Les Bleus op het WK 2026: van puntloos in Parijs naar de leerschool van België

De laatste vijf minuten in het Hartleyvale Stadium in Kaapstad waren een aanslag op het zenuwgestel. Zuid-Afrika had zijn keeper naar de kant gehaald, perste met een veldspeler extra en versierde in die slotfase drie strafcorners op rij. Frankrijk, leidend met 2-1, gooide er lichamen voor, blokte, hield stand. Toen de laatste hooter klonk, op 21 juni 2026, was Frankrijk voor het eerst winnaar van de Nations Cup en terug in de Pro League, de mondiale elitecompetitie.

Dit dossier vertelt hoe Les Bleus in twee jaar van puntloze WK-gastheren op de eigen Spelen in Parijs uitgroeiden tot de verrassing van Europa, geboetseerd naar Belgisch model door een trio buitenlandse coaches met een zesde van het budget van de Nederlandse bond. Het schetst de speelstijl, de sleutelspelers en de mentaliteit, en weegt de echte vraag richting het WK 2026: reikt die opmars ver genoeg om te overleven in een poule met leermeester België en wereldkampioen Duitsland, of botst ze daar op haar plafond?

Wereldranglijst en kwalificatie

Frankrijk gaat het WK in als de hoogst genoteerde ploeg net buiten de traditionele wereldtop. Dat is een opmerkelijke positie voor een land dat na de eigen Spelen in Parijs nog was weggezakt tot voorbij de twintigste plek. De ranglijst hieronder toont de actuele Europese verhoudingen.

De plaatsing voor het WK kwam er in maart 2026, in het kwalificatietoernooi van Santiago de Chile. Frankrijk eindigde tweede achter Ierland en zette zijn ticket veilig met een 4-2 zege op Polen, de derde WK-kwalificatie op rij. Drie maanden later volgde de winst van de Nations Cup en daarmee de terugkeer naar de Pro League 2026-27. In een continent waar België, Nederland en Duitsland de toon zetten en Engeland, Spanje en Ierland de subtop bevolken, heeft Frankrijk zich in korte tijd opgewerkt van buitenstaander tot een ploeg die niemand in een poule wil treffen.

Alle WK-deelnames van Frankrijk

Frankrijk is geen nieuwkomer op het WK: het was er in 1971 bij het allereerste toernooi al bij. Wel was het lang een gast die kwam en weer verdween. De volgende tabel toont de Franse WK-edities.

De grote toernooien

Een wereldtitel ontbreekt, maar de Franse hockeygeschiedenis reikt verrassend ver terug, en raakt de wortels van de sport zelf. De Fédération Française de Hockey is een van de zeven oprichters van de FIH in 1924, en drie van de eerste FIH-voorzitters waren Frans: Paul Léautey, Frantz Reichel en Marc Bellin du Coteau. Het hockey kwam eind negentiende eeuw via Britse expats het land binnen; clubs als Racing Club de France en het Lille van de jaren twintig legden de basis. Olympisch speelde Frankrijk mee van Londen 1908 tot München 1972, met als beste resultaat een vierde plaats in 1920 en 1936. Daarna verdween het ruim een halve eeuw van het olympische toneel.

Het keerpunt van de moderne tijd is het WK van 2018 in India. In een poule met Argentinië, Nieuw-Zeeland en Spanje verloor Frankrijk eerst nipt van Nieuw-Zeeland en speelde het gelijk tegen Spanje, waarna het in zijn beslissende groepswedstrijd stuntte met een 5-3 zege op olympisch kampioen Argentinië, de grootste verrassing van het toernooi. Via een gewonnen crossover bereikte het de kwartfinale en eindigde het achtste, het beste WK-resultaat ooit. Het was tekenend voor een ploeg die zich op haar best boven zichzelf uittilt, maar de constantie miste om daarop voort te bouwen: in 2023 volgde meteen een terugval.

Op continentaal niveau is Frankrijk juist een vaste waarde. Sinds zijn EK-debuut in 1970, het allereerste Europese kampioenschap, was het bijna altijd present. Dat eerste toernooi leverde meteen een vierde plaats op, het Franse hoogtepunt dat pas in 2025 zou worden geëvenaard.

Recente edities

Op het WK van 2023, eveneens in India, viel Frankrijk terug tot de dertiende plaats. De echte ommekeer kwam pas daarna, en uitgerekend op continentaal niveau: op het EuroHockey-kampioenschap van 2025 in Mönchengladbach bereikte Frankrijk de halve finale, voor het eerst sinds 1970, en pakte het de vierde plaats. Het was het beste EK-resultaat sinds dat eerste Europese toernooi, en het fundament onder de kwalificatie voor dit WK.

Filosofie en aanpak

Toen de Franse bond na de mislukte thuisspelen van Parijs 2024 een nieuwe richting zocht, haalde voorzitter Henri-Claude Lambert de meest gedecoreerde naam uit het buurland: John-John Dohmen, met 481 interlands de meest gecapte hockeyer aller tijden, oud-aanvoerder van de Belgische Red Lions, olympisch kampioen in Tokio en wereldkampioen in 2018. Dohmen was een bewuste keuze: hij kende het Belgische succesmodel van binnenuit en wilde dat overbrengen op Frankrijk. "Ik dacht er al vier of vijf jaar over na", vertelde hij na zijn aanstelling; toen de vacature kwam, greep hij die meteen.

Zijn aanpak is terug naar de basis: moeilijk te verslaan worden, de teamcohesie aanscherpen en het rendement in beide cirkels verbeteren. Maar de kern is mentaal. Dohmen trekt openlijk de parallel met de opkomst van de Red Lions vijftien jaar geleden, een ploeg die van amateurisme naar olympisch goud groeide. Hij gelooft dat de Franse generatie een vergelijkbare bewustwording doormaakt, en geeft de spelers daarbij bewust de regie: zij moeten zelf hun collectieve identiteit bouwen, de staf helpt alleen. Zijn eigen tactische ijkpunten noemt hij er ook bij: de mentaal sterke Shane McLeod en Jeroen Delmee, in zijn ogen de beste tacticus ter wereld en de architect van het Belgische systeem.

Dohmens aanstelling was geen losse greep, maar het sluitstuk van een bredere koerswijziging. De in december 2024 verkozen Lambert kondigde na de Spelen een complete herinrichting van het Franse performanceapparaat aan, een nieuwe prestatiestrategie voor alle nationale ploegen, filières en clubrelaties. De keuze voor een Belgische bondscoach met een Spaanse en een Nederlandse assistent was een bewuste breuk met het verleden: niet doormodderen met een tikje beter, maar de winnaarscultuur van de buurlanden importeren. Dat de bond toptrainers koos die hun clubwerk konden blijven combineren, hield bovendien de loonkosten beheersbaar, een nuchtere randvoorwaarde voor een arme federatie.

Parijs 2024: het dieptepunt en de erfenis

De erfenis waar Dohmen op voortbouwt, begon paradoxaal genoeg met een afgang. Als gastland mocht Frankrijk in 2024 voor het eerst sinds München 1972 weer olympisch hockey spelen, op het gerenoveerde Stade Yves-du-Manoir in Colombes, dezelfde plek waar in 1924 de eerste olympische hockeywedstrijden werden gespeeld. Het werd een pijnlijke thuiseditie: een gelijkspel en vier nederlagen, geen enkele zege, laatste in de poule. Voorzitter Lambert sprak in de Franse pers onverbloemd van het fiasco van Parijs. Toch was niet alles verloren werk. De vorige bondscoach Frederic Soyez had juist in die olympische cyclus de basis gelegd voor een professionele topsportstructuur; zijn expertise werd elders meteen herkend, want kort daarna stelde Hockey India hem aan als coach van de Indiase junioren. Het bestuur koos voor Frankrijk niettemin voor een breuk in plaats van een doorstart, en die breuk heette John-John Dohmen.

EK 2025 Mönchengladbach: de doorbraak

Het eerste resultaat kwam sneller dan iemand durfde hopen. Op het EK van 2025 verloor Frankrijk zijn openingswedstrijd nipt van Duitsland (3-2), maar daarna won het van Polen (5-3) en, beslissend, van Engeland. Die 3-2 tegen Engeland viel twee seconden voor tijd, via Timothée Clément, en leverde de eerste EK-halve finale in 55 jaar op. Nederland was in die halve finale te sterk (3-1), Spanje won het brons (0-2), maar de vierde plaats was historisch. Keeper Corentin Saunier werd uitgeroepen tot beste doelman van het toernooi, de achttienjarige Malo Martinache tot beste jonge speler.

FIH Pro League: de terugkeer via de Nations Cup

Frankrijk speelde de afgelopen twee seizoenen geen Pro League; een actuele Pro League-stand is er voor Les Bleus dus niet. De weg terug naar de wereldelite liep via de Nations Cup van juni 2026 in Kaapstad. Frankrijk won zijn poule, klopte Japan in de halve finale (4-3) en versloeg gastland Zuid-Afrika in de finale met 2-1. Daarmee dwong het promotie naar de Pro League 2026-27 af, een competitie die het eerder had verlaten. Topscorer Victor Charlet, toernooispeler Corentin Sellier en opnieuw Malo Martinache als beste jongere onderstreepten dat de EK-vorm geen toevalstreffer was.

De staf onder Dohmen

Dohmen (T1) leidt een internationaal trio. De Spanjaard Ramon Sala (T2), olympisch zilverenmedaillewinnaar en clubcoach in de Europese top, neemt de defensieve organisatie en de gecontroleerde opbouw vanaf de eigen helft voor zijn rekening. De Nederlander Jeroen Hertzberger (T3), de topscorer aller tijden van de Nederlandse Hoofdklasse, is verantwoordelijk voor het spel vanaf de middenlijn richting de cirkel: druk zetten, de spitsen positioneren, het aanvallende spel rendabeler maken. Daaromheen staan fysiektrainer Fabian Bernard, teammanager Julien Héricourt en performancecoordinator Matthias Dierckens, onder de paraplu van technisch directeur Benoit Gallet.

Dat de aanpak werkt, blijkt uit een veelzeggend gevolg: Hertzbergers Franse avontuur leverde hem vanaf seizoen 2026-27 zijn eerste hoofdcoachpost op, bij landskampioen HC Rotterdam. "Bij Frankrijk ben ik erachter gekomen dat ik het trainerschap een gaaf vak vind", zei hij. Zijn contract met de Franse bond liep tot en met dit WK; het toernooi wordt zo zijn afscheidsklus bij Les Bleus.

Trainingsgroep (EK 2025 / Nations Cup juni 2026)

De officiele WK-selectie van achttien wordt pas rond juli bekend. Onderstaande tabel toont de kern van de internationale groep uit het EK 2025 en de Nations Cup van juni 2026. Lege cellen zijn nog te bevestigen.

Vijf kernspelers

Victor Charlet (aanvoerder). De fysieke heraut van de ploeg, 1,96 meter lang, aanvoerder sinds 2013 en met afstand de constante factor in de Franse opmars. Charlet groeide op in Wattignies bij Rijsel, speelde tien jaar in de sterke Belgische competitie bij Waterloo Ducks (Europees clubkampioen 2019) en keerde in september 2024 terug naar zijn geboortestreek, bij Polo HC Marcq-en-Barœul. In de Franse pers heet hij "l'artificier", de vuurwerkman, om zijn verwoestende sleeppush. Op de Nations Cup was hij topscorer met acht goals; tegen Zuid-Afrika opende hij met een hattrick uit louter strafcorners en een strafbal.

Corentin Saunier (keeper). De doelman die een wedstrijd kan kantelen. Op het EK 2025 werd Saunier uitgeroepen tot beste keeper van het toernooi, met cruciale reddingen in onder meer de halve finale tegen Nederland. Hij is verbonden aan het Noord-Franse Lille MHC.

Malo Martinache (talent). Achttien jaar, rechtsachter, kind van HC Dunkerque. Tweemaal in een jaar tijd verkozen tot beste jonge speler, op het EK 2025 en op de Nations Cup 2026. Over zijn integratie zei hij dat juist de ervaren spelers hem op sleeptouw namen, een teken van de hechte groep die Dohmen voor ogen heeft.

Timothée Clément (aanvaller). De afmaker van de nieuwe generatie. Clément schoot Frankrijk op het EK 2025 in de allerlaatste seconde langs Engeland en naar de halve finale, en scoorde ook in de WK-kwalificatie tegen Polen. Snel, technisch en, in de woorden van Hertzberger, een speler die de durf heeft gekregen om het toch te proberen.

Corentin Sellier (aanvaller). Het fysieke aanspeelpunt voorin en het ideale eindstation van de directe omschakeling. Sellier werd op de Nations Cup 2026 verkozen tot speler van het toernooi, blinkt uit in het afschermen van de bal onder druk en is degene die strafcorners versiert en bij Charlets deviatievariant de bal van richting verandert. Waar Charlet de afmaker is vanaf de stip, is Sellier de onrust in de cirkel die het zover laat komen.

Concurrentie-analyse per linie

Onderstaande verdeling is indicatief, gebaseerd op de rollen in het EK 2025 en de Nations Cup 2026. De definitieve WK-18 volgt in juli.

Het Dohmen-systeem

Het Franse spel is onder het trio Dohmen-Sala-Hertzberger een gedisciplineerd, hybride systeem geworden dat leunt op het atletische vermogen van een fysiek sterke generatie. Waar het Franse hockey vroeger vooral hoge intensiteit en individuele onvoorspelbaarheid kende, zonder de structuur om dat om te zetten in resultaat, is er nu een raamwerk omheen gebouwd. In balbezit bouwt Frankrijk geduldig en breed op vanaf de eigen achterlijn, het handelsmerk van Sala. De backs schuiven daarbij hoog en breed op, bijna als vleugelspelers, om het veld uit te rekken en in het centrum ruimte te maken voor de middenvelders. Zodra de bal verovert wordt, schakelt het direct: niet eindeloos rondtikken, maar de bal in een paar passes vooruit, de cirkel in. Voormalig bondscoach Soyez vatte die transitiegedachte samen als "korter en sneller"; de aanvallers draaien meteen naar hun forehand om te schieten of fysiek een strafcorner te versieren.

Verdedigend zakt Frankrijk niet passief terug, maar zet het een actieve druk vanaf de middenlijn, de signatuur van Hertzberger. De spitsen vormen een gesloten linie net voor het middenveld, sluiten de passlijnen naar het centrum af en dwingen de tegenstander naar de zijlijn, waar vleugelspeler en middenvelder de balbezitter insluiten. Het is een speelstijl die het wedstrijdverslag van de bond kernachtig ving: geconcentreerd, gedisciplineerd, hoog spelend en balbezit beheersend.

Hier hoort ook de eerlijke kant. De Franse opmars is echt, maar fragiel. De ploeg incasseert nog te makkelijk tegentreffers bij eigen overwicht, zoals in de Nations Cup-opener tegen Zuid-Afrika, en de mentale consistentie is nog een werk in uitvoering. Tegen de absolute top gaapt bovendien een gat: tegen Nederland en Spanje liep het op het EK vast, en in de bronsfinale tegen Spanje, toen er voor het eerst iets te verliezen viel, sloeg de terughoudendheid toe. Op een WK met België en Duitsland in de poule is dat geen detail.

De strafcorner als wapen

Het scherpst is Frankrijk bij de strafcorner, in de Franse media steevast de "petit corner". Met Charlet beschikt het over een van de meest gevreesde sleeppushers ter wereld. Om zijn lengte te compenseren zakt hij diep door zijn linkerknie en brengt hij zijn bovenlichaam bijna horizontaal boven het kunstgras, waarna hij de bal hard in de hoeken pusht, hoog in de kruising of laag tussen keeper en verdediger op de lijn. Naast de directe push beschikt de Franse unit over een deviatievariant, waarbij een inlopende aanvaller (vaak Sellier) een laag schot van richting verandert. Zijn hattrick uit set-pieces tegen Zuid-Afrika toonde hoe afhankelijk, en hoe gevaarlijk, Frankrijk op dit wapen is.

België: de leermeester en gastheer

De pikantste confrontatie van de poule. Frankrijk speelt zijn groepswedstrijden in Wavre, op Belgische bodem, tegen een België dat het hele Franse project inspireerde, met aan de Franse kant een Belgische bondscoach tegen zijn eigen land. België is gastland, oud-nummer-1 en wereldkampioen van 2018; voor Frankrijk de zwaarst denkbare graadmeter.

Duitsland: de regerend wereldkampioen

Duitsland is titelverdediger op het WK en Europees kampioen van 2025. Een ploeg met diepte, structuur en in Gonzalo Peillat een sleeppusher die op het EK 2025 topscorer werd. Tegen Duitsland verloor Frankrijk dat EK nipt met 3-2, een wedstrijd die liet zien dat het mee kan, maar net tekortkomt.

Maleisië: de scharnierwedstrijd

Maleisië is op papier de meest haalbare tegenstander en daarmee de sleutel tot de tweede ronde. Een snelle, technische ploeg met strafcornergevaar via routiniers als Razie Rahim en Faizal Saari. Wie uit poule B wil doorstoten, moet hier punten pakken.

Sleutelspelers per rivaal

• België: Alexander Hendrickx (sleeppush), Tom Boon (afmaker), Arthur van Doren (verdediging).
• Duitsland: Gonzalo Peillat (strafcorner), Niklas Wellen (aanval), Mats Grambusch (aanvoerder).
• Maleisië: Razie Rahim (strafcorner), Faizal Saari (aanval), Mohamad Anuar Esook (aanval).

Wie de Franse mentaliteit wil begrijpen, moet bij de nachtbus beginnen. In de zomer van 2025 onthulde Hertzberger de werkelijkheid achter de successen: de Franse bond werkt met misschien een zesde van het budget van de KNHB. Geen geld voor ijsbaden, amper trainingsballen, uit eten gaan zit er vaak niet in, en de technisch directeur nam de nachtbus naar Mönchengladbach omdat de trein te duur was. Waar Hertzberger bij Oranje gewend was aan perfect geregelde faciliteiten, vond hij in Frankrijk armoede. En precies daar bouwden Dohmen en Hertzberger een cultuur van extreme collectieve opoffering, naar Belgisch voorbeeld.

De grootste uitdaging, zegt Hertzberger, was niet fysiek of technisch, maar mentaal: "De spelers laten beseffen hoe goed ze eigenlijk zijn. Vaak speelt angst mee: het idee dat iets toch niet gaat lukken. Je moet dan de moed hebben het toch te proberen." Hij koppelde de natuurlijke Franse trots aan aanvallende durf. Het rendement was direct zichtbaar tegen Engeland op het EK: "Een jaar geleden hadden we zo'n wedstrijd met 4-1 verloren. Nu waren de statistieken in ons voordeel. De jongens hebben hun eigen geschiedenis geschreven." Aanvoerder Charlet, die naast het hockey als fysiek- en mentaalcoach werkt, vat de honger samen in vier woorden: nooit tevreden, altijd in de actie. De volgende stap, erkent iedereen rond de ploeg, is leren omgaan met de druk van iets te verliezen hebben, het gevoel dat op het EK in de bronsfinale tegen Spanje nog ontbrak.

Frans veldhockey is een kleine, hechte wereld met twee duidelijke harten. Het oudste klopt in het Noorden, de Hauts-de-France: Rijsel, Roubaix, Douai, Cambrai, Wattignies, Marcq-en-Barœul en Duinkerke. Het andere ligt in en rond Parijs, met clubs als Racing Club de France, Stade Français, Saint-Germain HC en CA Montrouge. Lille Metropole Hockey Club, opgericht in 1924, is de meest getitelde herenclub van het land. De nationale kern is opvallend noordelijk: Charlet, Saunier en Martinache wortelen allemaal in de streek pal tegen de Belgische grens, wat de keuze voor een Belgisch model en de affiniteit met de Belgische competitie verklaart.

Die nabijheid bepaalt ook hoe Franse internationals zich ontwikkelen. Omdat de eigen competitie het topniveau niet haalt, trekken de besten over de grens: Charlet speelde tien jaar bij Waterloo Ducks, anderen vonden hun weg naar de Belgische Division d'Honneur, waar ze wekelijks tegen de Europese top spelen. Dat exportmodel maakt van de Belgische competitie de facto de opleidingsschool van het Franse team, met alle voor- en nadelen van dien: hoog niveau, maar weinig dat het Franse clubhockey zelf zichtbaar maakt. Tegelijk levert het Noorden een gestage stroom jong talent. Martinache, kind van het Duinkerkse HCDM 59, is daar het uithangbord van: een achttienjarige die in een jaar tijd uitgroeide van jeugdspeler tot tweevoudig beste jongere van een continentaal en mondiaal toernooi.

Het is een bescheiden federatie, met ongeveer 185 clubs en zo'n 17.000 leden, een fractie van de Nederlandse of Duitse aantallen. De bond zetelt op het Stade Yves-du-Manoir in Colombes, de olympische hockeylocatie van zowel 1924 als Parijs 2024, een mooie historische symmetrie. Charlet wijst op het grote verschil met de buurlanden: in België, Duitsland en Nederland is veldhockey een hypermediatieke sport, in Frankrijk begint het pas net door te breken naar een breder publiek. De binnenlandse Elitefinales worden inmiddels uitgezonden op televisie, en een succesvol nationaal team is precies de hefboom die het Franse hockey nodig heeft om die stap te maken.

De toernooi-locaties voor Frankrijk

Het WK 2026 wordt van 15 tot en met 30 augustus gespeeld in Amstelveen (Wagener Stadion) en Wavre (Belfius Hockey Arena). Frankrijk speelt zijn poulewedstrijden in Wavre, op Belgische bodem. De mannenfinale is op zondag 30 augustus, eveneens in Wavre.

Poule B en het toernooiformat

Frankrijk is ingedeeld in poule B, samen met gastland België, regerend wereldkampioen Duitsland en Maleisië, op papier de zwaarste poule van het toernooi. De zestien landen zijn verdeeld over vier poules van vier; de beste twee per poule gaan door naar een tussenronde van twee poules van vier, waarna de top twee daarvan de halve finales bereikt. Voor Frankrijk betekent dat: Maleisië winnen en minstens een resultaat stelen tegen België of Duitsland.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Drie scenario's tekenen zich af. In het beste geval stunt Frankrijk tegen België of Duitsland, wint het van Maleisië en haalt het de tweede ronde, waar een ploeg uit poule A (met onder meer Nederland en Argentinië) wacht. Realistischer is het middenscenario: Maleisië verslaan, maar tegen de twee toppers tekortkomen en als nummer drie eervol stranden in de groep. In het zwartste geval loopt het uit op drie nederlagen tegen een te hoog gegrepen poule, waarbij de Pro League-toekomst de echte winst van deze cyclus blijkt.

1. De strafcorner van Victor Charlet. Zodra Frankrijk een strafcorner krijgt, gaat alle aandacht naar de aanvoerder op de kop van de cirkel. Let op zijn diepe kniezit en de stand van zijn schouders: blijven die gesloten, dan volgt vrijwel altijd een directe push in de hoek; draait hij ze op het laatst open, let dan op de inlopende speler bij de rechterpaal voor de deviatie. Op de Nations Cup was Charlet topscorer met acht goals, grotendeels uit set-pieces.

2. De druk vanaf de middenlijn. Bij balbezit van de tegenstander zakt Frankrijk niet diep terug, maar vormen de spitsen een strakke linie net voor het middenveld. Zie hoe ze de pass naar het centrum dichtknijpen en de opbouw naar de zijlijn dwingen, waar de Franse middenvelder en back de balbezitter insluiten. Dit is de directe hand van Hertzberger.

3. Corentin Saunier in het Franse doel. De beste keeper van het EK 2025 kan een wedstrijd in zijn eentje openhouden. Let bij Franse achterstanden of overwicht van de tegenstander op zijn reddingen; ze waren in 2025 herhaaldelijk het verschil.

4. De directe omschakeling. Frankrijk houdt de bal niet rustig achterin rond. Let na balverovering op de snelle, harde passes van vijftien tot twintig meter recht de cirkel in, met aanvallers die meteen naar hun forehand draaien. Dit is de transitiefilosofie die Soyez introduceerde en Hertzberger aanscherpte.

5. Frankrijk tegen België. De wedstrijd met de meeste lagen van het hele toernooi: bondscoach Dohmen tegen zijn eigen land, op Belgische bodem, met een Franse ploeg die bewust naar Belgisch model is gebouwd. Let op de emotie langs de lijn.

6. Het talent Malo Martinache. De achttienjarige rechtsachter is tweemaal op rij verkozen tot beste jonge speler. Let op zijn rust aan de bal en zijn opbouw van achteruit; hij is het gezicht van de volgende Franse generatie.

7. De afmaker Timothée Clément. Frankrijk mist soms cirkelrendement, maar Clément is de speler die het wel afmaakt, zoals zijn winnende treffer twee seconden voor tijd tegen Engeland op het EK 2025. Let op zijn timing in de kleine ruimte.

8. De hoog opgeschoven backs. Let bij de Franse opbouw op de buitenste verdedigers. In plaats van achterin te blijven hangen, schuiven zij hoog en breed op, vrijwel tegen de zijlijn. Dat rekt het veld uit, trekt de tegenstander uiteen en opent het centrum voor de middenvelders. Het is het geduldige, brede opbouwpatroon van Sala, en het kantelpunt waarop Frankrijk besluit te versnellen.

9. Het strafcornerduel Frankrijk-Duitsland. Mocht Frankrijk Duitsland treffen, let dan op het duel der sleeppushers: Charlet tegenover de Duitse specialist Gonzalo Peillat, topscorer van het EK 2025. Op datzelfde EK verloor Frankrijk nipt met 3-2 van Duitsland; de set-pieces kunnen zo'n wedstrijd beslissen.

Op zondag 30 augustus wordt in Wavre de wereldtitel verdeeld, en niemand verwacht Frankrijk daar. Drie uitkomsten zijn denkbaar. Frankrijk kan stunten, een van de toppers pakken en voor het eerst sinds 2018 een knock-outfase halen. Het kan eervol stranden in de poule, met een zege op Maleisië en kopzorgen voor België of Duitsland. Of het loopt vast tegen een te zware loting, en blijkt de poule een maat te groot.

Maar zelfs dat laatste zou de balans van deze cyclus niet bederven. Een ploeg die in 2024 puntloos het eigen olympische toernooi verliet, staat twee jaar later als Nations Cup-winnaar in de Pro League en speelt een WK met de vrijmoedigheid van een ploeg die niets te verliezen heeft. Of de leerling de leermeester op dit WK al inhaalt is twijfelachtig; dat hij die kant op beweegt, met een zesde van het budget en een nachtbus als symbool, is het echte verhaal van Les Bleus in 2026.

Officiele bronnen

• International Hockey Federation (FIH) - rankings, WK 2026, Nations Cup, kwalificatie.
• Fédération Française de Hockey (FFH) - selectie, staf, wedstrijdverslagen.
• European Hockey Federation - EK 2025.
• Olympics.com - WK-loting en Parijs 2024.

Franse en Belgisch-Franstalige media

• L'Equipe - nationaal sportdagblad.
• La Voix du Nord - regionale kwaliteitspers van de Hauts-de-France.
• equipedefrance.com - spelersprofielen.
• Hockey Magazine - gespecialiseerde hockeypers.
• hockey.nl - Nederlandstalige hockeypers, met diepte-interviews rond Hertzberger.