Hockey in Nieuw-Zeeland

Nic Woods werkt twintig uur per week in Hamburg, en dat is precies waarom hij goed kan trainen. Een fulltime baan naast tophockey, zoals thuis in Nieuw-Zeeland, zou dat onmogelijk maken. Bijna de hele Black Sticks-selectie leeft zo: verspreid over Europese clubs, semi-amateur, met een bond die na een bezuiniging van bijna 1,7 miljoen dollar de Pro League twee keer bewust afsloeg. En tóch staan de mannen rond de elfde plek van de wereld, vijftig jaar na het olympische goud van Montreal 1976.

Hoe een eilandnatie aan het andere eind van de wereld zich met een fractie van het budget en een zelfgekozen isolement in de mondiale top handhaaft, en wat dat betekent voor hun WK in Amstelveen tegen Nederland, Argentinië en Japan: het volledige dossier leest verder.

Toen Josephine Murray in september 2025 in Darwin haar debuut maakte voor Nieuw-Zeeland, was dat het sluitstuk van een opmerkelijke reis. Geboren in Christchurch, opgegroeid in Amsterdam, gevormd in de Nederlandse jeugdopleiding waarmee ze in 2021 wereldkampioen werd, koos ze uiteindelijk voor het land van haar geboorte. Op haar eerste avond gaf ze meteen de assist op de winnende goal. Murray is geen uitzondering maar het patroon: de Black Sticks Women zijn een ploeg die haar talent de wereld instuurt en diaspora-spelers terughaalt om in de top tien te blijven.

Het dossier vertelt hoe een afgelegen eilandnatie, die haar nationale trainingsbasis opgaf en de dure Pro League liet schieten na een miljoenenbezuiniging, zich toch handhaaft tussen de besten. Over keepster Grace O'Hanlon, in 2025 als eerste Nieuw-Zeelandse ooit verkozen tot FIH Keeper van het Jaar. Over een ploeg die stug verdedigt, tegen de loop in scoort en wedstrijden beslist op shoot-outs. En over een WK dat hen terugbrengt naar Nederland en België, waar hun mooiste verhaal ooit begon.