India op het WK hockey 2026: de lange weg terug naar een medaille

Op 7 september 2025 stond een uitverkocht hockeystadion in Rajgir, een stadje in Bihar zonder enige hockeytraditie, te koken in de avondhitte. India versloeg Zuid-Korea met 4-1 in de finale van de Asia Cup en pakte daarmee niet alleen een vierde continentale titel, maar ook het rechtstreekse ticket naar het WK 2026. Het publiek, vooral vrouwen en kinderen, trotseerde de drukkende vochtigheid en maakte er een spektakel van. Voor een land waar hockey ooit de nationale trots was, voelde het als een thuiskomst.

Dit dossier volgt de Indiase herenploeg op weg naar het WK in Amstelveen en Wavre. Het schetst een land met het rijkste hockeyverleden ter wereld, acht olympische titels en de wereldtitel van 1975, dat tegelijk worstelt met de schaduw van dat verleden. Twee olympische bronzen op rij bewijzen dat India terug is in de wereldtop. Maar op een WK wacht het land sinds 1975 op een medaille, en op olympisch goud sinds 1980. De centrale vraag van deze generatie is of ze onder bondscoach Craig Fulton die laatste, hardnekkige stap eindelijk kan zetten.

Wereldranglijst en kwalificatie

India trekt als hoogst geklasseerde Aziatische ploeg naar het WK, maar kijkt op de wereldranglijst nog altijd tegen de rug van de Europese grootmachten aan. Boven India staan landen als België, Engeland en Nederland, en het verschil met die top is precies waar dit toernooi over gaat. De kwalificatie verliep moeiteloos: door de Asia Cup 2025 in Rajgir te winnen plaatste India zich direct, zonder de omweg van een apart kwalificatietoernooi.

Die continentale dominantie is een constante in het Indiase hockey, maar ze zegt weinig over wat er op een WK gebeurt. India is in Azië al decennia een klasse apart, met vier titels op de Asian Games en een recordaantal van vijf Asian Champions Trophy-titels. De echte maatstaf ligt elders: tegen de Europese ploegen die het hoge tempo en de fysieke duels van het moderne hockey dicteren. Daar moet India in Amstelveen bewijzen dat de regionale heerschappij ook mondiaal standhoudt.

Alle WK-deelnames van India

India is een van de slechts vier landen, naast Duitsland, Nederland en Spanje, dat aan elke editie van het WK heeft meegedaan. De cijfers vertellen een verhaal van een vroege bloei en een lange tussenperiode van middelmaat.

De ene wereldtitel

India won het WK precies een keer, en dat moment is in het collectieve geheugen gegrift. Op 15 maart 1975 in Kuala Lumpur versloeg de ploeg van aanvoerder Ajit Pal Singh en manager Balbir Singh Sr. aartsrivaal Pakistan met 2-1 in de finale. Ashok Kumar, een zoon van de legendarische Dhyan Chand, maakte de winnende treffer. Het was de eerste keer dat het WK op Aziatische bodem werd gespeeld, en India, na brons in 1971 en zilver in 1973, loste eindelijk de belofte in.

Die titel kwam aan het einde van een tijdperk. Op de Olympische Spelen had India tussen 1928 en 1956 zes keer op rij goud gewonnen, met een ongeslagen reeks van dertig wedstrijden, en de ploeg van Dhyan Chand gold als onverslaanbaar. Acht olympische titels in totaal, plus het olympisch goud van Moskou in 1980, maken India tot op de dag van vandaag de succesvolste hockeynatie in de olympische geschiedenis. De introductie van kunstgras vanaf 1976 trof India hard: het stickwerk en de combinaties die op natuurgras de dienst uitmaakten, leverden op het snellere kunstgras minder voordeel op, en de neergang zette in.

Recente edities

De twee meest recente WK's lieten de tweeslachtigheid van het moderne India zien. In 2018 won de ploeg als gastland in Bhubaneswar haar poule en bereikte ze de kwartfinale, waarin Nederland te sterk was. In 2023, opnieuw als gastland, ging het mis: India eindigde als reekshoofd zesde van de wereld als gedeeld negende, na een pijnlijke crossover-nederlaag tegen Nieuw-Zeeland. De twee oorzaken die de Indiase pers aanwees, een belabberde strafcornerbenutting en het uitblijven van doelpunten uit open spel, klinken in 2026 nog altijd door.

Filosofie en aanpak

Toen Hockey India in maart 2023 Craig Fulton aanstelde, de Zuid-Afrikaan die als assistent van België het olympisch goud van Tokio hielp winnen, koos het land bewust voor een breuk met het verleden. Onder voorganger Graham Reid speelde India een agressieve, aanvallende press die spectaculair oogde maar de ploeg in de slotfases van wedstrijden kwetsbaar achterliet. Fulton draaide de prioriteit om. Zijn devies werd "defend to win": eerst de defensieve structuur op orde, daarna pas het offensieve risico.

Fulton verwoordde het zelf treffend na de olympische kwartfinale tegen Groot-Brittannie in Parijs, toen India een man minder stond: met een man minder kun je de bal niet lang houden, je valt diep terug en verdedigt om hem te heroveren. De ploeg leerde geduld bewaren, de bal in de ploeg houden en de tegenstander conditioneel vermoeien in plaats van gehaast de aanval te zoeken. Niet iedereen was meteen overtuigd, maar de resultaten gaven Fulton gelijk: olympisch brons in Parijs, goud op de Asian Games van 2023, twee Asian Champions Trophy-titels en de Asia Cup van 2025. In eigen land werd hij tot coach van het jaar uitgeroepen.

Oud-international V. Baskaran, kapitein van het olympisch goud in 1980, vatte de transformatie samen: zijn defensieve systeem is goed, het lijkt bijna op een aanval. Maar Baskaran legde meteen de vinger op de zere plek die Fulton nog niet had genezen: de voorhoede moet meer brengen, want India kan niet altijd op strafcorners leunen.

Parijs 2024: de bronzen route en de erfenis

In Parijs reikte India tot de halve finale, waarin Duitsland te sterk was, en pakte het vervolgens brons door Spanje met 2-1 te verslaan. Aanvoerder Harmanpreet Singh maakte beide treffers en eindigde met tien doelpunten als topscorer van het toernooi. Het was India's dertiende olympische hockeymedaille en de eerste keer sinds München 1972 dat het land twee Spelen op rij op het podium stond. De wedstrijd was tegelijk het afscheid van keeper PR Sreejesh, die na zestien jaar stopte en een gat in de defensieve organisatie achterliet dat in 2026 nog niet helemaal is gedicht.

Asia Cup 2025 Rajgir

Het laatste grote toernooi voor het WK was de Asia Cup, en daar liet India zien waarom het in Azie zo dominant blijft. De titel in Rajgir, met de 4-1-zege op Zuid-Korea, leverde het WK-ticket op en gaf Fulton een breed inzetbare selectie. Hij gebruikt die diepte bewust, ook omdat het WK en de Aziatische Spelen van 2026 kort na elkaar liggen en hij van zijn spelers een loodzwaar seizoen vraagt.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

De Pro League is voor Fulton een testlaboratorium, en de resultaten waren navenant wisselvallig. In 2024-25 begon India sterk met vijf thuiszeges, om vervolgens in de Europese leg zeven wedstrijden op rij te verliezen en als achtste van negen te eindigen. Het seizoen 2025-26 verliep grillig: een dramatische thuisleg in Rourkela, waar de ploeg vier keer verloor onder kritiek op selectie en tactiek, werd later gevolgd door een opleving in de Europese leg met overwinningen op Nederland, wereldkampioen Duitsland en Pakistan.

Tussenstand FIH Pro League 2025-26, bijgewerkt t/m 23 juni 2026. Het seizoen eindigde op 28 juni 2026; de definitieve eindstand moet voor publicatie worden ingevuld. Pakistan (R) was al gedegradeerd.

De staf onder Fulton

Aan het hoofd staat chief coach Craig Fulton, bijgestaan door een staf van analisten en assistenten van Hockey India. Een opvallende naam achter de schermen is oud-sleeppusher Jugraj Singh, die als strafcornercoach werkt aan de techniek van de schutters. Hockey India, de nationale bond, is een van de invloedrijkste federaties van het wereldhockey, mede dankzij de langjarige steun van de deelstaat Odisha.

Trainingsgroep juni 2026

Onderstaande selectie is de 24-koppige groep voor de Londense leg van de Pro League in juni 2026, de meest recente officiele selectie. De vaste eerste keeper Krishan Pathak maakte van deze laatste leg geen deel uit; in Londen stonden Suraj Karkera en de jonge Mohith Shashikumar onder de lat. De definitieve WK-selectie van achttien wordt pas rond juli officieel.

Vijf kernspelers

Harmanpreet Singh is het hart van de ploeg. De aanvoerder en sleeppush-specialist, geboren in een boerenfamilie bij Amritsar, ontwikkelde zijn kracht naar eigen zeggen op het land en achter het stuur van de tractor. Hij geldt als een van de beste dragflickers ter wereld, was twee keer FIH-speler van het jaar en kreeg na Parijs de Major Dhyan Chand Khel Ratna, India's hoogste sporteer. Veelzeggend is dat hij zelf de grootste zwakte van de ploeg benoemt: als we goed beginnen maar slecht afmaken, straffen sterke teams ons af, dat was de grote les.

Manpreet Singh schreef in juni 2026 geschiedenis door als meest gecapte Indiase speler ooit de 413 interlands te passeren, voorbij Dilip Tirkey. De oud-aanvoerder, die India in 2021 naar het olympisch brons leidde, speelt onder Fulton als laatste man en start vanuit de achterhoede de opbouw. Zijn honger is onverminderd: de droom van een WK- en olympische titel inspireert me elke dag.

Hardik Singh is de motor op het middenveld en de vice-aanvoerder. Hij komt uit een vijfde-generatie hockeyfamilie: zijn oom Gurmail Singh won olympisch goud in 1980. Toen hij in juni 2025 zijn 150e interland speelde, tegen Nederland in Amsterdam, noemde hij het surrealistisch. Hardik verzorgt de overgang van verdediging naar aanval en is degene die de Indiase counter op gang brengt.

Krishan Pathak erfde de handschoenen van de gepensioneerde Sreejesh. De keeper van Nepalese afkomst, die op zijn twaalfde zijn moeder en later zijn vader verloor, draagt de verantwoordelijkheid zwaar maar bewust: Sree bhai herinnerde me eraan dat we al lang geen WK wonnen, dus ik wil het voor hem winnen. Hij is de gevestigde eerste keuze, al houdt de opkomst van jonge keepers de keeperskwestie tot het WK open.

Amit Rohidas is de fysieke verdediger en het unieke wapen bij verdedigende strafcorners. Als first rusher werpt hij zich op topsnelheid voor de inkomende sleeppush, beschermd door masker en handschoenen, en neutraliseert hij met zijn hoekkeuze de schietbaan. Hij komt uit Sundergarh in Odisha, de tribale hockeybakermat die eerder Dilip Tirkey voortbracht.

Concurrentie-analyse per linie

Het Fulton-systeem

De kern van Fultons aanpak is de half-court zonal press: India jaagt niet meteen door op de opbouwende tegenstander, maar zakt gecontroleerd terug tot rond de middellijn en vormt daar een compact blok. Door de ruimtes tussen de linies te verkleinen, wordt het centrum vrijwel onbespeelbaar en wordt de tegenstander naar de flanken gedwongen. Zodra de bal wordt veroverd, ligt er ruimte achter de vijandelijke verdediging die de snelle Indiase aanvallers kunnen benutten. Een strikte balansregel hoort daarbij: gaan er vijf spelers mee naar voren, dan blijven er vijf achter, en zodra een verdediger opkomt, schuift een middenvelder in om het gat te dichten.

Dat systeem leunt op een fysieke conditie die tot de wereldtop behoort; analisten omschrijven de intensiteit waarmee de ploeg een hele wedstrijd kan blijven sprinten en druk zetten wel als het hebben van een elftal vol motoren. Een mooi voorbeeld van de gelaagde opbouw die Fulton nastreeft was een treffer van Shilanand Lakra tegen Australië in Hobart: een aanval die diep op eigen helft begon bij Hardik Singh en via meerdere stations geduldig werd opgebouwd, steen voor steen, in plaats van met onstuimige improvisatie.

Hier zit ook de eerlijke kwetsbaarheid. India is onder Fulton solide maar voorspelbaar geworden. Toplanden hebben het patroon doorzien: in de Europese Pro League-leg van 2024-25 schreef de Indiase pers zelf dat de tegenstander op dit moment maat op India heeft. Tegen een goed georganiseerde high-press zakt de opbouw stil en wordt de cirkelpenetratie uit open spel een probleem. Daar komt de terugkerende mentale kwetsbaarheid bij: India heeft historisch moeite met sudden-death-scenario's en incasseert opvallend vaak laat in de wedstrijd nog een treffer, ook na een voorsprong. Het is precies het soort detail dat in een knock-outfase fataal kan zijn.

De keepersstrijd

De pensionering van Sreejesh liet niet alleen een sportief gat na, maar ook een leiderschapsvacuum in de organisatie achterin. Krishan Pathak is de logische opvolger en gevestigde eerste keuze, maar India experimenteerde in 2025-26 met meerdere keepers, en jonge doelmannen lieten zich gelden in shoot-outsituaties. Wie in Amstelveen onder de lat staat, is een van de open beslissingen die Fulton vlak voor het toernooi moet nemen.

De strafcorner als wapen

De strafcorner is tegelijk India's grootste wapen en grootste zorg. Vrijwel alles draait om Harmanpreet, en juist die afhankelijkheid is het probleem: in de Hobart-leg, toen hij ontbrak, vond India geen evenwaardig alternatief. Om de voorspelbaarheid te doorbreken zet de ploeg steeds vaker een double battery in, met twee dragflickers tegelijk aan de kop van de cirkel, zodat de verdedigende uitlopers moeten kiezen. Daarnaast leunt India op deflecties, subtiele aanrakingen vlak voor de keeper die een harde pass onhoudbaar maken. De cijfers blijven echter zorgelijk: de strafcornerconversie is chronisch laag, iets wat ploegen die de uitloop goed timen, zoals Japan, telkens afstraffen. Of India dat op het WK oplost, bepaalt voor een groot deel hoe ver het komt.

Pakistan: de oudste rivaliteit

Geen affiche in het wereldhockey draagt zoveel lading als India tegen Pakistan. De twee landen speelden meer dan 180 keer tegen elkaar, en hoewel Pakistan historisch voorstaat, is India al jaren dominant: in de laatste tien jaar bleef India ongeslagen over zeventien duels. In juni 2026 won India in Londen nog met 4-3, al kwam Pakistan in de slotseconden angstig dichtbij. Veelzeggend voor de sport: waar de cricketteams elkaar de hand weigerden, gaven de hockeyers elkaar wel een hand.

Engeland: de fysieke poulekraker

Engeland is in Poule D het reekshoofd en de zwaarste poultegenstander. Fulton karakteriseert de ploeg als fysiek sterk en uiterst georganiseerd; tegen hen zal India's positionele rust en het voorkomen van onnodig balverlies cruciaal zijn om niet overlopen te worden.

Australië en de Europese top

Buiten de poule wachten de echte graadmeters. Australië, dat India in Parijs 2024 voor het eerst in 52 jaar op de Spelen versloeg, blijft een maatstaf, net als regerend olympisch kampioen België, wereldkampioen Duitsland en Nederland. Het zijn de ploegen die met hoog tempo en een drukkende press de Indiase opbouw kunnen ontregelen, en die India op het hoogste niveau telkens weer tegenhouden.

Sleutelspelers per rivaal

• Pakistan: aanvoerder Ammad Shakeel Butt, en in de aanval namen als Sufyan Khan en Moin Shakeel, die in Londen nog in de slotseconden scoorde.
• Engeland: aanvoerder en middenvelder Zach Wallace, en aanvallers Nick Bandurak en Liam Ansell.
• Australië: recordinternational Eddie Ockenden, sleeppusher Jeremy Hayward en topschutter Blake Govers.
• Nederland: aanvoerder Thierry Brinkman en strafcornerspecialist Jip Janssen.

Het Indiase hockey draagt een last die geen ander hockeyland kent: het gewicht van een gouden verleden. De generaties van Dhyan Chand maakten van hockey een nationaal symbool, en elke ploeg sindsdien speelt in de schaduw van die onverslaanbaarheid. Toen India in Tokio na een comeback van 1-3 naar 5-4 tegen Duitsland brons pakte, eindigde daarmee een droogte van eenenveertig jaar, en het voelde als de start van een nieuw tijdperk.

Die veerkracht is de positieve kant van de Indiase mentaliteit. De keerzijde is de druk. Een land waar miljoenen meekijken en waar hockey met cricket om de nationale ziel strijdt, legt op elke speler een verwachting die zwaar weegt in de beslissende momenten. Fulton heeft de ploeg geleerd om bij een achterstand niet langer in paniek te raken maar de structuur te bewaren, en spelers als Hardik Singh durven inmiddels hardop te dromen van een wereldtitel. Tegelijk wijst de Indiase pers er nuchter op dat het team in sudden-death-scenario's historisch tekortschiet, en dat een gespecialiseerde mentale begeleiding geen overbodige luxe zou zijn. De spanning tussen veerkracht en verwachting is, meer dan welk tactisch detail ook, wat de Indiase WK-campagne zal kleuren.

Hockey leeft in India niet overal, maar waar het leeft, leeft het diep. De bakermat ligt in twee regio's. In Punjab, rond Jalandhar, ligt het dorp Sansarpur, dat in zijn eentje veertien olympiërs voortbracht, vrijwel allemaal uit een en dezelfde straat. Veel van de huidige sleutelspelers, Harmanpreet, Hardik, Sukhjeet, komen uit deze omgeving. De tweede haard is Odisha, en specifiek het district Sundergarh, waar hockey een tribale volkssport is. Oud-olympiër Lazarus Barla vatte het contrast met de rest van het land treffend samen: waar stedelijke kinderen plastic cricketbats krijgen, geven ouders in Sundargarh hun kinderen hockeysticks van lokaal hout.

Die grassroots-cultuur staat in directe concurrentie met cricket, dat in financiering en media-aandacht oppermachtig is. In hockeydorpen draait die verhouding juist om: in een reportage uit Odisha vertelt een coach dat kinderen er eerder een hockeystick leren vasthouden dan eten, en dat vrijwel elk huis een speler en een fan herbergt. De infrastructuur die dit talent opvangt, wordt grotendeels gefinancierd door de deelstaat Odisha, die de nationale teams sinds 2018 sponsort en het contract tot 2033 verlengde. Het toonbeeld daarvan is het Kalinga Stadium in Bhubaneswar, dat ook de heropgestarte Hockey India League huisvest, de competitie die na zeven jaar pauze terugkeerde en jong talent een podium geeft. En dat hockey ook buiten de traditionele haarden kan ontbranden, bewees de Asia Cup van 2025 in Bihar, waar een staat zonder hockeyverleden uitverkochte, dolenthousiaste tribunes leverde.

Het Wagener Stadion en de route via Wavre

India speelt al zijn poulewedstrijden in het Wagener Stadion in Amstelveen, dat voor het toernooi tijdelijk wordt uitgebreid tot ruim tienduizend plaatsen. Het is geen thuishaven, maar voor de grote Indiase diaspora in Nederland kan het er aardig op gaan lijken, zeker bij de wedstrijd tegen Pakistan. De mannenfinale wordt op zondag 30 augustus in de Belfius Hockey Arena in Wavre gespeeld; wil India daar staan, dan wacht een lange weg door het toernooi.

Poule D en het toernooiformat

India is geloot in Poule D, samen met Engeland, Pakistan en Wales. Het toernooi telt zestien landen; de beste twee per poule gaan door naar een tweede groepsfase, waarin de meegenomen punten en twee extra duels bepalen wie zich plaatst voor de halve finales. Fulton noemde de loting een sterke poule, precies wat je op een WK wil, en hield zijn boodschap simpel: respect voor elke tegenstander, maar vertrouwen in de eigen kracht. India opent op 15 augustus tegen Wales, op de Indiase Onafhankelijkheidsdag, speelt op 17 augustus tegen Engeland en sluit de poule op 19 augustus af tegen Pakistan.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Het meest waarschijnlijke scenario is een tweestrijd met Engeland om de eerste plaats in de poule, met Pakistan als gevaarlijke outsider. Wint India de poule of eindigt het als tweede, dan volgt de tweede groepsfase, waarin het zich tegen een sterke Europese ploeg moet zien te plaatsen voor de halve finales. Daar ligt de kantelvraag: kan India zijn defensieve structuur en strafcornerbenutting op niveau houden tegen een ploeg met een drukkende press? Lukt dat, dan is een eerste WK-medaille sinds 1975 in beeld. Struikelt India over zijn bekende zwaktes, gemiste corners en zachte tegengoals, dan dreigt een vroege uitschakeling zoals op het thuis-WK van 2023.

1. De sleeppush van Harmanpreet Singh. Bij elke strafcorner draait de Indiase aanval om de aanvoerder. Let op de kracht en het laag gehouden traject van zijn sleeppush; hij was er topscorer mee in Parijs 2024. Soms fungeert hij bewust als lokvogel zodat een ploeggenoot scoort, zoals tegen Pakistan in 2026.

2. De double battery aan de cirkelrand. Staan er bij een aanvallende strafcorner twee dragflickers tegelijk klaar, dan zaait India twijfel bij de uitlopers. Kijk of de injectie schoon is en de stopper de bal stillegt; een trage stop verklaart vaak meteen waarom de corner mislukt.

3. De sprint van first rusher Amit Rohidas. Bij een verdedigende strafcorner is Rohidas degene die als eerste uit de hoek schiet om de flick te blokkeren. Let op zijn hoekkeuze en hoe hij stick en lichaam als schild gebruikt; hij geldt als een van de beste eerste uitlopers ter wereld.

4. De omschakelas via Hardik Singh. Zodra India de bal verovert, kijk hoe snel die bij Hardik komt. Versnelt hij meteen en stuurt hij de bal via snelle passing naar voren, dan zie je de scharnier tussen Fultons defensieve structuur en de traditionele Indiase counter.

5. De lange ballen van Manpreet Singh. Als laatste man start de recordinternational de opbouw met diepe, strakke passes vanuit de achterhoede. Het is de manier waarop India probeert om onder een hoge press uit te komen.

6. De half-court press herkennen. Zakken de Indiase spitsen bij balverlies niet door maar terug tot de middellijn, dan voert India zijn zonepress uit: een compact blok dat het centrum dichtknijpt en de tegenstander naar de flanken dwingt.

7. Het moment vlak na een Indiase treffer. Juist na een eigen doelpunt is India kwetsbaar gebleken voor een snelle tegentreffer. Let op of de ploeg de structuur vasthoudt of even verslapt; het is een terugkerend patroon uit de Pro League.

8. India tegen Pakistan op 19 augustus. De afsluitende poulewedstrijd is het emotionele hoogtepunt van de groepsfase. Harmanpreet relativeert het als "gewoon een wedstrijd", maar erkent dat er een andere energie hangt. Voor de neutrale kijker is dit de wedstrijd om niet te missen.

De WK-campagne van India kent grofweg drie uitkomsten. In het beste geval houdt de defensieve structuur stand, lost de strafcorner zijn belofte in en bereikt India zijn eerste WK-medaille sinds 1975, een doorbraak die het brons van Tokio en Parijs eindelijk vertaalt naar het toernooi dat het land het meest is ontglipt. In het verwachte scenario komt India tot de tweede groepsfase of de kwartfinalezone, om daar tegen een Europese topploeg net tekort te komen. In het slechtste geval keren de oude demonen terug, gemiste corners en zachte tegengoals, en eindigt het WK vroeg, zoals op eigen bodem in 2023.

Welke uitkomst het ook wordt, op zondag 30 augustus in Wavre staat India vermoedelijk niet in de finale, en dat is precies de maat van de uitdaging. Dit is een ploeg die in Azie alles wint en op de Spelen het podium haalt, maar die op een WK al een halve eeuw zoekt naar het laatste stuk van de puzzel. Fulton heeft het fundament gelegd; de vraag is of deze generatie, met Harmanpreet en Manpreet in hun nadagen, de structuur kan koppelen aan de scherpte die op het allerhoogste niveau het verschil maakt. Lukt dat in Amstelveen, dan is de cirkel die in 1975 in Kuala Lumpur begon eindelijk rond.

Officiele bronnen

• FIH, Fédération Internationale de Hockey, met de wereldranglijst en de FIH Pro League.
• Hockey India, de nationale bond.
• Asian Hockey Federation, de continentale federatie.
• Olympics.com, voor de olympische en WK-historie.

India-media

• The Bridge, voor tactische analyses en spelersportretten.
• ESPN India, voor kritische toernooi-analyses.
• The Indian Express en The Hindu / Sportstar.
• ThePrint en Down To Earth, voor cultuur- en achtergrondstukken.