Hockey in Zuid-Afrika

Op 6 juni 2014 stond Engeland, de nummer drie van de wereld, te huilen op het kunstgras van Den Haag. Zuid-Afrika had de Engelsen net met 4-1 uit het WK geknikkerd, een van de grootste stunts in de geschiedenis van het Zuid-Afrikaanse dameshockey. Het is precies dat soort middag waarop dit team teert: ongepolijst, fysiek, en op zijn best wanneer niemand er rekening mee houdt.

Twaalf jaar later keert Zuid-Afrika terug naar Nederland voor het WK 2026, opnieuw als de onbetwiste koningin van Afrika maar als nummer twintig van de wereld, ingedeeld bij drie landen uit de top tien. In het dossier lees je hoe een land waar veldhockey een amateursport bleef, met chartered accountants en studenten in de gelederen, zich staande probeert te houden tegen de fulltime profs, en waarom de speelstijl van bondscoach Inky Zondi tegelijk hun grootste wapen en hun grootste risico is.

Een bond die geen geld heeft, een coach die er niet om vroeg, en toch een ploeg die in juni 2026 op eigen bodem de titelverdediger uitschakelt en pas in de finale strandt. Zuid-Afrika reist als laagstgeplaatste van een loodzware poule naar Wavre, en draagt daar het gewicht van twee broers uit Mitchells Plain: aanvoerder Dayaan Cassiem en zijn jongere broer Mustapha, de meest dynamische hockeyer die het land ooit voortbracht.

Hun vader mocht door de apartheid nooit voor Zuid-Afrika spelen. Zijn zonen doen dat nu wel, en nemen een ploeg vol schooltalent en provinciale doorbraakspelers mee in hun zog. Lees in het volledige dossier waarom de AmaStokke de gevaarlijkste outsider van het WK kunnen zijn, waar hun grens ligt, en wat er gebeurt als de sterren even wegvallen.