Team USA in 2026: het collegeland dat de wereldtop blijft raken

Los Angeles, augustus 1984. Op het olympische hockeyveld staat een Amerikaanse vrouw die in vijf wedstrijden acht van de negen doelpunten van haar ploeg maakt, allemaal uit strafcorners die met negentig kilometer per uur het doel in vliegen. Beth Anders, aanvoerder en strafcornerspecialiste, sleept de Verenigde Staten bijna eigenhandig naar brons, en vestigt een olympisch scoringsrecord dat tot op de dag van vandaag overeind staat. Het is de eerste en enige olympische medaille van het Amerikaanse damesveldhockey, en meteen het bewijs van een vreemde wetmatigheid: in een land waar veldhockey nauwelijks bestaat, duikt het team toch met enige regelmaat op tussen de allerbesten ter wereld.

Ruim veertig jaar later reist een nieuwe, opvallend jonge generatie af naar het WK 2026 in Amstelveen en Wavre, met brons van de Nations Cup net achter de rug en de op 11 juli aangekondigde definitieve selectie op zak. Dit dossier schetst hoe een land zonder profcompetitie, met een sport die vrijwel volledig leeft binnen het vrouwen-collegecircuit, zich keer op keer terugknokt naar de mondiale top. Het volgt de wederopbouw onder bondscoach David Passmore, brengt de sleutelspeelsters in beeld, ontleedt de tactische omslag naar een gedurfde mandekking, en kijkt eerlijk naar wat deze ploeg in een loodzware poule realistisch kan bereiken.

Wereldranglijst en kwalificatie

De Verenigde Staten gaan het WK in als een ploeg uit de mondiale subtop, vlak buiten de top tien. Na het Nations Cup-brons klom de ploeg naar de elfde plaats op de FIH-ranking-update van eind juni 2026, boven het onlangs nog hoger geklasseerde Chili. Het is een land dat zich dicht bij de top tien ophoudt, maar zonder de zekerheid die de grootmachten wel hebben.

De kwalificatie voor het WK 2026 verliep via de Pan American Cup 2025 in Montevideo, die tegelijk diende als continentale WK-kwalificatie. De sleutelmomenten kwamen in de knock-outfase: in de halve finale tegen gastland Uruguay bleef het 1-1, waarna keepster Kelsey Bing in de beslissende shoot-out twee ballen pakte en de ploeg naar de finale loodste. Die finale ging met 0-3 verloren tegen Argentinië, maar de zilveren plak was genoeg: omdat goudwinnaar Argentinië zich al via de Pro League had geplaatst, leverde de finaleplaats het enige beschikbare continentale WK-ticket op.

Hier wreekt zich ook een nuance die de Amerikanen zelden hardop benoemen, maar die het verhaal eerlijk houdt. Het continentale kwalificatiesysteem werkt in hun voordeel. Pan-Amerika is bij de dames een licht werelddeel: na Argentinië, dat letterlijk elke editie van de Pan American Cup ooit won, gaapt een groot gat, en de Verenigde Staten zijn daar de vaste nummer twee. In een Europees kwalificatiepad, met Nederland, Duitsland, België, Engeland, Spanje en Ierland in de weg, zouden ze waarschijnlijk niet eens in de buurt van een ticket komen. Tegelijk is dat maar de helft van het verhaal: een wereldranking rond plek elf is op een toernooi met zestien deelnemers gewoon legitiem, en in dezelfde cyclus plaatsten de Amerikanen zich ook voor de Spelen van Parijs 2024, niet via een zwak continentaal pad maar door op een mondiaal kwalificatietoernooi in het Indiase Ranchi achtereenvolgens India, Nieuw-Zeeland en Italië te verslaan zonder een doelpunt te incasseren. Het pad is makkelijker dan de ranglijst suggereert, maar het niveau is echt, en de opmars van buurlanden als Chili houdt de druk erop.

Alle WK-deelnames van de Verenigde Staten

De Verenigde Staten misten de WK-edities van 2010 en 2022.

De grote toernooien

De twee historische pieken liggen tien jaar uit elkaar en hebben dezelfde kleur. In Los Angeles 1984 pakte het team olympisch brons na een gewonnen shoot-out tegen Australië (10-5). Aanvoerder Beth Anders, later de meest succesvolle collegecoach van het land bij Old Dominion, was met acht treffers de topscorer van het hele toernooi. Tien jaar later, op het WK 1994 in Dublin, volgde opnieuw brons, nog altijd de hoogste WK-notering ooit. Het zijn de enige twee mondiale medailles in de geschiedenis van de ploeg, en samen vormen ze de mythe waar elke nieuwe lichting zich aan optrekt.

Daarnaast leverde de continentale arena de mooiste recente successen op. Op de Pan American Games veroverden de Amerikanen goud in 2011 en 2015, beide keren na winst op Argentinië en beide keren goed voor olympische kwalificatie, voor Londen 2012 en Rio 2016.

Recente edities

De laatste WK's vertellen het verhaal van een grillige ploeg. In Den Haag 2014 bereikten de Amerikanen verrassend de halve finale en werden ze vierde, hun beste resultaat in twintig jaar. Vier jaar later, op het WK 2018 in Londen, ging het mis: na een nederlaag tegen Ierland en een gelijkspel tegen gastland Engeland strandden ze al in de groepsfase en eindigden veertiende. Diezelfde wisselvalligheid keert in 2024 terug, met een negende plaats op de Spelen van Parijs. Het WK 2026 is hun eerste sinds die veertiende plaats in Londen.

Filosofie en aanpak

David Passmore is geen doorsnee bondscoach. De Engelsman uit Kent combineerde zijn loopbaan jarenlang met de wetenschap: hij was assistent-professor sportwetenschap aan Dublin City University, gespecialiseerd in coaching science en talentontwikkeling. Voor hij in augustus 2022 bij USA Field Hockey tekende, werkte hij twee decennia met jeugd-, vrouwen- en mannenteams van Engeland, Groot-Brittannië en Ierland, onder meer als assistent op de Spelen van Sydney 2000.

Zijn coachfilosofie draait om authenticiteit en eigenaarschap. In een interview vertelde hij dat coaches die hun eigen oude trainers nadoen hun creativiteit smoren, en dat de beste coaches observeren, reflecteren en openstaan voor harde feedback. Op het veld vertaalt zich dat in een uitgesproken player-led cultuur: speelsters moeten hun eigen ontwikkeling bezitten in plaats van te wachten tot de coach elke actie voorkauwt. Met de Spelen van Los Angeles 2028 in het vooruitzicht heeft Passmore die aanpak gegoten in vijf pijlers en een mentaal programma, een "warrior mindset" geinspireerd op de Navy SEALs: besluitvorming onder druk, "winning ugly", technische uitvoering onder vermoeidheid, terugveren na tegenslag en het opbouwen van een fysiek overwicht.

Paris 2024 en de erfenis

De grootste verdienste van Passmore staat al op zijn naam. In januari 2024 plaatsten de Amerikanen zich op het olympisch kwalificatietoernooi in Ranchi voor Parijs, met een come-from-behind 2-1 tegen Japan in de halve finale, gedragen door een ploeg vol olympische debutanten en een sluitende defensie. Op de Spelen zelf bleek het verschil met de absolute top te groot, met als eindresultaat een negende plaats. Passmore was na de openingsnederlaag tegen Argentinië eerlijk over het patroon dat de ploeg zou blijven achtervolgen: er werden meer kansen gecreeerd dan ooit tevoren, maar ze werden niet afgemaakt, en de fouten werden afgestraft.

De Nations Cup 2026: brons, maar geen promotie

De directe WK-voorbereiding kreeg vorm op de FIH Hockey Nations Cup in Auckland (juni 2026), waar de winnaar promoveerde naar de Pro League. Dat toernooi bevestigde zowel de kracht als de kwetsbaarheid van deze ploeg. De VS verspeelden in de openingswedstrijd een 2-0 voorsprong en verloren met 2-3 van India door drie strafcornertreffers, maar herstelden zich met een 7-2 tegen Uruguay waarin Abby Tamer vier keer scoorde en een 4-0 tegen Japan, de wedstrijd waarin Kelsey Bing haar honderdste interland speelde. In de halve finale ging het na 1-1 in de shoot-out mis tegen Nieuw-Zeeland, waarna de ploeg zich herpakte en Chili met 3-2 versloeg voor het brons. De promotie ging echter naar toernooiwinnaar India; de VS spelen in 2026-27 dus opnieuw niet in de Pro League en missen het structurele topniveau dat hun concurrenten wekelijks krijgen.

Het lichtpunt was individueel: aanvalster Ashley Sessa werd met zes treffers gedeeld topscorer en uitgeroepen tot beste speelster van het toernooi.

De staf onder Passmore

De WK-staf is compacter dan eerder in de cyclus. Volgens de officiele WK-aankondiging wordt Passmore in België bijgestaan door keeperstrainer Maddie Hinch, de Britse die in 2016 met haar shoot-outreddingen olympisch goud pakte, en door assistent Bert Remmerswaal, de Nederlandse tactisch specialist die de architect werd van de nieuwe speelstijl, met verder manager Nazia Rashid, analist Alan Good, atletiektrainer Hannah Jaussen en high-performance-directeur Craig Parnham. De eerder bij de ploeg betrokken assistenten Tracey Fuchs en Javier Telechea, die de defensieve structuren opbouwde, staan niet in de WK-staflijst.

Definitieve WK-selectie (aangekondigd 11 juli 2026)

Twintig speelsters; per wedstrijd komen er achttien in actie. Niet-reizende reserves: Dani Mendez (North Carolina), Caroline Ramsey (Cornell) en Annabel Skubisz (Northwestern). De collegevermeldingen tonen waar de speelsters zijn gevormd; de VS kent geen profcompetitie. Aanvoerders zijn Meredith Sholder en Emma DeBerdine. Routinier Amanda Golini (Paris-co-aanvoerder) werd niet geselecteerd. Sanne Caarls is geboren in Nieuw-Vennep en heeft Nederlandse wortels.

Vijf kernspelers

Kelsey Bing is de ruggengraat van de ploeg. De keepster uit Houston werd de all-time recordhoudster qua reddingen bij Stanford en groeide uit tot een van de beste shot-stoppers ter wereld, met een nominatie voor FIH-keepster van het jaar. Ze was de beste keepster van het olympisch kwalificatietoernooi dat het WK-ticket naar Parijs leverde en passeerde op de Nations Cup de grens van honderd interlands. Wat haar uniek maakt, is haar dubbelleven: ze is werktuigbouwkundig ingenieur bij de luchtvaartstartup Xwing, waar ze meewerkt aan autonome vliegsystemen.

Ashley Hoffman is met 136 caps de meest ervaren speelster van de selectie en de enige die ook al op het WK 2018 speelde. Ze is het levende bewijs van de Amerikaanse hockeytraditie: haar moeder, Brenda Stauffer-Hoffman, was de jongste speelster van het bronzen team van 1984 en coachte haar dochter van de basisschool tot in de hoogste klasse, en Ashley zegt haar carriere aan haar moeder te danken. De verdedigster, ook actief in de Women's Hockey India League, is een vaste waarde bij de strafcorner en de stille leider in de verdediging.

Ryleigh Heck is het jonge boegbeeld. De aanvalster brak op de middelbare school al een landelijk scoringsrecord en werd in 2023 nationaal speelster van het jaar in het collegehockey, met twee NCAA-titels bij North Carolina. Haar handelsmerk is een onnavolgbare finish over de schouder, die haar collegecoach Erin Matson een nachtmerrie voor verdedigers noemde. Voor de Eagles is Heck zowel afmaker als opkomend strafcornerwapen met haar dragflick.

Ashley Sessa brak in 2026 definitief door. De aanvalster van Northwestern was de smaakmaker van de Nations Cup, waar ze met zes treffers gedeeld topscorer werd en tot beste speelster van het toernooi werd verkozen, met onder meer de openingstreffer in de bronzen finale. Ze belichaamt de aanvallende gretigheid van deze jonge ploeg.

Meredith Sholder en Emma DeBerdine dragen samen de aanvoerdersband. Sholder, een middenveldster van North Carolina, en DeBerdine, opgeleid aan Maryland, vormen het leiderschapsduo van een ploeg waarin de macht bewust wordt gespreid en de leiding meegroeit met een verjongende selectie.

Concurrentie-analyse per linie

Het Passmore-systeem

Het Amerikaanse spel rust op twee fundamenten. Het eerste is een stevige defensieve basis, die Passmore toeschrijft aan de expertise in defensieve structuren en pressing, met compacte linies en de bereidheid om tegen sterkere ploegen druk te absorberen en op de counter en de strafcorner toe te slaan. Het tweede, en de echte tactische omslag van deze cyclus, is een gedurfde keuze: tijdens het 2025 Coaches Forum lichtte assistent Remmerswaal de overgang naar een man-to-man press toe, een radicale stap die mede hielp de Pan American Cup-finale te halen. In plaats van passief af te wachten zoeken de Amerikanen de tegenstander nu vroeg op, met als doel balverlies af te dwingen en de bal na een onderschepping langer vast te houden. Het past bij Passmore's idee van "winning ugly": niet altijd mooi, wel effectief.

De keepersstrijd

De keepersrol is de uitgesproken kracht van de ploeg. Bing is wereldklasse en bewezen in shoot-outs, met Rizzo als ervaren tweede keuze. Dat de keeperstrainer Maddie Hinch in 2016 met vier shoot-outreddingen in de olympische finale goud pakte voor Groot-Brittannië, is een reeel concurrentievoordeel; weinig landen kunnen bogen op zo'n combinatie van keepster en keeperstrainer. In een toernooi dat in de knock-outfase op strafballen kan worden beslist, is dat het soort wapen dat een underdog ver kan brengen.

De aanval en de kanttekeningen

Aanvallend was de Nations Cup het bewijs dat de omslag werkt: de VS maakten daar zeventien doelpunten, het meest van alle deelnemers, met Sessa als afwerker en Tamer als impactspeler. Bij de strafcorner leunt het team op de krachtige sleep van Hoffman, terwijl de dragflick van Heck zich ontwikkelt tot een tweede dreiging. Tegelijk liggen hier de eerlijke kanttekeningen. De selectie is uitzonderlijk jong en onervaren: Passmore omschreef zijn groep als een ploeg met een gemiddelde leeftijd rond de tweeentwintig jaar en gemiddeld minder dan dertig interlands, en in de zeventienjarige Reese D'Ariano zit zelfs een speelster van geboortejaar 2009. Het chronische probleem blijft het verdedigen: in de openingswedstrijd van de Nations Cup gaven drie toegestane strafcorners een 2-0 voorsprong uit handen tegen India. Daar komt bij dat de ploeg sinds de degradatie geen structureel topniveau meer speelt, en dat het continentale kwalificatiepad makkelijker is dan de wereldranking suggereert. De combinatie van jeugd en gebrek aan topwedstrijden maakt de Eagles kwetsbaar in de slotfase, precies waar het verschil met de wereldtop het grootst is.

Argentinië: de eeuwige graadmeter

Geen ploeg bepaalt het Amerikaanse zelfbeeld zo sterk als Argentinië. Las Leonas zijn de onbetwiste Pan-Amerikaanse macht en versloegen de VS in de olympische opener van Parijs 2024, in de Pan Am Games-finale van 2023 en in de Pan American Cup-finale van 2025 met 3-0. Voor het WK koos coach Fernando Ferrara voor een sterk vernieuwde selectie met tien debutanten, aangevoerd door Maria Jose Granatto en Agostina Alonso. Uitgerekend Argentinië, mede-favoriet voor de titel, is de eerste tegenstander in poule B.

Duitsland: een grootmacht in transitie

Duitsland is de tweede zware tegenstander in poule B, maar verkeert in een ingrijpende generatiewissel. Eind 2024 stopten in een klap meerdere routiniers, onder wie oud-aanvoerster Nike Lorenz, Cecile Pieper en Charlotte Stapenhorst. Onder de Nederlandse bondscoach Janneke Schopman telt de WK-selectie liefst dertien debutanten, met de jonge co-aanvoerders Linnea Weidemann en Lisa Nolte. De Danas pakten wel EK-zilver in 2025 en blijven op papier favoriet in elk onderling duel met de VS.

Schotland: de waarheidswedstrijd

Schotland is de realistische scharnierwedstrijd. Onder bondscoach Chris Duncan en aanvoerder Sarah Robertson beleeft het land zijn eerste WK in 24 jaar, met olympier Amy Costello als vaste waarde. Schotland staat op de wereldranglijst net onder de VS en won in de aanloop twee oefenwedstrijden tegen India. Het duel tussen de VS en Schotland, op 17 augustus, beslist vrijwel zeker wie achter Argentinië en Duitsland de tweede doorstootplek pakt.

Chili: de opkomende buur

Chili is de Pan-Amerikaanse rivaal in opmars, die eerder in 2026 nog boven de VS stond op de wereldranglijst. In de bronzen finale van de Nations Cup trokken de Amerikanen echter aan het langste eind met 3-2, waarna ze op de ranglijst weer boven Chili uitkwamen.

De identiteit van dit team is die van een buitenstaander die zich naar binnen vecht. Veldhockey is in de Verenigde Staten een kleine sport, en juist daarom zit er in de nationale ploeg een onverwoestbare underdogmentaliteit. De kwalificatierun in Ranchi, waar een van de laagst geklasseerde ploegen van het toernooi de ene na de andere zege uit het vuur sleepte zonder een doelpunt te incasseren, is daar de zuiverste uiting van, en het Nations Cup-brons van 2026 toonde dezelfde veerkracht na een verloren halve finale. Passmore heeft die geest geprobeerd te systematiseren met zijn op de Navy SEALs geinspireerde warrior mindset, die speelsters moet leren presteren onder extreme druk.

De prijs van dat alles is hoog. Voor Parijs 2024 namen zeven speelsters een jaar vrij van hun studie om voltijds te kunnen trainen in Charlotte, een offer dat in een land zonder profcontracten niet vanzelfsprekend is. Aanvoerder Hoffman heeft beschreven hoe het programma na het mislopen van Tokio 2020 zowat opnieuw moest worden opgebouwd, met vertrekkende speelsters en wisselende coaches, en hoe juist die zware jaren de ploeg dwongen opnieuw te bepalen wie ze wilden zijn. Dat de huidige generatie zo jong en zo gretig is, komt rechtstreeks uit die wederopbouw voort.

Om de Amerikaanse ploeg te begrijpen, moet je het collegehockey begrijpen. Zoals Passmore het zelf omschrijft, is veldhockey in de Verenigde Staten overwegend een vrouwensport die draait om het universiteitssysteem in plaats van om clubs. De clubs die er zijn, zijn private organisaties, geen buurtverenigingen zoals in Europa, en hun voornaamste doel is speelsters klaarstomen voor een universiteitsbeurs die honderdduizenden dollars waard kan zijn. Niet toevallig komt vrijwel de hele WK-selectie uit het collegecircuit, met North Carolina, Northwestern, Penn State, Princeton en Duke als talentmotoren.

De sport is sterk geconcentreerd in het noordoosten en de Mid-Atlantische staten, met Pennsylvania, New Jersey, Connecticut, Virginia en Maryland als kerngebieden. De structurele basis onder dit alles is Title IX, de wet uit 1972 die gelijke sportkansen voor vrouwen afdwong en het collegehockey met beurzen liet groeien. Wat ontbreekt, is een profcompetitie: wie als speelster prof wil worden, moet naar het buitenland, naar de Nederlandse Hoofdklasse, Engeland, Duitsland of, zoals Hoffman, de Indiase competitie. Voor het nationale team is de gecentraliseerde residency in Charlotte, op de campus van de universiteit aldaar, daarom niet zomaar een trainingsbasis maar het complete high-performance-apparaat.

De toernooilocaties voor de Eagles

De Verenigde Staten spelen al hun poulewedstrijden in Wavre, in de nieuwe Belfius Hockey Arena, het Belgische deel van het door België en Nederland georganiseerde WK. De damesfinale wordt op zaterdag 29 augustus in het Wagener Stadion in Amstelveen gespeeld.

Poule B en het toernooiformat

De Amerikanen zitten in poule B, samen met Argentinië, Duitsland en Schotland, en spelen op 15 augustus tegen Argentinië, op 17 augustus tegen Schotland en op 19 augustus tegen Duitsland. Het toernooi telt zestien teams in drie fasen: vier poules van vier, waarna de bovenste twee doorgaan naar een tweede groepsfase en de onderste twee naar de klassementsronde om de plaatsen negen tot zestien. In de tweede fase worden punten tegen mede-gekwalificeerden meegenomen, en de bovenste twee van elke tweede-fasepoule bereiken de halve finales.

Scenario-analyse: de weg naar de tweede fase

Realistisch draait alles voor de Eagles om de tweede plaats in de poule. Argentinië en Duitsland zijn op papier te sterk, dus het gevecht om die tweede doorstootplek gaat vrijwel zeker tussen de Verenigde Staten en Schotland, twee ploegen die op de wereldranglijst slechts enkele plaatsen verschillen. Wint de VS dat onderlinge duel en steelt ze daarnaast een punt of meer tegen Duitsland, dan ligt de tweede fase open en zou een eindklassering rond plek zes tot acht het beste resultaat sinds 2014 betekenen. Verliest ze van Schotland, dan dreigt de klassementsronde en een eindklassering in de buurt van de huidige ranking.

1. Kelsey Bing onder de lat. Let op de Amerikaanse keepster zodra het spannend wordt, en zeker in een shoot-out. Ze werd beste keepster van de Pan American Cup 2025, passeerde net de grens van honderd caps en is in een toernooi dat op strafballen kan worden beslist het Amerikaanse wapen bij uitstek.

2. Ashley Sessa in vorm. De aanvalster kwam als beste speelster en gedeeld topscorer van de Nations Cup het WK in. Als de VS gaat verrassen, loopt veel via haar.

3. De behind-the-back van Ryleigh Heck. De finish over de schouder, achter het eigen lichaam langs, is het handelsmerk van de jonge aanvalster. Ze oefent hem eindeloos op eigen kracht, en als hij valt, is het het meest bekijkbare moment van de hele ploeg.

4. Hoffman bij de strafcorner. De meest ervaren speelster en enige overgeblevene van het WK 2018 is de gevestigde optie bij de corner. Let ook op het familieverhaal: haar moeder won brons in 1984.

5. Het duel met Schotland op 17 augustus. Dit is de waarheidswedstrijd. Het hele Amerikaanse toernooi hangt waarschijnlijk af van deze ene partij tegen een nagenoeg gelijkwaardige tegenstander.

6. De man-to-man press. Kijk hoe vroeg en hoe mandekkend de Amerikanen de tegenstander opzoeken. Het is een bewuste, gedurfde keuze van deze cyclus en het verschil met hun vroegere, afwachtende spel.

7. De slotfase tegen de grootmachten. Tegen Argentinië en Duitsland is de vraag hoelang het defensieve blok standhoudt. Let op de laatste tien minuten; daar legden eerdere nederlagen de vermoeidheid bloot.

8. De counter als scoringsroute. Tegen betere ploegen komen de Amerikaanse kansen vooral uit snelle omschakeling naar het middenveld en de aanval. Wie scoort, doet dat meestal in de overgang.

9. Jeugd op het grootste podium. Voor het merendeel van de selectie is dit het eerste WK, met in de zeventienjarige Reese D'Ariano zelfs een speelster van geboortejaar 2009. Let op hoe de jongste speelsters de openingswedstrijd tegen Argentinië beleven.

Drie scenario's tekenen zich af voor het WK in Wavre. In het beste geval verslaan de Eagles Schotland, pakken ze een verrassend punt tegen Duitsland en bereiken ze de tweede fase, met uitzicht op een klassering rond plek zes tot acht, het sterkste WK sinds 2014. Het meest waarschijnlijke scenario is een derde plek in de poule en een eindklassering rond plek negen tot twaalf, in lijn met de huidige ranking en de negende plaats van Parijs. In het slechtste geval verliezen ze alle drie de poulewedstrijden en eindigen ze ergens tussen dertien en zestien, een herhaling van de teleurstelling van 2018. Een nieuwe nederlaag tegen Argentinië zou niemand verbazen, maar een verlies tegen Schotland zou het toernooi framen als een gemiste kans.

Wat de uitkomst ook wordt, dit WK is voor de Verenigde Staten vooral een ijkpunt op een langere weg. De ploeg is jong, de wederopbouw na Tokio is nog niet voltooid, en de echte horizon ligt bij de Spelen van Los Angeles 2028, op eigen bodem, waar het verhaal dat in 1984 in datzelfde Los Angeles begon een nieuw hoofdstuk kan krijgen. De damesfinale op 29 augustus in Amstelveen zal zonder hen zijn, maar als deze generatie in Wavre laat zien dat de man-to-man press en de jeugd standhouden tegen de wereldtop, dan is dat precies de bouwsteen die Passmore zoekt.

Officiele bronnen

• International Hockey Federation (FIH) - wereldranglijst, WK 2026-format, Nations Cup, rivalen-selecties.
• USA Field Hockey - selecties, resultaten, coachcitaten, Nations Cup.
• Pan American Hockey Federation - Pan American Cup.
• Olympics.com - WK-schema, Parijs 2024 en spelersprofielen.
• US Olympic & Paralympic Committee - Parijs 2024-selectie en spelersrollen.

Amerikaanse, Europese en gespecialiseerde media

• Poligras - diepte-interview met David Passmore.
• The Hockey Paper - internationale context, Duitse generatiewissel.
• Scottish Hockey - Schotse WK-selectie.
• Confederacion Argentina de Deportes - Argentijnse WK-selectie.
• The Daily Tar Heel en UNC Media Hub - Ryleigh Heck.
• Yahoo Sports / Reading Eagle - het familieverhaal van Ashley Hoffman.
• Old Dominion Athletics - Beth Anders en de erfenis van 1984.