 verloren ging, en wat Ferrara probeert te herstellen.

4. De trigger voor presión alta. Las Leonas zetten geen presión alta in als automatisme, ze wachten op een trigger. Wat moet je zien? Een verdediger van de tegenstander krijgt de bal, kijkt op, twijfelt een halve seconde te lang over de pass. Dat is het signaal voor de drie Argentijnse aanvalsters om in te zetten: Granatto sluit van rechts in, Jankunas vanuit het centrum, een derde speelster van links. Wat ze "triple-team" noemen: drie tegen één, op de baldrager, om een fout af te dwingen of de pass te onderscheppen. Lukt het, dan ligt de bal vaak binnen vijf seconden in de cirkel. Lukt het niet, en dat is de kwetsbaarheid, dan staat het middenveld te ver naar voren, en kan de tegenstander snel doorbreken.

Onderbouwing: Infobae analyseerde precies hoe deze hoge druk in de WK-finale 2022 ruimtes achterliet die Oranje genadeloos afstrafte, "dejó espacios que su rival no perdonó". Het bleef onder Ferrara een open punt: de 0-4 in Santiago del Estero (december 2025) volgde precies dezelfde structuur.

5. Circulación naar "toma y daca" naar versnelling. Argentijnse balcirculatie heeft een eigen ritme dat je het beste leest in drie fases. Wat moet je zien? Eerst de breedte: de bal gaat van links via de centrale verdedigers naar rechts, en weer terug, geduldig, soms tergend langzaam, met een dozijn tikken. Dat is "circulación". Dan, plotseling, een snelle één-tweetje tussen twee speelsters dicht bij elkaar, "toma y daca", geven en nemen, een breuk in het ritme die de tegenstander uit positie haalt. En precies daarna komt de derde fase: de versnelling richting de cirkel, vaak met één diagonale pass over twintig meter. Wie het ritme leert herkennen, ziet het doelpunt aankomen.

6. De rechterflank en de "hotline". Las Leonas hebben een uitgesproken voorkeur voor aanvallen via rechts. Wat moet je zien? De voorzet vanaf de achterlijn vliegt niet naar de penaltystip maar naar wat Argentijnen de "hotline" noemen, de zone aan de tweede paal, ongeveer drie meter van het doel. Daar staat Granatto te wachten, vaak met haar backhand klaar voor de deflectie. Het is bijna industrieel hoe vaak dit patroon terugkomt: rechterflank, backhand-voorzet, tip-in op de tweede paal. Het tweede doelpunt in de Pan-Amerikaanse Cup-finale van 2025, Trinchinetti's deflectie na een backhand van Jankunas, was precies dit patroon in actie.

7. Aerials als verrassingswapen. Argentijnse spelers waren mede-pioniers van het 3D-spel: ballen die ze opzettelijk hoog door de lucht spelen, soms tot twintig meter ver. Wat moet je zien? Op een moment dat het middenveld vastloopt, vooral tegen ploegen die een laag, compact blok vormen, zoals Duitsland of Schotland, kiest een Argentijnse achterhoedespeelster opeens voor een aerial. De bal vliegt over alle koppen heen en valt aan de andere kant van het middenveld voor de voeten van een aanvalster die de ruimte al heeft ingenomen. Het lijkt riskant, een verkeerd genomen aerial geeft ruimte aan de tegenstander, maar in de Argentijnse opbouw is het een routinewapen tegen Europese compactheid.

8. Alonso als barometer. Aanvoerster Agostina Alonso, met al ruim 190 interlands achter haar naam, is de barometer van het Argentijnse spel. Wat moet je zien? Haar lichaamshouding vlak vóór de middencirkel. Wanneer Alonso met haar gezicht naar voren staat en de bal eenvoudig naar de spitsen doorspeelt, is Argentinië in controle en bouwt het rustig op. Wanneer ze zich opeens met haar rug naar de tegenstander draait en de bal kort terugzet, betekent dat: de aanval wordt afgebroken en de Leonas resetten. En wanneer ze plotseling versnelt en een diagonale pass over de middenlijn doorgeeft, dat is het schakelmoment van breedte naar diepte. Met haar ervaring leest ze het spel sneller dan vrijwel iedereen op het veld.

9. Granatto's leiderschap in spannende momenten. Aanvoerster Majo Granatto bestuurt de aanvallende lijn niet door commando's, maar door wat ze "lichaamstaal in de cirkel" noemt. Wat moet je zien? Na een gemiste kans staat ze niet stil te mokken; ze gebaart direct naar de speelster die de voorzet gaf, een korte hand-up, een knipoog, soms een gebalde vuist naar haar eigen borst. In een interview met persbureau DIB gaf ze in 2025 mee wat haar rol is in een ploeg die "totalmente nuevo, en construcción" is: "Ser una de las capitanas... me llena de orgullo." Het is geen rauwe vechtlust maar bewust leiderschap, en het is precies wat een Argentijnse ploeg in de slotfase van een topwedstrijd nodig heeft.

10. De verdedigende strafcorner: Cosentino's commando. Wat moet je zien? Vlak vóór de strafcorner roept Cosentino het commando, kort, in het Spaans, dat het signaal is voor de first runner om te vertrekken. Argentinië hanteert een 4-1-opstelling, waarbij de first runner schuin op de slipper afsprint om de schiethoek te verkleinen, terwijl de lijnstopper vlak voor de paal blijft staan om ballen op de korte hoek tegen te houden. Wat dit boeiend maakt om naar te kijken is het mentale spel: de aanvallende ploeg probeert door subtiele variaties (bal naar de tweede schutter, sleep met dummy) Cosentino's commando-moment te misleiden. Lukt dat, dan ligt de bal voorbij de eerste linie. Lukt het niet, dan komt het schot terecht in een muur van vier Argentijnse maskers, wat in Argentijnse termen geldt als de zuiverste vorm van "garra".

Het WK 2026 sluit voor Las Leonas een vierjarige cyclus af die begon met de pijn van Terrassa 2022 en eindigt op zaterdag 29 augustus, in het Wagener Stadion in Amstelveen. Drie scenario's tekenen zich af. In het eerste pakt Argentinië het derde wereldgoud uit zijn geschiedenis, vermoedelijk via een finale tegen Nederland, en sluit een verbouwde generatie haar verhaal af in het hart van het Nederlandse hockey, met de wond van twee identieke 1-3 nederlagen eindelijk dicht. In het tweede valt Las Leonas vroeger uit dan verwacht, en moet Ferrara de overdracht naar Los Angeles 2028 versnellen, met de Leoncitas-lichting van Milagros Alastra, Juana Castellaro en Victoria Falasco als nieuw fundament. In het derde, en wellicht meest interessante, scenario verliest Argentinië opnieuw een halve finale of finale tegen Nederland, en wordt "el cuco" definitief verlengd voor een derde grote eindfase op rij, een litteken dat niet meer geneest zonder dat een nieuwe generatie er een eigen verhaal omheen schrijft.

Welk scenario het ook wordt, op 29 augustus 2026 staat het Argentijnse hockey ergens anders dan vandaag. Het Estadio Luciana Aymar in Rosario weet dan of er een nieuw hoofdstuk valt toe te voegen aan een rij die tot nu toe ophield bij Perth 2002 en Rosario 2010, of dat 2026 een hoofdstuk wordt waarin Las Leonas opnieuw met opgeheven hoofd, maar zonder de hoogste medaille, naar huis terugkeren.