Las RedSticks in 2026: de schaduw van Barcelona '92 en de jacht op een nieuw podium

Op 4 augustus 2018 stond Lola Riera in het Lee Valley Hockey Centre in Londen klaar voor haar shoot-out. Spanje en Ierland stonden gelijk, de halve finale van het WK was in de beslissende fase beland, en Riera lobde de bal koel over de Ierse keepster Ayeisha McFerran heen om de stand in leven te houden. Het mocht niet baten. McFerran pareerde de Spaanse pogingen die volgden, Ierland trok de reeks naar zich toe met 3-2 en bereikte de eerste WK-finale uit zijn geschiedenis. Spanje won twee dagen later wel brons, maar de finale was weg.

Dit dossier volgt de Spaanse damesploeg, internationaal bekend als las RedSticks, op weg naar het WK 2026 in Amstelveen en Wavre. Het is het portret van een land dat in 1992 olympisch goud won op eigen bodem en sindsdien wacht op een tweede grote titel, van een sterk verjongde generatie onder bondscoach Carlos García Cuenca, en van de vraag die boven alles hangt: kan deze ploeg eindelijk terugkeren op een groot podium, of blijft Spanje de eeuwige nummer vijf van de wereld die de laatste stap niet zet?

Wereldranglijst en kwalificatie

Spanje gaat het WK 2026 in als een vaste waarde in de mondiale top vijf, de hoogste klassering in jaren, met alleen Nederland, Argentinië, België en China boven zich. Voor een ploeg die een decennium geleden nog rond de tiende plaats schommelde, is dat een opvallende klim, en bondscoach García Cuenca ziet die positie nadrukkelijk als een tussenstation: op lange termijn mikt hij op de mondiale top vier.

De kwalificatie voor het WK werd veiliggesteld op het EuroHockey Championship 2025 in Mönchengladbach. Voor Europese toplanden is dat toernooi de meest directe route naar het mondiale podium: wie de halve finale haalt, plaatst zich. Spanje deed dat na een poulefase die de mentale weerbaarheid van de ploeg testte. Het opende met een 2-2 gelijkspel tegen België waarin het tweemaal een achterstand goedmaakte, gaf daarna punten weg tegen Schotland (1-1, met een laat doelpunt van Heather McEwan) en stond zo voor een do-or-die-duel met Engeland. Dat won Spanje met 2-1, met een vroege treffer van Luciana Molina, waarmee het zich als zesde land plaatste voor het WK. Een kwalificatie die de staf de luxe gaf om de rest van het seizoen volledig te wijden aan de integratie van jonge talenten, zonder de druk van een apart kwalificatietoernooi.

Binnen Europa zit Spanje gevangen in een subtop die hard tegen elkaar aan schuurt: België, Duitsland, Engeland en Ierland zijn allemaal ploegen die op een goede dag van de RedSticks kunnen winnen, en omgekeerd. Dat continentale kraapveld verklaart waarom een paar punten op een EK het verschil maken tussen een directe WK-plaats en de omweg via een mondiaal kwalificatietoernooi, en waarom Spanje de FIH Pro League als onmisbaar beschouwt om zich aan dat niveau op te trekken.

Alle WK-deelnames van Spanje

Spanje is een vaste gast op het WK sinds de eerste editie in 1974 en miste sinds dat jaar slechts drie toernooien (1983, 1998 en 2014). Het WK 2026 wordt de dertiende deelname. De klasseringen schommelen sterk, van een vierde plaats in eigen land tot de laatste plek in Rosario in 2010.

De grote toernooien

Spanjes geschiedenis kent één onaantastbaar hoogtepunt: het olympisch goud van Barcelona 1992. In het Estadi Olímpic de Terrassa versloeg de gastploeg Duitsland met 2-1 via een golden goal, een stunt voor eigen publiek die tot op de dag van vandaag de enige olympische gouden medaille van het Spaanse hockey is, mannen of vrouwen. Het is de gebeurtenis waaraan elke volgende generatie wordt afgemeten.

De tweede mijlpaal kwam pas 26 jaar later. Op het WK 2018 in Londen pakte Spanje onder de Engelse bondscoach Adrian Lock zijn eerste WK-medaille ooit, brons na een 3-1 zege op Australië in de troostfinale. Daartussenin liggen vooral nipte gemiste kansen: een vierde plaats op het WK 2006 in Madrid en meerdere continentale medailles, met EK-zilver in 1995 en 2003 en EK-brons in 2019 en 2025. Een ploeg, kortom, die structureel meedoet aan de wereldtop maar zelden de laatste stap zet.

Recente edities

Het WK 2022 was bitterzoet. Spanje was mede-gastland, met poulewedstrijden in Terrassa, het hart van het Spaanse hockey, maar strandde uiteindelijk op een zevende plaats. Twee jaar later volgde een veel beter gevoel: op de Olympische Spelen van Parijs 2024 bereikte Spanje de halve finale na een stunt in de kwartfinale tegen topfavoriet België, verloor daarna van Nederland en greep in de bronzen finale net naast een medaille. Een vierde plaats, het beste olympische resultaat sinds het goud van 1992, en tegelijk het startsein voor een ingrijpende verjonging.

Filosofie en aanpak

Carlos García Cuenca werd in september 2023 aangesteld als bondscoach van de RedSticks, als opvolger van Adrian Lock. Hij bracht een rijk clubpalmares mee: de hoogste trainerskwalificatie ter wereld (FIH Coach Elite), meerdere landstitels en bekers in de Spaanse División de Honor, twee keer uitgeroepen tot beste coach van de Liga Iberdrola, en olympische ervaring als speler in Athene 2004 en als staflid bij de Spaanse herenploeg in Rio 2016 en Tokio 2021. Zijn opdracht was helder en kort: kwalificatie voor Parijs 2024 via het preolympisch toernooi in Valencia, wat hij meteen waarmaakte.

García Cuenca koos bewust voor continuïteit boven revolutie. Over de erfenis van Lock zei hij dat de staf "alle positieve aspecten van de vorige periode wilde behouden" en geen "globale breuk" zocht, juist om de opgebouwde speelontwikkeling voort te zetten. Tegelijk legde hij de lat hoog voor zichzelf: "Ik eis van mezelf hetzelfde als van de rest, niet meer en niet minder, want uiteindelijk zijn we een team." Zijn kernovertuiging is dat alleen constante blootstelling aan het allerhoogste niveau duurzaam succes oplevert, en daarom beschouwt hij het behoud van de Pro League-plaats niet als optie maar als plicht. Na het EK-brons van 2025 vatte hij zijn werkethos samen in één zin: "Om uitzonderlijke resultaten te behalen, moet het werk uitzonderlijk zijn."

Paris 2024: de vierde plaats en de erfenis

Parijs werd het visitekaartje van het nieuwe tijdperk. Spanje overleefde een zware poule, schakelde in de kwartfinale gastland en nummer een van de wereld België uit en bereikte de halve finale, waar Nederland te sterk bleek. De bronzen finale ging verloren, maar de vierde plaats was het beste olympische resultaat in 32 jaar. Het toonde aan dat García Cuenca's nadruk op vroege fysieke voorbereiding, hij liet de ploeg al in december aan het werk gaan, vruchten afwierp tegen de absolute top. Tegelijk markeerde Parijs het einde van een generatie: kort daarna namen sleutelspeelsters als María López, Bea Pérez en recordhoudster Lola Riera afscheid van de selectie.

EK 2025 Mönchengladbach

Op het EK 2025 bevestigde Spanje zijn opwaartse lijn met brons. Na de poulefase verloor het de halve finale van Nederland, om vervolgens in de troostfinale België te verslaan. Die wedstrijd eindigde in 0-0 en werd beslist op shoot-outs, waar keepster Clara Pérez de hoofdrol speelde en Spanje met 2-1 zegevierde. Het was de vierde continentale medaille uit de geschiedenis en, in de woorden van Pérez, het bewijs dat "dit team geen grenzen kent en steeds meer durft te ambiëren."

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

In de Pro League 2024-25 eindigde Spanje als zesde van negen, met een doelsaldo van -27, een eerlijke afspiegeling van het verschil dat er nog altijd is met de top vier. Het seizoen leverde wel een onvergetelijke avond op: in Antwerpen versloeg Spanje België met 1-0 dankzij een treffer van Patricia Álvarez in de veertiende minuut, een onderschepping die ze met snelheid afrondde, en beëindigde daarmee de Belgische titelhoop.

In het lopende seizoen 2025-26 staat Spanje er beter voor. Halverwege het seizoen is de ploeg gestegen naar de vijfde plaats, met een positief doelsaldo, al blijven de duels tegen de wereldtop lastig: tegen koploper België ging het thuis in Valencia met 3-5 onderuit.

Tussenstand FIH Pro League vrouwen 2025-26 per 25 februari 2026. Het seizoen eindigt op 28 juni 2026; de eindstand kan nog wijzigen.

De staf onder García Cuenca

Carlos García Cuenca wordt bijgestaan door een Spaanse technische staf, met onder anderen Eduardo Aguilar, een van de succesvolste clubcoaches in het Spaanse vrouwenhockey die de selectie van binnenuit kent, en assistent Jordi Fitó, met Raúl Gómez als teammanager. De RFEH staat onder leiding van voorzitter Santiago "Santi" Deó, oud-international scheidsrechter, die in december 2024 werd herkozen tot 2028.

Trainingsgroep 2026

De selectie is na Parijs 2024 sterk verjongd: ongeveer de helft van het olympische kader is vervangen. Onderstaande groep is gebaseerd op de meest recente officiële selecties; de definitieve WK-18 wordt pas rond juli 2026 bekendgemaakt.

Vijf kernspelers

Xantal Giné is met 217 caps de meest ervaren speelster van de groep en het organiserende brein in de verdediging. Geboren in Barcelona in september 1992, amper een maand na het olympische goud van haar landgenotes, draagt ze sinds enkele jaren een regenboog-aanvoerdersband die ze overnam van de Nederlandse aanvoerster Xan de Waard. Haar leiderschap, vooral haar constante communicatie met de keepster bij strafcorners, is onmisbaar voor de structuur van de ploeg.

Clara Pérez is de keepster en een van de opvallendste verhalen van de selectie. Ze begon als spits en stapte pas later over naar het doel, en groeide uit tot shoot-outspecialiste. Ze omschrijft haar stijl zelf als agressief, vrolijk en intuïtief, en haalt techniek uit andere sporten, van de Engelse hockeykeepster Maddie Hinch tot keepers uit het handbal en het voetbal. Bij Atlètic Terrassa en in de nationale ploeg is ze het slotstuk waar Spanje zijn vertrouwen in legt als een wedstrijd op strafballen uitdraait.

Marta Segú is de meest trefzekere speelster van deze generatie, met 38 interlandtreffers in 136 wedstrijden, en de belangrijkste afmaker voorin. Ook zij komt, net als Giné, uit de school van Real Club de Polo in Barcelona.

Lucía Jiménez is de meest ervaren veldspeelster naast Giné en de enige basisspeelster die buiten Spanje actief is, bij Mannheimer HC in de Duitse Bundesliga. Dat internationale perspectief en de fysieke hardheid van de Bundesliga maken haar tot de motor op het middenveld. Ze werd eerder al uitgeroepen tot beste speelster van de Nations Cup 2022.

Luciana Molina is de meest intrigerende nieuwkomer. In Argentinië geboren en met 37 caps voor Las Leonas op de teller, koos ze voor het Spaanse nationale team en bracht ze de typische Argentijnse aanvalsdrift en techniek mee. Haar openingsdoelpunt tegen Engeland op het EK 2025 was mede bepalend voor de WK-kwalificatie.

Concurrentie-analyse per linie

Het García Cuenca-systeem

Het Spaanse spel is geworteld in de traditie van de nationale competitie, waar techniek en tactisch inzicht hoog in het vaandel staan, en die basis komt deels uit de symbiose tussen veld- en zaalhockey die de cantera kenmerkt. Onder García Cuenca is daar een modernere, fysiekere laag overheen gelegd. Spanje hanteert een agressief pressing-systeem dat de opbouw van de tegenstander al vroeg wil verstoren, en zoekt aanvallend nadrukkelijk de as: spelers als Lucía Jiménez en Luciana Molina combineren via driehoekjes door het centrum, dwingen de tegenstander compact te gaan staan en bedienen vervolgens de loopacties achter de defensie. Het resultaat is, in de woorden van de eigen bond, een aantrekkelijk en technisch hoogstaand spel, waar García Cuenca de fysieke intensiteit aan heeft toegevoegd.

Aanvallend valt de tomahawk op, het backhandschot waarin Patricia Álvarez uitblinkt en dat ze niet alleen als krachtwapen gebruikt maar ook om bij een mislukte aanname direct te kunnen vuren zonder haar lichaam te draaien. Het patroon waar de staf zich zorgen om maakt, is de conversie: Spanje forceert vaak een overvloed aan cirkelpenetraties, in een Pro League-wedstrijd tegen de Verenigde Staten ooit 38 tegen acht, maar zet die overmacht te zelden om in velddoelpunten. Juist daar, in de efficiëntie voor het doel en in het standhouden over zestig minuten tegen de top, ligt de structurele kwetsbaarheid van deze verjongde ploeg. De 3-5 thuis tegen België en het negatieve doelsaldo van vorig seizoen laten zien dat de RedSticks dichtbij zijn, maar nog niet bestand tegen de volle druk van de wereldtop.

De strafcornerstrijd

De strafcorner was jarenlang een Spaans wapen, vooral dankzij Lola Riera, een van de beste dragflicksters ter wereld. Haar internationale afscheid in november 2024, met een recordaantal van 110 interlanddoelpunten en 211 caps, laat echter een gat achter dat de ploeg bewust probeert op te vullen door minder afhankelijk te zijn van één optie. Er wordt geoefend op varianten, met Sara Barrios en Paula Jiménez in de uitvoering en Marta Segú als afmaker. Verfijning kost tijd, en het ontbreken van een bewezen elite-dragflickster is een reëel aandachtspunt richting augustus.

De keepersstrijd

Tussen de palen staat met Clara Pérez een keepster die vooral in beslissende fases het verschil maakt. Haar voorkeur om uitlopend de bal op te zoeken past bij het agressieve Spaanse blok, en haar reputatie bij shoot-outs, bevestigd op het preolympisch toernooi en het EK 2025, geeft de ploeg een psychologisch voordeel zodra een wedstrijd op strafballen uitdraait. Achter haar staat Jana Martínez klaar.

België: de strijd om de subtop

Geen tegenstander zit Spanje zo dicht op de huid als België. De twee buurlanden van de wereldtop schurken voortdurend langs elkaar, op het EK, in de Pro League en straks in dezelfde WK-poule. De 1-0 zege in Antwerpen in 2025 bewees dat Spanje de tactische sleutel heeft om de fysiek sterke Red Panthers te ontregelen, maar het 3-5 verlies in Valencia liet ook zien hoe wisselvallig dat duel is. In Wavre, op Belgische bodem, wil de gastploeg revanche.

Nieuw-Zeeland: fysiek en direct

De Black Sticks brengen een directe, fysieke speelstijl die Spanje traditioneel minder goed ligt. Het is precies het type tegenstander dat de RedSticks dwingt om hun techniek onder hoge druk overeind te houden, in plaats van het tempo zelf te bepalen.

Ierland: het litteken van Londen 2018

Voor de ervaren kern is Ierland de ploeg die de grootste sportieve pijn bezorgde. In de halve finale van het WK 2018 was Spanje favoriet, maar het werd 1-1 en in de shoot-outs trok Ierland aan het langste eind, met keepster Ayeisha McFerran als beul. Spanje won daarna wel brons, maar de finale, en daarmee een mogelijke wereldtitel, was verspeeld. De confrontatie in Wavre is voor de RedSticks een kans om met dat verleden af te rekenen.

Nederland: de maatstaf

Nederland is de constante meetlat. Spanje speelt tegen Oranje met een niets-te-verliezen-mentaliteit en probeert de klinische structuur van de wereldkampioen te ontregelen met techniek en pressing. Voor García Cuenca is het dichten van het gat met Nederland de enige weg naar een structurele plek op het podium.

Sleutelspelers per rivaal

• België: Ambre Ballenghien (spits), Stéphanie Vanden Borre (dragflick), Charlotte Englebert.
• Nieuw-Zeeland: Grace O'Hanlon (keepster, FIH Goalkeeper of the Year 2025), Olivia Shannon (aanvoerster).
• Ierland: Sarah Hawkshaw (aanvoerster), Katie Mullan (veteraan), Róisín Upton (dragflick).
• Nederland: Yibbi Jansen (strafcorner), Frédérique Matla (spits), Xan de Waard.

De mentaliteit van de RedSticks laat zich het best aflezen aan een shoot-outreeks. Toen Spanje zich in januari 2024 plaatste voor Parijs, hield Clara Pérez in de halve finale van het preolympisch toernooi alle Ierse pogingen tegen. "We hadden de shoot-outs heel goed bestudeerd, met volledig vertrouwen in onze keepster," vertelde García Cuenca achteraf. "We wisten dat we twee of drie penalty's moesten maken, en dat zou genoeg zijn." Het is een ploeg die haar kracht haalt uit voorbereiding en koelbloedigheid op het moment dat de zenuwen toeslaan, precies het terrein waarop ze in 2018 nog struikelde.

Daarnaast is er een morele dimensie die deze generatie kenmerkt. Aanvoerster Xantal Giné droeg op de Spelen van Parijs een regenboogband met daarbij het symbool van Black Lives Matter, een gebaar dat ze met haar club en met de andere aanvoerster had afgestemd. "Deze band hoort bij wie ik ben, en ik vind het mooi wat hij vertegenwoordigt," zei ze, en al leverde het gebaar op een wereldpodium ook tegenstand op, het gaf haar naar eigen zeggen vooral een gevoel van vrijheid en de kans om een referentiepunt te zijn voor wie dat mist. Het is een ploeg die haar identiteit niet aan de kant zet zodra de camera's aangaan, en die zelfvertrouwen put uit dat ze zichzelf durft te zijn. Aanvoerster en keepster delen dezelfde toon: stap voor stap, toernooi voor toernooi, en steeds meer durven.

Het Spaanse hockey heeft een onbetwiste hoofdstad, en die ligt niet in Madrid maar in Catalonië. Terrassa, een stad in de provincie Barcelona, levert in zijn eentje ruim 43 procent van alle Catalaanse hockeyers en bracht in de loop der jaren tientallen olympiërs voort. Hier werd in 1910 de eerste hockeyclub van het land opgericht, en hier, in het Estadi Olímpic, won de vrouwenploeg in 1992 het olympische goud dat tot vandaag de enige gouden plak van het Spaanse hockey is. Wie het Spaanse damesteam wil begrijpen, begint in Terrassa.

De División de Honor Femenina, sinds 1933 de hoogste vrouwencompetitie en gesponsord onder de naam Liga Iberdrola, draait om een intense rivaliteit tussen twee polen: Madrid en Catalonië. Club de Campo Villa de Madrid is met 24 titels recordkampioen en won ook in 2025-26, en levert spelers als Sara Barrios, de Amundson-tweeling en Berta Agulló. Aan Catalaanse zijde zijn Real Club de Polo (Barcelona), met onder anderen Giné en Segú, en Junior FC (Sant Cugat) de belangrijkste leveranciers. Die wekelijkse clash houdt de internationals scherp, maar dwingt García Cuenca ook om verschillende clubculturen tot één nationale identiteit te smeden.

Het Spaanse hockey is een relatief kleine maar diepgewortelde sport: van 850 licenties in 1914 naar ruim 20.000 vandaag, aanwezig in veertien van de zeventien autonome regio's. De professionalisering zorgt er bovendien voor dat steeds meer speelsters de overstap maken naar buitenlandse topcompetities, zoals Lucía Jiménez naar de Duitse Bundesliga, een kruisbestuiving die de bond actief aanmoedigt om de ploeg veelzijdiger te maken. Onder de noemers La Tribu de Redy, de Hockey Hub en het Campus Level UP investeert de RFEH in de aanwas en in de overgang van jeugd naar de hoofdmacht, want de breedte van morgen bepaalt of de RedSticks structureel tot de top kunnen blijven behoren.

De toernooilocaties

Spanje speelt zijn poulewedstrijden in de Belfius Hockey Arena in Wavre, op Belgische bodem. Dat betekent dat het meteen in het hol van de leeuw zit: gastland België is poulegenoot, en de RedSticks zullen het zonder thuispubliek moeten doen, anders dan op het mede-gastheer-WK van 2022.

Poule C en het toernooiformat

De loting plaatste Spanje in Poule C, samen met gastland België, Nieuw-Zeeland en Ierland. Het wordt algemeen gezien als een van de meest open poules van het toernooi: er is geen uitgesproken topfavoriet zoals Nederland of Argentinië, maar vier ploegen die elkaar op een goede dag kunnen verslaan. Het WK telt zestien landen in vier poules van vier; de besten gaan door naar een tussenronde en vervolgens de knock-outfase, met de damesfinale op 29 augustus in Amstelveen.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

De realistische doelstelling voor Spanje is minimaal de tweede plaats in de poule, wat een gunstiger pad door de tussenronde oplevert. België geldt als favoriet voor de eerste plek, maar de Pro League-zege in Antwerpen bewees dat Spanje die hiërarchie kan doorbreken. Wint Spanje de openingsfase en eindigt het als groepswinnaar of sterke nummer twee, dan opent zich een route richting de kwartfinale; daarna wachten al snel zwaargewichten als Nederland, Argentinië of Duitsland. Gezien zijn plek in de mondiale top en de vorm in de Pro League is een kwartfinale het minimum waar deze ploeg zich aan verplicht voelt, en alles daarboven zou de eerste grote stap richting een podium sinds jaren betekenen.

1. De shoot-out als Spaans wapen. Mocht een wedstrijd op strafballen uitdraaien, dan is Spanje gevaarlijker dan veel tegenstanders. Clara Pérez heeft een bewezen reputatie als shoot-outspecialiste, met sleutelmomenten op het preolympisch toernooi 2024 en het EK 2025. Let op haar agressieve, uitlopende stijl tussen de palen.

2. De tomahawk van Patricia Álvarez. Álvarez gebruikt het reverse-backhandschot niet alleen als krachtwapen, maar ook om bij een halve kans direct af te drukken zonder haar lichaam te draaien. Het maakte haar tot matchwinnaar tegen België in de Pro League.

3. Aanvallen door de as. Spanje forceert het centrum via snelle driehoekjes met Lucía Jiménez en Luciana Molina, in plaats van het spel langs de lijnen te leggen. Het dwingt tegenstanders compact te gaan staan, waarna de RedSticks de ruimte erachter zoeken, een aantrekkelijke, technische speelstijl die de ploeg kenmerkt.

4. Het hoge pressing-blok. García Cuenca laat de ploeg al vroeg storen in de opbouw. Tegen ploegen die niet gewend zijn aan die intensiteit levert dat balverlies en snelle omschakeling op; tegen de top kost het soms ruimte achterin.

5. De jeugd naast de routine. Met Giné (217 caps) en Lucía Jiménez als ankers en talenten als Teresa Lima, speelster van het toernooi op het WK onder 21 in 2023, in opmars, is de mix tussen ervaring en jeugd zichtbaar op het veld.

6. De regenboogband van Xantal Giné. Een visueel herkenningspunt en, gezien haar geboorte een maand na het olympische goud van 1992, een symbolische brug tussen het hoogtepunt uit het verleden en het heden.

7. De cirkelpenetraties versus de conversie. Spanje creëert veel; de vraag is of het scoort. Wie op de statistieken let, ziet vaak een Spaanse overmacht aan circle entries die niet altijd in doelpunten wordt vertaald. Dat is precies de graadmeter voor hun WK-ambitie.

8. Het duel met Ierland. Geen poulewedstrijd is voor de Spaanse kern zo beladen als die tegen Ierland, het land dat hen in 2018 de finale ontnam. Let op de lichaamstaal zodra die wedstrijd nadert.

Het WK 2026 kent voor Spanje grofweg drie afloopscenario's. In het mooiste haalt de verjongde ploeg het podium, breekt het eindelijk de reeks van bijna-medailles open en bevestigt het zijn plek in de wereldtop met een tastbare plak in Amstelveen, waar de damesfinale op 29 augustus wordt gespeeld. In het meest waarschijnlijke scenario overleeft Spanje de open Poule C, bereikt het de kwartfinale en strandt het tegen een van de absolute zwaargewichten, een eerbare uitkomst voor een ploeg in opbouw. In het pijnlijkste scenario struikelt het al in de poule, opnieuw tegen een directe concurrent als Ierland of Nieuw-Zeeland, en blijft de vraag onbeantwoord.

Want dat is uiteindelijk de inzet. Vierendertig jaar na het goud van Barcelona en met de wond van de gemiste finale van 2018 nog vers, staat deze generatie RedSticks op een kruispunt. De ploeg heeft de zeldzame combinatie van ervaren leiders, een keepster die wedstrijden beslist en een nieuwe lichting die honger heeft. Of dat genoeg is om terug te keren op een groot podium, of dat het WK 2026 opnieuw bevestigt dat Spanje een structurele top-vijfploeg is die de laatste stap niet zet, zal blijken in Wavre en Amstelveen. Het antwoord op die vraag bepaalt of 1992 een herinnering blijft of eindelijk een vervolg krijgt.

Officiële bronnen

• FIH - International Hockey Federation, wereldranglijst, Pro League en WK 2026.
• Real Federación Española de Hockey (RFEH / eshockey.es), nationale bond, selecties en coach-interviews.
• EuroHockey Federation, EK 2025 en kwalificatie.
• Olympics.com, olympische historie en WK-loting.

Spaanse media en aanvullende bronnen

• Infobae, kwalificatie en spelerscitaten.
• COPE, García Cuenca over de shoot-outs en Clara Pérez.
• RFEH-interview García Cuenca, werkethos en analyse na het EK-brons 2025.
• Visibilitas, podcastinterviews met Giné, Barrios en García Cuenca.
• Tour Universo Mujer, het verhaal achter de regenboogband.
• Nostresport, portret van Clara Pérez.
• Palco23, Terrassa als hoofdstad van het hockey.
• El Nacional / En Blau, context rond aanvoerster Giné.