Los Leones in 2026: amateurtrots, de gebroeders Rey en de jacht op een WK-medaille

Op 18 augustus 2016 stond in Rio de Janeiro een ploeg op het hoogste schavot die daar volgens elke logica niet hoorde te staan. Geen profs, geen contracten, geen nationale competitie waar je van kunt leven, maar wel olympisch goud, 4-2 tegen België. Argentinië werd de eerste hockeynatie die voor zijn land olympisch goud won bij de mannen, en deed dat als enige volledig amateurteam ooit. Bijna tien jaar later draagt diezelfde ploeg een andere last: sinds het brons van Den Haag 2014 bleef het WK-podium uit, en de gouden generatie is bijna helemaal vertrokken.

Dit dossier portretteert Los Leones op weg naar het WK 2026 in Amstelveen en Wavre. Het volgt de paradox die het Argentijnse hockey definieert, een amateurnatie die de wereldtop niet loslaat, en het kruispunt waarop de ploeg nu staat: een generatiewissel onder oud-aanvoerder Lucas Rey, gebouwd rond een handvol routiniers en een lichting jonge wereldkampioenen, met een strafcorner als scherpste wapen en een loodzware poule als eerste horde.

Wereldranglijst en kwalificatie

Argentinië reist als vaste waarde van de mondiale top af naar het WK. De ploeg stond ooit op nummer een en zakte sinds 2014 nooit uit de top tien, al schommelt de exacte positie sterk: in de loop van 2026 bewoog Argentinië tussen de vierde en de zevende plaats op de FIH-wereldranglijst, afhankelijk van de Pro League-resultaten. Coach Lucas Rey vatte het zelf nuchter samen toen hij sprak over een ploeg die zevende stond maar ambitieus bleef.

De kwalificatie verliep overtuigend. Anders dan de Europese grootmachten, die via de Pro League of het EK binnenkwamen, plaatste Argentinië zich als continentaal kampioen van Amerika: in augustus 2025 wonnen Los Leones de Pan American Cup in Montevideo met een 10-0 in de finale tegen de Verenigde Staten, hun vijfde continentale titel en de vierde op rij. Op dat continentale niveau is Argentinië al decennia zonder concurrentie de sterkste, het enige team van de Amerika's met olympisch goud. De echte maatstaf ligt elders, en die maatstaf is het WK.

Alle WK-deelnames van Argentinië

Argentinië speelde elke editie van het WK sinds de eerste in 1971, op een uitzondering na. Pas in 2014 lukte het podium.

De grote toernooien

De grootste prijs valt buiten dit rijtje. Het olympisch goud van Rio 2016 blijft het ijkpunt van het Argentijnse herenhockey, behaald onder Carlos "Chapa" Retegui, de invloedrijkste coach uit de geschiedenis van het land. Op het WK reikte Argentinië het verst in Den Haag 2014: brons, na een verloren halve finale en een gewonnen troostfinale tegen Engeland. Daarvoor en daarna waren er continentale titels in overvloed en losse internationale hoogtepunten, zoals brons op de Champions Trophy van 2008. De naam Los Leones is jonger dan de successen: de ploeg nam die pas in 2013 aan, in navolging van Las Leonas.

Recente edities

De laatste twee WK-edities tonen de keerzijde. In Bhubaneswar 2018 strandde Argentinië in de kwartfinale en eindigde zevende. In 2023 werd het negende, na een crossover die met 5-5 eindigde en in de shoot-outs verloren ging tegen Zuid-Korea. Dat patroon, sterk in de groepsfase en kwetsbaar in een enkele knock-out, hangt als een schaduw boven de WK-ambitie van 2026.

Filosofie en aanpak

Wie Los Leones in 2026 wil begrijpen, begint bij de naam Rey. Lucas Rey nam in augustus 2024 het roer over, als opvolger van Mariano Ronconi. Hij is geen buitenstaander: Rey speelde zelf drie Spelen, was aanvoerder bij de geboorte van de naam Los Leones in 2013 en bij het WK-brons van 2014, en stond op het podium van Rio 2016. Als coach leidde hij de Argentijnse onder-21 naar de juniorenwereldtitel van 2021. Hij koos bewust voor deze baan: aanbiedingen uit Ierland en India wees hij af, omdat het trainen van zijn eigen land in zijn woorden het grootste is wat je als Argentijn kunt overkomen.

Zijn spelidee laat zich niet vangen in een vast model. Rey zegt geen blauwdruk te kopiëren, maar het DNA van het Argentijnse hockey te zoeken: een intens, fel team dat zijn eigen weg vindt. Het concept waar alles op rust, vat hij in een beeld dat de hele ploeg verklaart. De Argentijn, zegt Rey, laat de armen nooit zakken, zelfs niet op het slechtste moment. Dat is garra, de onverzettelijkheid die in Argentinië geen tactisch begrip is maar een karaktertrek. Achter de schermen is zijn staf juist obsessief gestructureerd, met video-analyse tijdens de wedstrijd en een ballenkanon om de strafcornerverdediging te drillen, professionaliteit die schuurt met het amateurkader eromheen. Niemand minder dan Retegui, zijn eerste coach toen Rey vijf was, noemde hem een van de beste hockeycoaches ter wereld.

Parijs 2024: het einde van een cyclus en de erfenis

Rey erfde een ploeg in transitie, want het tijdperk daarvoor eindigde pijnlijk. Op de Spelen van Parijs 2024, nog onder Ronconi, kwam Argentinië als vierde uit de groep en verloor de kwartfinale met 3-2 van wereldkampioen Duitsland. De wond zat in het detail: een van de Duitse goals kwam van Gonzalo Peillat, de strafcornerspecialist die in Rio 2016 nog met Argentinië goud won, daarna brak met de bond en sinds 2019 voor Duitsland uitkomt. Hij juichte uitbundig tegen zijn geboorteland. Argentinië eindigde achtste, en een nieuwe cyclus begon. Rey nam diezelfde maand over en koos meteen voor verjonging, waarbij hij de jonge wereldkampioenen van 2021 verweefde met de laatste routiniers van 2016.

Pan American Cup 2025

Het continentale eindtoernooi onder Rey liet zien wat de ploeg al kan en waar ze nog op leunt. Argentinië won de Pan American Cup 2025 in Montevideo vrijwel foutloos, met een 10-0 in de finale tegen de VS en slechts een tegengoal in het hele toernooi. Tomás Domene werd met dertien treffers topscorer en speler van het toernooi. De keerzijde is dat dergelijke cijfers vooral iets zeggen over het verschil met de rest van het continent; de echte test wacht pas in Amstelveen.

FIH Pro League 2025-26

In de Pro League, waar Argentinië wel week in week uit tegen de wereldtop speelt, was het beeld wisselend. De ploeg boekte memorabele zeges, waaronder een 3-2 op gastland Nederland en een historische 8-0 tegen India, de grootste Pro League-zege ooit voor het land, maar leed ook nederlagen tegen België en Duitsland. Domene was er, met afstand, topscorer van de hele competitie.

De staf onder Rey

Rey leidt een technische staf die in alles het detail opzoekt, met een eigen sportpsycholoog en een trainingsmethode die per aanval op video wordt teruggekeken. De ploeg valt onder de Confederación Argentina de Hockey, de bond die ook Las Leonas en de jeugdselecties bestuurt. Een bijzonder subplot loopt door de familie: Rey heeft openlijk gezegd zijn broer Matías, de huidige aanvoerder, na diens loopbaan in de staf te willen halen.

Trainingsgroep 2025-26

Onderstaande selectie is gebaseerd op de meest recente officiële opgave, de Pan American Cup 2025; de definitieve WK-18 wordt pas in juli vastgesteld. Caps zijn naar de stand van medio 2025. Lege cellen zijn nog te bevestigen.

Vijf kernspelers

Matías Rey is het ijzeren fundament. De aanvoerder, op zijn veertigste de enige overgebleven speler van de gouden ploeg van Rio 2016, speelde veertien seizoenen bij Real Club de Polo in Barcelona voordat hij in 2020 terugkeerde naar Argentinië. Hij vertraagt het spel wanneer de tegenstander stormt en versnelt het wanneer de ruimtes vallen, en hij wordt nu gecoacht door zijn oudere broer. De familie Rey is in Argentinië synoniem met hockey: ook een derde broer, Emiliano, was international.

Tomás Domene is het vizier. De spits uit Córdoba, sinds 2024 bij Waterloo Ducks in België, komt uit een hockeyfamilie, scoorde vier keer in de historische 8-0 tegen India en was topscorer van zowel de Pan American Cup 2025 als de Pro League 2025-26. Zijn sleeppush is het wapen waarop het hele aanvalsspel kan teren.

Maico Casella vormt het tweede aanvallende baken. De aanvaller van Gantoise, gevormd bij San Fernando, is strafcorner- en strafbalspecialist en een koele afmaker in de cirkel; hij scoorde nog tegen Duitsland in de kwartfinale van Parijs 2024 en draagt naast Matías Rey mede de aanvoerdersrol.

Tomás Santiago is de dirigent achter de ploeg. De keeper, vaste eerste doelman sinds de aanloop naar Parijs 2024, organiseert de verdediging met zijn stem en is gevreesd in de shoot-outs, precies het moment waarop Argentinië op WK 2023 nog struikelde.

Bautista Capurro belichaamt de nieuwe lichting. De jonge aanvaller, juniorenwereldkampioen van 2021 en olympier in Parijs op zijn twintigste, kreeg van de oudere spelers de opdracht mee om te blijven spelen "als een kind", met de vrijheid en het lef van de jeugd.

Concurrentie-analyse per linie

Het Rey-systeem

Waar de Nederlandse school het tempo dicteert met geduldig positiespel, kiest Argentinië voor een spel met meer risico en meer vuur. Los Leones wisselen tussen een compact, laag blok zonder bal en flitsende, verticale omschakeling zodra ze de bal veroveren. Ze loeren op een slordige breedtepass of een matige aanname om met meerdere spelers tegelijk door te jagen en de baldrager naar de zijlijn te dringen, en bij balverlies hoog op het veld zetten de dichtstbijzijnde spelers meteen druk in plaats van terug te plooien. Dat is geen Europese discipline die op het Argentijnse temperament is geplakt, maar de garra zelf, vertaald naar een spelpatroon: een ploeg die niet wacht tot de prooi binnen bereik komt, maar erop afgaat. De keerzijde is dat zo'n hoog en intens spel ruimte weggeeft wanneer de eerste druk wordt gebroken.

De strafcorner als wapen

Het scherpste wapen is de strafcorner. Argentinië staat in die discipline bij de wereldtop, met Domene als eerste sleeppusher en della Torre als gevaarlijke tweede variant, en met afmakers als Casella die een rebound of een uit een corner voortkomende strafbal koel binnenleggen. In de Pro League 2025-26 kwam een opvallend deel van de Argentijnse productie uit set-pieces, met Domene als topscorer van de competitie. Voor een ploeg die uit open spel niet altijd de regie pakt tegen de besten, is die corner vaak het verschil tussen een gelijkspel en een zege.

De eerlijke balans

De realistische WK-verwachting kent ook schaduwkanten, die in de ploeg zelf besloten liggen. De aanvallende dreiging leunt sterk op een handvol individuen, met Domene als bijna onmisbare spil; valt zijn corner stil, dan stokt vaak het hele rendement. De kern vergrijst, met Matías Rey op zijn veertigste en della Torre in de dertig, terwijl de jonge lichting talent heeft maar internationale routine mist, zoals Rey zelf erkent. En dan is er de structurele handicap: een amateurploeg die over heel Europa is uitgewaaierd en, in Rey's eigen woorden, weinig tijd heeft om met de hele groep te trainen. Tegenover de fulltime-programma's van Nederland, België en Duitsland is dat een nadeel dat in de loop van een toernooi kan gaan wegen, zeker in de enkele knock-out waarin Argentinië de laatste jaren juist struikelde.

Duitsland: de zwager als beul

Geen rivaliteit is op dit moment zo geladen als die met Duitsland. De regerend wereldkampioen schakelde Argentinië uit in Parijs 2024, en het symbool daarvan is Gonzalo Peillat, de oud-Leon die nu de Duitse strafcorners neemt. De band is bijna ongemakkelijk intiem: Peillat is de zwager van international Thomas Habif en zijn clubgenoot bij Mannheim. De man die de Argentijnse droom in Parijs aan flarden schoot, is letterlijk familie.

Nederland: de gastheer in de eigen poule

Nederland is meteen poule-tegenstander en de zwaarste van allemaal. Rey ziet de oranje ploeg als titelkandidaat die nooit onder de derde plaats eindigt, met veel balbezit, een sterke strafcorner en het thuispubliek mee. Toch toonde Argentinië in de Pro League 2025-26 met een 3-2 dat de gastheer kwetsbaar is.

België: de tegenstander van het gouden moment

België, mede-gastland en al jaren mondiale top, was de tegenstander in de gouden finale van Rio 2016. De Red Lions zijn een blijvende graadmeter voor waar Argentinië staat.

Australië en de continentale schaduwen

Australië, dat Argentinië in de groep van Parijs 2024 met 1-0 versloeg, blijft een klassieke kwelduivel. Dichter bij huis zijn de VS en Canada de voornaamste Pan-Amerikaanse concurrenten, maar het niveauverschil is groot, getuige de 10-0 en 9-1 op de Pan American Cup 2025.

Sleutelspelers per rivaal

• Duitsland: Gonzalo Peillat (strafcorner), Niklas Wellen, de gebroeders Grambusch.
• Nederland: Thierry Brinkman, Koen Bijen, Tijmen Reyenga.
• België: Arthur Van Doren, Tom Boon, Arthur De Sloover.
• Nieuw-Zeeland (poule): Nic Woods en de jonge Jonty Elmes, door Rey uitgelicht.

De mentaliteit van Los Leones begint en eindigt bij garra. Het woord laat zich lastig vertalen, ergens tussen vechtlust, lef en een weigering om op te geven, en het is precies wat Rey bedoelt als hij zegt dat de Argentijn de armen nooit laat zakken, zelfs niet op het slechtste moment. Het is volgens hem ook de reden dat Argentijnen zo gewild zijn in de Europese competities: niet om hun systeem, maar om hun overgave.

Die mentaliteit voedt zich aan de amateurtrots. Los Leones zijn er trots op het enige volledig amateurteam te zijn dat ooit olympisch goud won, en dat zelfbeeld geeft een ploeg zonder profsalarissen een identiteit tegenover de fulltime-grootmachten. Het scherpst komt die loyaliteit naar boven in de figuur van Peillat, de oud-ploeggenoot die voor Duitsland koos. Rey neemt daarover bewust de hoge weg en spreekt geen rancune uit: het leven leidt mensen soms langs verschillende paden, zegt hij, terwijl hij in dezelfde adem zijn eigen dankbaarheid aan de Argentijnse shirt benadrukt. In die kalme waardigheid, en niet in wrok, ligt het mentale anker van deze ploeg.

Om Los Leones te begrijpen, moet je het amateurisme begrijpen. In tegenstelling tot Europa is het Argentijnse hockey niet betaald: spelers leven niet van hun sport en betalen juist hun club om te mogen spelen, van contributie tot materiaal. Leonas-legende Delfina Merino vatte het verschil samen: in Nederland kreeg ze een contract en werd ze betaald, in Argentinië is het precies andersom, en daar zit het niveauverschil. De nationale spelers leunen op beurzen van het staatsorgaan ENARD, trainen op het veld van het CeNARD in Buenos Aires, en trekken jaarlijks naar Europa voor wedstrijdritme en, voor wie het lukt, een betaald clubcontract.

De wortels liggen bij de Britse gemeenschap die de sport begin twintigste eeuw introduceerde en de bond CAH in 1908 oprichtte. Hockey groeide in de clubs van Buenos Aires, van San Fernando tot GEBA en Banco Provincia, en werd pas echt een nationale sport toen Las Leonas rond 2000 doorbraken, een schaduw waarin de mannenploeg sindsdien deels speelt. De CeNARD-baan draagt de naam van Adriana Acosta, een hockeyspeelster die verdween tijdens de laatste militaire dictatuur, een herinnering aan hoezeer deze sport verweven is met de Argentijnse geschiedenis. Onder die amateurkoepel draait wel een serieuze talentmotor: de bond runt een detectieprogramma dat jonge spelers uit het hele land met GPS-data en uniforme methodiek naar het hoogste niveau begeleidt. Het is precies die pijplijn, met de juniorenwereldtitel van 2021 als bewijs, waarop Rey nu bouwt.

Het Wagener Stadion als poulebasis

Argentinië speelt zijn groepsfase in het Wagener Stadion in Amstelveen, het kloppend hart van het Nederlandse hockey en daarmee, in poule A, vooral het thuisbastion van een directe tegenstander. Het WK loopt van 15 tot 30 augustus 2026 over twee locaties, Amstelveen en het Belgische Wavre, met de mannenfinale op zondag 30 augustus in Wavre.

Poule A en het toernooiformat

Argentinië zit in poule A met gastland Nederland, Nieuw-Zeeland en Japan. Het toernooi kent vier poules van vier; de beste twee per poule gaan door naar een tweede groepsfase, waarbij punten tegen mede-gekwalificeerden meetellen, en pas daarna volgen de halve finales en de medaillewedstrijden. Rey's expliciete doel is de top acht halen, oftewel die tweede ronde bereiken.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

De poule bepaalt alles. In het gunstige scenario gebruikt Argentinië het openingsduel met het lager geklasseerde Japan, dat Rey omschrijft als fysiek en defensief georganiseerd met agressieve omschakeling, als springplank, pakt het tegen het opkomende, fysieke Nieuw-Zeeland een resultaat en overleeft het tegen Nederland, waarmee de tweede ronde binnen is. In het ongunstige scenario kost juist dat zware drietal de ploeg de punten en eindigt Argentinië als nummer drie of vier in de poule, met een vroege uitschakeling tot gevolg. En zelfs bij een goede groepsfase loert verderop het weerzien met Duitsland, en met Peillat, als beslissend obstakel.

1. Domene aan de strafcorner. Het scherpste wapen van de ploeg. Let bij elke Argentijnse corner op de eerste sleeppush van topscorer Tomás Domene; hij was niet voor niets topscorer van zowel de Pan American Cup als de Pro League. Mist de eerste poging, kijk dan naar de rebound, want daar is hij dodelijk.

2. De tweede variant via della Torre. Wanneer de eerste optie wordt verdedigd, schuift de bal vaak naar Nicolás della Torre, wiens sleeppush door de andere hoek lastig te lezen is. De strafcorner van Argentinië is zelden een enkel schot, maar een patroon.

3. De gebroeders Rey. Een uniek beeld: bondscoach Lucas langs de lijn, en op het veld zijn broer Matías als aanvoerder, de enige overgebleven goudwinnaar van Rio 2016. Let op hoe Matías het tempo regelt in de momenten dat de ploeg onder druk staat.

4. Het openingsduel met Japan. Voor de top acht is de eerste wedstrijd cruciaal. Japan is snel en defensief georganiseerd; let op of Argentinië het lage blok vroeg weet open te breken voordat de Japanners zich kunnen ingraven.

5. Argentinië tegen Nederland. De poulekraker, in een vol Wagener tegen het gastland. Na de 3-2 in de Pro League weet Argentinië dat het kan, maar het thuispubliek en de Nederlandse strafcorner maken dit de zwaarste test.

6. De garra in de slotfase. Let op de laatste minuten van een gelijkopgaande wedstrijd. Argentinië staat erom bekend dat het de armen niet laat zakken; juist als het tegenzit komt de felle, hoge druk los waar de ploeg om bekendstaat.

7. De jonge lichting. Spelers als Bautista Capurro, Tadeo Marcucci en Tomás Ruiz dragen de toekomst. Ze maken de vuile meters in de omschakeling en trekken met hun loopacties de ruimte open voor Domene en Casella.

8. Een mogelijk weerzien met Peillat. Komt Argentinië verderop Duitsland tegen, dan is daar de oud-Leon en zwager van Thomas Habif aan de Duitse strafcorner. Weinig duels dragen zoveel persoonlijke lading.

Het WK 2026 wordt de lakmoesproef van de generatiewissel. Drie afloopscenario's tekenen zich af. In het mooiste keren Los Leones na twaalf jaar terug op een WK-podium, gedragen door Domene's corner, de garra en de kalmte van Matías Rey, en lost de ploeg eindelijk het patroon op van struikelen in de knock-out. In het meest waarschijnlijke ongunstige scenario kost de loodzware poule de ploeg te veel, en eindigt het toernooi al na de eerste ronde. En in het scenario dat het hardst aankomt, strandt Argentinië verderop tegen Duitsland, met Peillat als terugkerend spook van Parijs.

Wat de uitslag ook wordt, op zondag 30 augustus in Wavre staat er meer op het spel dan een plaats op de ranglijst. Argentinië blijft de uitzondering die het mondiale hockey niet helemaal kan verklaren: een amateurnatie die de top niet loslaat, een ploeg die haar identiteit ontleent aan onverzettelijkheid in plaats van aan middelen. De gouden generatie van Rio is bijna helemaal vertrokken, en de vraag van dit WK is of de generatie daarna, onder een coach die zelf op dat podium stond, de weg terug weet te vinden. Het ijkpunt blijft Den Haag 2014, het laatste WK-podium. Pas als dat wordt geëvenaard, is de cirkel rond.

Officiële bronnen

• FIH, rankings, WK 2026, Pro League.
• Confederación Argentina de Hockey, selectie, staf, wedstrijdverslagen.
• Pan American Hockey Federation, Pan American Cup 2025.
• Olympics.com, WK-loting en Parijs 2024.
• hockeyworldcup2026.nl, WK-informatie.

Argentijnse media

• La Nación.
• Clarín.
• Página/12.
• Infobae.
• ESPN Argentina.