Pakistan in 2026: de terugkeer van de viervoudig wereldkampioen

In de slotminuut van de halve finale in Ismailia, Egypte, stond alles op het spel. Pakistan leidde met 4-3 tegen Japan, en bij gelijkspel zou een shoot-out beslissen wie naar het WK ging en wie nog acht jaar in de wildernis bleef. Toen kreeg Japan een strafbal. De jonge keeper Ali Raza strekte zijn rechtervoet, hield de bal tegen, en bracht in dat ene moment de meest gedecoreerde wereldkampioen aller tijden terug op het hoogste podium.

Dit dossier vertelt het verhaal achter die terugkeer. Het gaat over een land dat het WK letterlijk uitvond en vier keer won, over een generatie die opgroeide met lege tribunes en lege kassen, en over de eerlijke vraag die boven het toernooi hangt: kan Pakistan zijn comeback omzetten in meer dan een symbolisch applaus, of legt augustus juist de kloof bloot tussen een gouden verleden en een verarmd heden?

Wereldranglijst en kwalificatie

Pakistan komt naar het WK als de buitenstaander in de eigen continentale top. Onder de Aziatische ploegen staat alleen India hoger, en op de mondiale lijst zijn de Green Shirts weggezakt tot ver buiten de subtop die ze decennialang bezetten. Hun klassering laat zien hoe groot de afstand is geworden tot de landen die het toernooi domineren.

De kwalificatie zelf was een beproeving. Pakistan miste door de regionale spanningen met India de Asia Cup 2025 in Rajgir, waar de continentale titel een direct WK-ticket opleverde. De bond moest daardoor via een omweg: eerst een play-off tegen Bangladesh in Dhaka (8-2 en 8-0), daarna het FIH-kwalificatietoernooi in Ismailia in maart 2026. Daar bleef Pakistan in de groep ongeslagen, met zeges op China (5-4), Maleisië (5-3) en Oostenrijk (4-2), en dwong het in de halve finale tegen Japan het felbegeerde ticket af. De finale ging vervolgens met 1-4 verloren tegen Engeland, een wedstrijd die meteen liet zien hoe ver Pakistan nog van de Europese top staat. Voor een land dat het WK in 2014 en 2023 volledig miste, was de terugkeer op zich al de overwinning.

Alle WK-deelnames van Pakistan

Pakistan is de enige natie die viermaal wereldkampioen werd, en tegelijk een ploeg die sinds de eeuwwisseling diep is weggezakt. De tabel toont de volledige WK-historie, inclusief de twee afwezigheden die de neergang markeren.

De vier wereldtitels

De gloriejaren beginnen in Barcelona, waar Pakistan in 1971 de allereerste editie van het WK won, een toernooi dat het land zelf had helpen bedenken via bondsvoorzitter Air Marshal Nur Khan. In 1978 volgde de titel in Buenos Aires, in 1982 de derde in Bombay met een 3-1 zege op West-Duitsland, en in 1994 de vierde in Sydney na strafballen tegen Nederland. Tussen die hoogtepunten zat ook bitter verlies: de WK-finale van 1990 ging op eigen bodem in Lahore verloren, voor een uitverkocht eigen publiek. Naast de WK-titels staan drie olympische gouden (1960, 1968, 1984), drie Champions Trophy-titels en een recordaantal van acht Aziatische Spelen-titels op het palmares. Geen land won het WK vaker.

Recente edities

De laatste twee verhalen zijn die van het verval. In 2018 in Bhubaneswar eindigde Pakistan als twaalfde zonder een enkele zege, en in 2023 stond het land voor de tweede keer niet op de deelnemerslijst. De omslag dateert ruwweg van de invoering van kunstgras vanaf de jaren zeventig, dat snelheid en fysiek boven de Aziatische stickskills en het korte combinatiespel stelde. Pakistan kon de dure synthetische velden niet op grote schaal aanleggen, en de basis onder de productie van wereldspelers brokkelde af. Het WK 2026 is daarmee de eerste terugkeer op het hoofdtoernooi sinds 2018.

Filosofie en aanpak

De man die Pakistan naar het WK moet loodsen, kreeg de baan pas in april 2026, na een coachcarrousel die symbool staat voor de bestuurlijke chaos rond de ploeg. Manzoor ul-Hassan, een verdedigende oud-international uit het bronzen olympische team van 1976, verving binnen enkele weken de Australiër Colin Batch, tot zichtbare ontsteltenis van een spelersgroep die Batch prees om zijn moderne kennis. Manzoor is eerlijk over de kernzwakte van zijn elftal. "Deep defence is our team's weak area," zei hij tegen Dawn. "If we scored three goals in a match, we conceded four." Even openhartig is hij over de prioriteiten: het WK is voor hem niet het hoofddoel, maar een leerschool op weg naar de finale van de Aziatische Spelen later in 2026, de echte route naar olympische kwalificatie voor Los Angeles 2028.

Ismailia 2026: de route terug naar het WK

Het kwalificatietoernooi in Egypte was het keerpunt. Onder interim-coach Khawaja Junaid won Pakistan zijn drie groepswedstrijden en kwam het in de halve finale tegen Japan terug van een 1-3 achterstand naar 4-3, met treffers van onder anderen Abu Mahmood en Sufyan Khan en de beslissende strafbalstop van keeper Ali Raza. De jonge aanvaller Afraz won er de Poligras Magic Skill Award voor zijn techniek in de kleine ruimte. De verloren finale tegen Engeland (1-4) deed niets af aan het hoofdfeit: na acht jaar was Pakistan terug.

Asian Champions Trophy 2024 en Nations Cup 2025

De aanloop daarnaartoe gaf voorzichtige hoop. Op de Asian Champions Trophy 2024 in China pakte Pakistan brons, met een 5-2 zege op Korea in de troostfinale. Een jaar later, op de Nations Cup 2025 in Kuala Lumpur, haalde de ploeg de finale, onder meer na een knappe comeback van 0-2 tegen Frankrijk in de halve eindstrijd. Die finale ging met 6-2 verloren tegen Nieuw-Zeeland, maar de tweede plaats leverde wel iets onverwachts op: een uitnodiging voor de FIH Pro League.

FIH Pro League 2025-26

Toen Nieuw-Zeeland zich terugtrok, mocht Pakistan als nummer twee van de Nations Cup voor het eerst meedoen aan de Pro League, de wekelijkse krachtmeting tussen de mondiale top. Het werd een harde leerschool. Pakistan verloor al zijn wedstrijden en degradeerde direct weer. Toch zat er groei in: tegen India ging het met 3-4 ten onder na een slotoffensief, en tegen Engeland leidde de ploeg lang met 1-0 en incasseerde het uit zeventien strafcorners van de Engelsen er slechts een. De eindstand laat vooral de afstand zien.

Stand per 24 juni 2026 (FIH); het seizoen sluit op 28 juni. De top vijf is geverifieerd; de cijfers voor de posities 6 tot en met 8 worden na de slotspeeldag definitief (zie te-verifiëren-lijst). Pakistan is winloos en gedegradeerd.

De staf onder Manzoor

Naast bondscoach Manzoor ul-Hassan staat oud-international en olympisch kampioen Tahir Zaman als Director High Performance & Development. De selectiecommissie wordt geleid door hockeylegende Samiullah Khan, de "Flying Horse", tweevoudig wereldkampioen, die na open trials in Karachi, Lahore en Peshawar de basis voor de WK-groep legde. Boven de ploeg hangt de interim-bestuursstructuur van de Pakistan Hockey Federation, sinds begin 2026 onder ad-hocvoorzitter Mohyuddin Wani, aangesteld door de regering na maanden van bestuurlijke onrust.

Trainingsgroep voorjaar 2026

De onderstaande groep is gebaseerd op de officiële FIH-selectie voor de kwalificatie in Ismailia en de daaropvolgende Pro League. De definitieve WK-selectie van achttien spelers wordt pas rond juli officieel.

Vijf kernspelers

Sufyan Khan is het gezicht van het nieuwe Pakistan. De drag-flicker uit Bannu werd in 2024 verkozen tot FIH Rising Star of the Year, de eerste Pakistaan ooit met een FIH-award. Zijn sleeppush is het gevaarlijkste wapen van de ploeg, en hij is openhartig over zijn ambitie om de oude glorie terug te brengen.

Ammad Butt is de aanvoerder en het tactische rustpunt, met bijna tweehonderd interlands de meest ervaren speler. Hij bewaakt de balans op het middenveld wanneer de jonge aanvallers naar voren stormen, al was zijn deelname aan de Europese Pro League-trip onzeker door een visumkwestie.

Hannan Shahid is de smaakmaker. De aanvaller stamt uit een vermaard hockeygeslacht, debuteerde op zijn zestiende bij de senioren en is volgens ProPakistani bijna ongrijpbaar in de kleine ruimte. Hij won als junior tweemaal de prijs voor opkomend talent van Azië.

Rana Waheed Ashraf is de creatieve spelmaker, een striker die in de halve finale van de Nations Cup 2025 tot Player of the Match werd gekozen en die in de Pro League zowel tegen België als tegen Engeland scoorde.

Ali Raza is de jonge keeper die met zijn gestopte strafbal tegen Japan de kwalificatie veiligstelde, en die in de Pro League meerdere strafcorners van de Indiase specialisten pareerde. In een ploeg met een kwetsbare verdediging is hij vaak het laatste redmiddel.

Concurrentie-analyse per linie

Het Manzoor-systeem

Onder Manzoor ul-Hassan probeert Pakistan de eigen identiteit, snel en technisch combinatiespel met fenomenale individuele balcontrole, te verzoenen met de defensieve organisatie die het op mondiaal topniveau zo vaak miste. De coach noemt het herstel van het zelfvertrouwen van de groep zelfs belangrijker dan tactiek, en koppelt dat aan zijn eigen diagnose dat de ploeg achterin te veel weggeeft. De kern van het herstelplan is dan ook compacter en lager verdedigen, zodat de ruimte tussen de linies kleiner wordt en de tegenstander minder makkelijk door het centrum komt. Of dat in twee maanden trainingskamp tegen de wereldtop volstaat, is de open vraag.

De aanval: snelle omschakeling en individuele klasse

Het gevaar van Pakistan zit in de omschakeling. Zodra de bal wordt veroverd, kiest de ploeg vrijwel altijd voor de directe dieptepass in plaats van de gecontroleerde opbouw, en zoeken aanvallers als Hannan Shahid en Afraz onmiddellijk de een-tegen-een, ongeacht hoeveel verdedigers er omheen staan. Het is spectaculair en levert kansen op, maar het eist defensief een hoge tol: precies het patroon dat Manzoor beschrijft wanneer hij zegt dat de ploeg evenveel goals incasseert als maakt.

De strafcorner als wapen

Waar de reguliere opbouw tegen compacte defensies stokt, is de strafcorner Pakistans betrouwbaarste route naar een doelpunt. De aanval is er sterk op gericht om in de cirkel een overtreding uit te lokken, en de uitvoering draait om Sufyan Khan, de in Bannu geboren sleepspecialist die het gevaarlijkste wapen van de ploeg bedient. Naast hem fungeert Abu Bakar Mahmood als tweede dreiging die de eerste uitloper naar zich toetrekt en zo ruimte vrijmaakt voor de schone push.

De eerlijke kanttekening hoort hier, niet verstopt: dit is een ploeg die op het allerhoogste niveau structureel kwetsbaar is. Pakistan verloor in de Pro League al zijn wedstrijden en degradeerde, incasseerde in de Europese slotweken bij vlagen vier of meer goals per duel, en mist de fysieke conditie om zijn intensieve speelstijl zestig minuten vol te houden. Tegen Engeland, dat in poule D wacht, en tegen India is dat het scenario waarin de wedstrijd in het laatste kwart wegglijdt. De veerkracht is echt, maar de marge is flinterdun.

India: de wedstrijd waar een continent voor stilstaat

Geen affiche in het hockey is groter dan India tegen Pakistan, en in poule D komt het op 19 augustus in Amstelveen weer tot leven. De twee landen speelden sinds 1956 ruim 180 keer tegen elkaar, met Pakistan historisch licht in het voordeel. Maar het heden is Indiaas: sinds 2016 wist Pakistan niet meer van zijn buurman te winnen, een reeks die in juni 2026 in de Pro League werd verlengd met een 4-3 nederlaag in Londen. De pijnlijkste herinnering blijft de 10-2 op de Aziatische Spelen van 2023, de zwaarste nederlaag in de Pakistaanse geschiedenis. Op neutraal terrein in Nederland verloopt de rivaliteit wel zonder de bittere randjes van het cricket: in Londen schudden beide hockeyploegen elkaar netjes de hand.

Toch is dit duel beladener dan ooit. Pakistan trok zich in 2025 wegens de regionale spanningen terug uit de Asia Cup in India, uitgerekend het toernooi dat een direct WK-ticket opleverde, en moest daardoor de zware omweg via Bangladesh en Egypte nemen om zich alsnog te plaatsen. Augustus wordt zo de eerste WK-ontmoeting tussen beide landen in jaren. In hun onderlinge WK-geschiedenis leidt India met 3-2, zonder een enkel gelijkspel, wat de wedstrijd ook statistisch tot een open rekening maakt. Voor Pakistan is het de kans om in een klap een reeks van bijna tien jaar zonder zege te breken, op het grootste podium dat er is.

Engeland: de poulefavoriet die al een keer toesloeg

Engeland is de hoogst genoteerde tegenstander in de poule en sloeg al toe in de kwalificatiefinale in Egypte (4-1). De Engelsen combineren fysieke dominantie met een gevreesde strafcorner en zijn realistisch gezien buiten bereik voor Pakistan.

Wales: de realistische kans op punten

Wales is het laagst genoteerde land in poule D en daarmee Pakistans meest haalbare wedstrijd. Voor enige kans op de tweede ronde is een zege hier vrijwel een voorwaarde.

Aziatische concurrenten

Buiten de poule blijven Japan, Maleisië en Korea de ploegen waaraan Pakistan zich continentaal meet. Pakistan versloeg Japan (4-3) en Maleisië (5-3) in Ismailia, maar de Aziatische pikorde wordt aangevoerd door India.

Sleutelspelers per rivaal

• India: Harmanpreet Singh (aanvoerder en drag-flicker), Hardik Singh (middenvelder), Abhishek (aanvaller).
• Engeland: Sam Hooper (strafcorner), Henry Croft (aanvaller), Phil Roper (middenvelder).
• Maleisië: Mohamad Akhimullah Anuar Esook (aanvaller en strafcornerspecialist).
• Japan: Ken Nagayoshi en Kazuma Murata (aanvallende dreiging).

De mentaliteit van het Pakistaanse herenhockey is er een van trots onder druk. Elke speler die het shirt aantrekt, draagt het gewicht van een verleden dat groter is dan dat van welk ander hockeyland ook, en speelt tegelijk in een systeem dat hem nauwelijks kan betalen. Die spanning kleurt alles. Toen Sufyan Khan zijn FIH-award won, droeg hij die op aan alle jongeren die in Pakistan nog hockeyen, met de boodschap dat het Pakistaanse hockey niet dood is en dat er geen tekort aan talent bestaat. Het is een mentaliteit die het meest zichtbaar wordt in de comebacks: van 1-3 terug tegen Japan, van 0-2 terug tegen Frankrijk, en tegen India en Engeland in de Pro League een ploeg die weigerde in te storten terwijl de verhoudingen dat allang rechtvaardigden.

Tegelijk is die veerkracht geboren uit ontbering. De spelers zagen hun vergoedingen kelderen en gingen met geleend geld en in povere accommodaties op tournee, en toch knokte het elftal zich terug naar het WK. Dat zegt iets over de cultuur: het zelfvertrouwen herstellen is, in de woorden van Manzoor, belangrijker dan tactiek. Pas als een speler weer in zichzelf gelooft, komt zijn klasse vanzelf naar boven.

Hockey is officieel nog altijd de nationale sport van Pakistan, maar in de praktijk is het door cricket verdrongen uit de schijnwerpers, de sponsorgelden en de aandacht. Wat overblijft, draait grotendeels op het departementssysteem: teams van banken, WAPDA, het leger en de marine bieden spelers werk en een podium, en bij gebrek aan centrale contracten is de dagvergoeding op tournee vaak de belangrijkste inkomstenbron. Dat systeem brokkelt af nu departementen zich terugtrekken, terwijl het tekort aan kunstgrasvelden de basis onder de talentontwikkeling al decennia uitholt.

Toch leeft de sport, vooral regionaal. In Bannu, sinds de Britse tijd een hockeybolwerk dat ooit Olympisch kampioen Hameedi voortbracht, keek volgens Dawn ongeveer de halve stad de livestream van een lokale clubfinale. Het is uit zulke plekken, en uit academies als de Dar Hockey Academy van Olympisch kampioen Tanvir Dar, die zonder bondssteun draait op privégeld, dat de huidige generatie voortkomt. De terugkeer naar het WK wordt in eigen land dan ook breed beleefd: betaalzender Tapmad verwierf de exclusieve uitzendrechten, zodat fans de Green Shirts voor het eerst in acht jaar weer live op het hoogste podium kunnen zien.

De keerzijde is de bestuurlijke crisis die nooit ver weg is. De Pakistan Hockey Federation splitste in 2024 in rivaliserende takken, een onderzoeksrapport documenteerde wanbeheer rond visa, hotels en subsidies, en pas een ingreep van de premier bracht een tijdelijke interim-structuur. De financiën blijven tegenstrijdig. Tijdens de kwalificatiecampagne kregen de spelers een dagvergoeding van zo'n veertig dollar, een scherpe daling ten opzichte van de honderdvijftig tot tweehonderd dollar van vroegere tournees. Voor de Pro League en het WK verhoogde de interim-bond de reisvergoeding juist weer fors, terwijl het trainingskampgeld in eigen land werd verlaagd tot een bedrag waarvan spelers opmerkten dat zelfs dagloners er niet voor werken. Hetzelfde onderzoeksrapport beschreef hoe spelers op een eerdere tournee met vijf man in een Airbnb-kamer belandden omdat er geen hotel was geboekt.

Poule D en het toernooiformat

Pakistan speelt al zijn poulewedstrijden in het Wagener Stadion in Amstelveen, in een poule die tot de zwaarste van het toernooi behoort. Het WK telt zestien landen, verdeeld over vier poules van vier; de beste twee per poule gaan door naar de tweede ronde. De widget hieronder toont de samenstelling van poule D, de tegenstanders en het speelschema.

Scenario-analyse: de weg door de poule

Het meest waarschijnlijke scenario is uitschakeling in de groepsfase. Met Engeland en India als gedoodverfde nummers een en twee, en met Pakistans eigen recente vorm (laatste en gedegradeerd in de Pro League, al jaren niet gewonnen van India), is de derde of vierde plaats in poule D de realistische verwachting. Het tweede scenario draait om Wales: wint Pakistan die wedstrijd, dan leeft de ploeg en kan een stunt tegen Engeland of India alsnog de deur naar de tweede ronde openen. Het derde, meest hoopvolle scenario is dat de terugkeer zelf het resultaat is: een ploeg die met opgeheven hoofd speelt, een gelijkspel of zege afdwingt tegen een topland, en daarmee het herstelverhaal kracht bijzet richting de Aziatische Spelen en Los Angeles 2028.

1. De strafcorners van Sufyan Khan. Het gevaarlijkste wapen van Pakistan staat of valt met zijn sleeppush. Let bij elke strafcorner op zijn positie links van de stopper en op het voetenwerk waarmee hij rotatie aan de bal geeft. Hij scoorde sleuteltreffers in de kwalificatie en is niet voor niets FIH Rising Star of the Year.

2. Het comeback-DNA. Pakistan kwam dit seizoen terug van 1-3 tegen Japan en van 0-2 tegen Frankrijk. Juist als de ploeg achterstaat, wordt het gevaarlijk. Hou het laatste kwart in de gaten, dat is wanneer de Green Shirts plotseling kunnen opveren.

3. Keeper Ali Raza onder druk. Zijn gestopte strafbal bracht Pakistan terug naar het WK, en in de Pro League pareerde hij meerdere strafcorners van de Indiase specialisten. In een ploeg met een kwetsbare verdediging is hij vaak het verschil tussen een nederlaag en een stunt.

4. India tegen Pakistan op 19 augustus. De grootste wedstrijd van het subcontinent, op neutraal terrein. India is al sinds 2016 ongeslagen tegen Pakistan; de centrale vraag is of de Green Shirts die reeks eindelijk kunnen breken. Alleen al de sfeer rond dit duel is het kijken waard.

5. De kwetsbare deep defence. Manzoor benoemde het zelf: achterin is Pakistan zwak. Let op de organisatie in de omschakelingsmomenten en op hoe de ploeg reageert als een topland het tempo opvoert. Hier worden de wedstrijden tegen Engeland en India waarschijnlijk beslist.

6. De solo-acties van Hannan Shahid en Afraz. Beide aanvallers zoeken het liefst de individuele dribbel, met snelle omdraaiingen langs de achterlijn om een strafcorner af te dwingen. Afraz won in Egypte niet voor niets de prijs voor de mooiste skill van het toernooi.

7. Rana Waheed Ashraf als spelmaker. De creatieve motor die in de Pro League tegen België en Engeland scoorde en in de Nations Cup Player of the Match werd. Volg hem voor de momenten van verbeelding tussen de linies.

8. Het Wales-duel als kantelpunt. Dit is Pakistans meest winbare wedstrijd en cruciaal voor elke kans op de tweede ronde. Het is de wedstrijd waarin de ploeg moet laten zien dat ze niet alleen tegen de groten kan meedoen, maar ook de verwachte resultaten kan binnenhalen.

9. De strijd tussen korte pass en lange klap. Let bij de opbouw of Pakistan kiest voor het snelle, technische combinatiespel dat zijn handelsmerk is, of dat het onder druk terugvalt op risicovolle lange ballen door het midden. Dat verschil verraadt of de ploeg zijn kalmte bewaart.

10. De context buiten het veld. De coachwissels en de betalingsproblemen drukken op het moreel. Een team dat ondanks dat alles met overgave speelt, vertelt een verhaal dat verder reikt dan de uitslag. Dat is, voor dit Pakistan, misschien wel de echte inzet van het toernooi.

Drie afloopscenario's tekenen zich af. In het meest waarschijnlijke valt Pakistan in de groepsfase af, achter Engeland en India, met de eer van de terugkeer als grootste opbrengst. In het tweede wint de ploeg van Wales en dwingt ze met een stunt tegen een topland een plek in de tweede ronde af, het soort resultaat dat een heel land weer naar hockey laat kijken. In het derde, dat zich niet in de eindstand laat lezen, speelt deze jonge generatie zo dat het herstel geloofwaardig wordt, ongeacht de uitslag, en bouwt ze door richting de Aziatische Spelen en Los Angeles 2028.

Wanneer het toernooi op zondag 30 augustus in Wavre zijn winnaar kroont, zal Pakistan daar vrijwel zeker niet bij zijn. Maar voor een land dat het WK uitvond en vier keer won, dat daarna twee keer ontbrak en nu via Dhaka en Ismailia terugknokte, is alleen al de aanwezigheid in Amstelveen een ijkpunt. De vraag uit de inleiding blijft tot de laatste fluit open: of dit de eerste stap van een echte wederopstanding is, of een mooi, eenmalig applaus voor een glorie die voorbij is. Het antwoord begint op de openingsdag, met het volkslied, het groene shirt, en een geschiedenis die zwaarder weegt dan welke ranglijst ook.

Officiële bronnen

• FIH (International Hockey Federation)
• Pakistan Hockey Federation
• Asian Hockey Federation
• Olympics.com
• Wikipedia

Pakistaanse media

• Dawn
• The News International
• The Express Tribune
• Geo Super
• Business Recorder
• ProPakistani
• The Nation