Zuid-Afrika dameshockey in 2026: Afrikaanse koninginnen, mondiale outsiders

In oktober 2025 stond Zuid-Afrika in het Egyptische Ismailia voor de achtste keer op rij in een finale van de Afrika Cup, en voor de achtste keer op rij won het. Het 4-0 tegen Ghana was klinisch: twee vroege strafcorners van Jean-Leigh du Toit, een treffer van Kayla de Waal, een van Hannah Pearce, en een continent dat opnieuw moest buigen. De achtste Afrikaanse titel leverde precies op waar het om begonnen was, een rechtstreeks ticket voor het WK 2026.

Maar diezelfde dominantie legt ook de kern van dit team bloot. Een land dat Afrika al bijna dertig jaar de baas is en zich daardoor vrijwel automatisch plaatst, komt op het WK uit als de nummer twintig van de wereld, in een poule met drie ploegen uit de top tien. Dit dossier vertelt hoe een natie waar veldhockey een amateursport bleef zich staande probeert te houden tussen de fulltime profs, wie de speelsters en de coach achter dat verhaal zijn, en waarom hun stijl tegelijk hun grootste kans en hun grootste valkuil is in Amstelveen.

Wereldranglijst en kwalificatie

Ten tijde van de WK-loting in maart 2026 stond Zuid-Afrika rond de twintigste plaats op de FIH-wereldranglijst. Dat cijfer beweegt de hele cyclus tussen de negentiende en de twintigste stek, deels omdat het puntenmodel van de FIH straft wie weinig wedstrijden tegen sterke landen speelt, en Zuid-Afrika speelt er weinig. In de zomer van 2025 zakte het team na een laatste plaats op de FIH Nations Cup 2 zelfs naar de laagste positie ooit, om na de Afrikaanse titel weer terug te klimmen.

De kwalificatie zelf verliep langs de enige route die Afrika kent: de Afrika Cup van 2025 in Ismailia, van 11 tot 18 oktober, was het enige toernooi waar een direct WK-ticket te verdienen viel. Zuid-Afrika opende met 10-0 tegen gastland Egypte, won met 5-0 van Nigeria, hield Kenia op 0-0, en versloeg Ghana in de finale met 4-0. Aanvoerster Quanita Bobbs werd uitgeroepen tot speelster van het toernooi. Het is een dynamiek die het continentale veldhockey al jaren kenmerkt: een grootmacht, en een groeiende maar nog altijd ver verwijderde achtervolging. Zolang Afrika maar een WK-ticket krijgt en Zuid-Afrika dat ticket vrijwel altijd pakt, blijft het land kampioen van een competitie die het nauwelijks voorbereidt op de wereldtop. Dat is de paradox waarmee het naar Amstelveen reist.

Alle WK-deelnames van Zuid-Afrika

Zuid-Afrika werd in 1964 vanwege de apartheid uit het internationale hockey verbannen en pas vanaf 1993 weer toegelaten. De WK-geschiedenis begint daardoor laat, maar is sindsdien onafgebroken: het team deed mee aan elke editie vanaf 1998.

De grote toernooien

Het hoogtepunt blijft de zevende plaats op het WK van 1998 in Utrecht, nog altijd de beste klassering ooit. Op de Olympische Spelen reikte het team het verst in Athene 2004 met een negende plaats. Daarna volgden Peking 2008 (elfde), Londen 2012 (tiende) en Tokio 2020, waar de ploeg na een lange periode zonder interlands onderaan haar poule eindigde. In Parijs 2024 werd Zuid-Afrika elfde, met Frankrijk als enige ploeg erachter.

De pijnlijkste episode staat nergens in een eindklassering. In 2016 won Zuid-Afrika de Afrikaanse olympische kwalificatie, maar het nationale olympisch comite SASCOC weigerde beide hockeyteams naar Rio te sturen omdat de continentale route in zijn ogen niet volstond. Spanje nam de plek in. Het is een wond die in elk gesprek over de financiering van het Zuid-Afrikaanse hockey terugkeert.

Recente edities

De laatste twee WK-edities, Londen 2018 en het toernooi van 2022 in Terrassa en Amstelveen, eindigden beide op de vijftiende plaats. Daartussen ligt het verhaal dat het team het liefst vertelt: het WK van 2014 in Den Haag. Daar versloeg Zuid-Afrika het als nummer drie geplaatste Engeland met 4-1 en knikkerde het de Engelsen uit de halve finales, met onder meer een backhandtreffer van Sulette Damons. Het is de wedstrijd die bewijst dat dit team op zijn dag een topland kan vellen, en precies daarom een ijkpunt voor 2026.

Filosofie en aanpak

Nkuliso "Inky" Zondi werd in december 2024 permanent aangesteld tot bondscoach, met een contract tot en met het WK. Een onbekende was hij niet: hij had het team als interim-coach al naar de Afrikaanse titel van 2022 geleid en bouwde bij TuksHockey, de Universiteit van Pretoria, een reeks studentenkampioenschappen op. Zijn aanstelling had ook een bredere betekenis: Zondi geldt als de eerste zwarte bondscoach van het seniorendamesteam, in een sport die in Zuid-Afrika lang als wit bolwerk gold. "Misschien is mijn aanstelling een eerbetoon aan waar de sport naartoe wil," zei hij daarover, "iedereen kan hockey opeisen als zijn sport, ongeacht kleur of geloof."

Zijn filosofie is uitgesproken mensgericht. "Speelsters zijn nooit louter nummers, of instrumenten om wedstrijden mee te winnen. Het zijn mensen die voor mij tellen," vatte hij zijn aanpak ooit samen. En tactisch: "Ik leerde lang geleden dat er geen blauwdruk voor coaching bestaat. Elke speelster denkt en reageert anders." Hij wil speelsters die zelf nadenken en verantwoording nemen op het veld, niet alleen instructies uitvoeren, met als nuchtere doelen: defensief solide zijn, zo weinig mogelijk tegendoelpunten incasseren, en proberen in elke wedstrijd meer dan drie keer te scoren. Na jaren van wisselingen in de technische staf is het vooral die continuiteit die zijn vaste aanstelling waardevol maakt.

De Afrika Cup 2025: de achtste titel en het WK-ticket

De campagne in Ismailia toonde de twee gezichten van dit team. Tegen Egypte (10-0) en Nigeria (5-0) was het meedogenloos, maar in de groepsfase tegen Ghana leidde het al met 3-0 voordat de tegenstander terugkwam tot 3-2, een kortstondig concentratieverlies dat tegen een topland fataal kan zijn. In de finale was er geen twijfel meer: 4-0, met Du Toit twee keer trefzeker vanaf de strafcorner.

In vijf wedstrijden incasseerde Zuid-Afrika slechts twee tegendoelpunten, beide in dat ene Ghana-duel. De topscorer van het toernooi kwam echter uit Ghana, Mavis Berko met zes treffers, wat aangeeft dat de achtervolging dichterbij kruipt.

Geen Pro League: de FIH Nations Cup en het isolement

Anders dan de wereldtop speelt Zuid-Afrika niet in de FIH Pro League, de competitie waarin de beste landen elkaar wekelijks treffen. Het hoogst haalbare is de FIH Nations Cup, en daar verliep het in 2025 moeizaam. Op de Nations Cup 2 in het Poolse Wałcz eindigde de ploeg als achtste en laatste, met een nederlaag tegen Uruguay, winst op Maleisie, verlies tegen gastland Polen en in de troostfinale opnieuw verlies tegen Maleisie na strafballen. Daardoor kwam het niet in aanmerking voor promotie naar de hoogste Nations Cup, die in juni 2026 in het Nieuw-Zeelandse Auckland werd gespeeld zonder Zuid-Afrikaanse deelname.

De voorbereiding op het WK kreeg vooral vorm in eigen huis. In januari 2026 ontving het team Canada voor een vijfdelige testserie op het kunstgras van Hoërskool Menlopark in Pretoria en won die met 3-0 in wedstrijden (5-0, 0-0, 2-0, 0-0, 1-0). Stephanie Botha vierde er haar vijftigste interland, en debutanten als Laikén Brisset, Tamlyn Kock en Casey-Jean Terblanche maakten meteen indruk. "Wij geloven dat we in 2026 iets bijzonders kunnen doen voor het land, ook op het WK, en dit is een belangrijke eerste stap," zei Zondi na de openingszege.

De staf onder Zondi

Zondi wordt bijgestaan door twee voormalige internationals, Lenise Marais en Cindy Brown, met Tarryn Fourie als teammanager. Dat Brown tegelijk hoofdcoach is van de nationale U21-ploeg is geen detail: het garandeert een vloeiende overgang van jeugd naar senioren, in een programma dat zijn talent grotendeels zelf moet opleiden. Bestuurlijk kreeg de bond in september 2025 een nieuwe CEO, Phiko Mbuqe, die financiering en sponsoring voor internationale reizen meteen tot prioriteit verklaarde.

Trainingsgroep mei 2026

Na de interprovinciale eindstrijd (IPT) maakte de bond op 19 mei 2026 een 32-koppige seniorselectie bekend voor een WK-trainingskamp. De definitieve WK-18 volgt pas in juli. Onderstaande tabel toont de bekende namen uit die groep; lege cellen betekenen dat het gegeven nog niet betrouwbaar te verifieren was.

Vier kernspelers

Quanita Bobbs is het kloppend hart van de ploeg. De aanvalster uit Kaapstad studeerde marketing aan de Universiteit Stellenbosch en speelde clubseizoenen bij Holcombe in Engeland en in het Duitse Bremen. Met 185 interlands is ze de meest-gecapte actieve speelster, en ze is in eigen land een uitgesproken pleitbezorger voor een sport die hier nog altijd amateurstatus heeft. Haar missie, zegt ze, is om Zuid-Afrikaans hockey onmogelijk te negeren te maken.

Jean-Leigh du Toit, geboren in 2000 in Johannesburg en opgeleid aan Hoërskool Dr EG Jansen en de Universiteit van Pretoria, is de sleepflickster en daarmee de belangrijkste scoringsbron. Haar twee treffers in de Afrikaanse finale waren typerend: explosieve inzet, gericht op de bovenhoeken. Ze speelt inmiddels clubhockey bij Harlequin in Engeland, het soort buitenlandse omgeving waar veel Zuid-Afrikaanse internationals hun niveau en inkomen halen.

Ntsopa Mokoena groeide in twee jaar uit van jeugdtalent tot aanvalsmotor. Net als ploeggenote Paris-Gail Isaacs combineert ze de nationale ploeg met een studie en hockey op Liberty University in de Verenigde Staten, een nieuwe exportroute naast het traditionele Europa. Isaacs was met haar achttien interlands de jongste Zuid-Afrikaanse op de Spelen van Parijs.

Bijzondere aandacht verdient Phumelela Mbande, de keepster die jarenlang het gezicht van het team was. Ze is chartered accountant van beroep en speelt onbetaald, zoals zij het zelf zegt voor de liefde. Als medeoprichter van Players for Transformation en mede-vlaggendraagster van Zuid-Afrika in Tokio belichaamt ze de maatschappelijke dimensie van deze ploeg. Haar rol richting 2026 is onzeker: in de Canada-serie stonden de jongere Morgan de Jager en debutante Jana-Mari Botha in het doel.

Concurrentie-analyse per linie

Het Zondi-systeem

Zuid-Afrika speelt met energie. Tegen gelijkwaardige of zwakkere tegenstanders zet het team graag hoog druk om vroeg een fout af te dwingen, met veel loopvermogen en stevige duels. Tegen de wereldtop kantelt het beeld noodgedwongen: dan zakt de ploeg in een compact blok, verdedigt lang, en zoekt het de omschakeling. De Canada-serie liet dat tweede gezicht zien, met treffers uit de counter, zoals Kayla de Waal die op de tweede paal binnentikte en Mokoena die er vanaf links een in de kruising knalde.

Keepster Mbande verwoordde het dilemma ooit scherp: "Als je zo lang verdedigt, moet je de aanvallende momenten wel benutten." Daar wringt het precies. Zuid-Afrika creeert tegen mindere landen veel, maar de afronding en vooral de strafcornerbenutting blijven wisselvallig, en tegen toplanden komen die zeldzame kansen maar mondjesmaat. Wie zo veel verdedigt en zo weinig scoort, leeft van marges.

De keepersstrijd

Met het naderende afscheid van de Mbande-generatie is het doel in beweging. Morgan de Jager begon de Canada-serie, Jana-Mari Botha maakte er haar debuut, en uit de jeugd dringt Richele Norval, die op het Junior WK van 2025 in Santiago onder de lat stond, zich op. Voor een ploeg die het van haar defensieve organisatie moet hebben, is de vraag wie in Amstelveen het vertrouwen krijgt allesbehalve een formaliteit.

De strafcorner als wapen

De strafcorner is veruit de belangrijkste doelpuntenroute. Du Toit is de vaste sleepflickster, met Hannah Pearce en Stephanie Botha als alternatieven, terwijl Kayla de Waal een neus heeft voor de rebound als een eerste poging gekeerd maar niet weggewerkt wordt. Precies daar zit echter ook de eerlijke beperking van dit team. De speelsters zijn studenten en werkenden, geen fulltime profs, en dat tekort aan topwedstrijden, kampen en diepte wreekt zich in de slotfase tegen sterkere landen. Bobbs zelf vatte het na de nederlaag tegen Argentinie in Parijs samen: ze hadden een sterke eerste helft, maar in het laatste kwart waren ze door hun energie heen. De fysieke en agressieve stijl draagt bovendien een risico: een verkeerde tackle kan een tijdstraf opleveren, en met een speelster minder is de marge tegen een topland al snel weg.

Ghana: de enige echte Afrikaanse uitdager

Op het continent is alleen Ghana een serieuze tegenstander. De Black Sticks waren opnieuw runner-up in 2025, na eerdere finales in 2017 en 2022, en brachten Zuid-Afrika in de groepsfase van Ismailia tot 3-2 voordat ze in de finale met 4-0 werden verslagen. Dat Ghana steeds meer in zijn infrastructuur investeert, voedt de vrees dat het ene Afrikaanse WK-ticket op termijn minder vanzelfsprekend wordt.

Engeland: de pouletegenstander en de herinnering aan 2014

Engeland, de eerste WK-tegenstander op 16 augustus, stond bij de loting als nummer zes ruim boven Zuid-Afrika. Toch put de ploeg vertrouwen uit de 4-1 uit 2014, toen ze de toen als derde geplaatste Engelsen uit het WK speelde. De keerzijde is even reeel: tegen dezelfde tegenstander moet de defensieve discipline een vol duur worden volgehouden, en daar schortte het eerder aan.

India: het meest haalbare duel

India, de tegenstander op 18 augustus, is op papier de meest haalbare van de drie. De Indiase ploeg leunt op snelle counters en techniek in de kleine ruimte; Zuid-Afrika zal hier waarschijnlijk behoudend verdedigen en op de ervaring van Bobbs vertrouwen om het tempo te controleren. Veelzeggend is dat de Indiase bondscoach Sjoerd Marijne zijn tegenstander serieus neemt: Zuid-Afrika is volgens hem "onvoorspelbaar en gevaarlijk op zijn dag."

China: de olympisch vicekampioen

China, de laatste pouletegenstander op 20 augustus, is van een andere orde. Als olympisch zilverenmedaillewinnaar van Parijs 2024, waar het de finale tegen Nederland pas na strafballen verloor, is China klinisch, fysiek sterk en gevaarlijk bij de strafcorner. Om hier iets te halen zal Zuid-Afrika de cirkelpenetraties van de Chinezen drastisch moeten beperken.

Sleutelspelers per rivaal

• Ghana: aanvoerster Elizabeth Opoku, strafcornerspecialiste en Afrika-topscorer Mavis Berko, en keepster Dorothy Ngissah, die in Ismailia tot beste doelvrouw werd verkozen.
• Engeland: een diepe, in de Pro League gepokt-en-gemazelde selectie; let op de routine en het strafcornerwerk.
• India: een technische ploeg met snelle aanvallers, geleid vanaf de zijlijn door Sjoerd Marijne.
• China: een fysiek en efficient collectief dat in Parijs Nederland tot het uiterste dreef.

De mentaliteit van dit team is er een van boven het eigen gewicht boksen. Het zelfbeeld werd in 2014 in Den Haag gegoten, toen een ploeg die in twee groepsduels al verloren had plotseling de nummer drie van de wereld wegtikte en uit het toernooi speelde. Dat is de identiteit: ongepolijst, fysiek, en op zijn gevaarlijkst wanneer niemand er rekening mee houdt.

Die veerkracht is geen toeval, maar overlevingsdrang. De speelsters combineren de nationale ploeg met studie of werk, en weten dat hun continentale suprematie, met zeven titels in de eerste acht edities, op het wereldtoneel weinig garandeert. Bobbs spreekt over het zingen van het volkslied als een moment waarop alles samenkomt, de trainingen, de familie thuis, de jaren van offers in een sport die hen niet betaalt. En er loopt een diepere onderstroom door de ploeg: die van transformatie. Een historisch wit-gedomineerde sport wordt nu geleid door een zwarte bondscoach en draagt in speelsters als Mbande, medeoprichter van Players for Transformation, een bewuste missie van representatie. Voor een hockeyminderheid in een land van rugby, cricket en voetbal is elke verschijning op het WK ook een statement dat de sport van iedereen kan zijn.

Van schoolveld naar interland

Wie wil begrijpen waar het Zuid-Afrikaanse hockey vandaan komt, moet naar de scholen. De motor van de sport draait op een handvol voormalige Model-C- en privescholen, waar festivals als de St Stithians Easter Hockey Festival in Johannesburg, in 2026 aan de tweeenveertigste editie toe, en het KES-festival jaarlijks de talentvolste meisjesploegen samenbrengen. Scholen als Die Hoërskool Menlopark, DSG Makhanda en Hoërskool Waterkloof leveren de pijplijn. Veelzeggend is dat juist Menlopark, een dominante meisjeshockeyschool, ook het toneel was waarop de nationale ploeg in januari 2026 Canada ontving: de lijn van schoolveld naar interland wordt er letterlijk op een kunstgrasmat zichtbaar.

Het universitaire systeem

Vanaf de scholen neemt het universitaire hockey het over. De Universiteit van Pretoria (Tuks), Zondi's basis, en de Universiteit Stellenbosch (Maties) fungeren als de facto professionele academies; Stellenbosch leverde een reeks alumni aan de nationale ploegen voor Parijs 2024, onder wie Bobbs en Stephanie Botha. Een echte professionele binnenlandse competitie ontbreekt echter. Het hoogst haalbare is de interprovinciale IPT, het belangrijkste selectiepodium, waarna de beste speelsters voor inkomen en niveau naar het buitenland trekken, naar de Nederlandse Hoofdklasse, de Engelse competitie, of, nieuwer, de Amerikaanse NCAA.

De erfenis van ongelijkheid

Onder dat alles ligt de erfenis van ongelijkheid. Volgens het Institute of Race Relations heeft slechts ongeveer twee procent van de overheidsscholen hockeyfaciliteiten, waardoor de elitepijplijn geconcentreerd blijft op de goed bedeelde, historisch witte scholen. En dan is er het geld. Het verhaal van Rio 2016, toen SASCOC de gekwalificeerde ploeg thuisliet, kreeg een vervolg: richting Tokio moesten de bonden de voorbereiding deels via crowdfunding bekostigen. Wie de groen-gouden ploeg op het WK ziet spelen, ziet een team dat zijn plek daar tegen de verhoudingen in heeft bevochten.

Het Wagener Stadion als poulebasis

Anders dan gastland Nederland speelt Zuid-Afrika niet thuis, maar het komt wel uit op de bekendste hockeytempel van het land: al haar poulewedstrijden vinden plaats in het Wagener Stadion in Amstelveen. Voor een ploeg die het van sfeer en lef moet hebben, is dat geen slechte plek om te schitteren, ook al zal het publiek vooral voor de tegenstanders komen.

Poule D en het toernooiformat

Zuid-Afrika is ingedeeld in een loodzware Poule D, samen met China, Engeland en India, drie ploegen uit de mondiale top tien. Het WK telt zestien landen, verdeeld over vier poules van vier; de beste twee per poule gaan door naar een tussenronde, waarna de halve finales en de eindstrijd volgen. Het toernooi loopt van 15 tot 30 augustus, met de damesfinale op zaterdag 29 augustus in Amstelveen.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Realistisch is doorstoten uit deze poule een stunt. Het meest waarschijnlijke scenario is een uitschakeling in de groepsfase, waarbij het erom gaat de marges klein te houden en, zoals tegen Engeland in 2014, op een avond boven zichzelf uit te stijgen. Het beste haalbare is een verrassend resultaat tegen India, het meest gelijkwaardige duel, dat een eindklassering rond de twaalfde plaats binnen bereik brengt. Het slechtste scenario is drie zware nederlagen en een plek onderin, zoals in 2018 en 2022. De bond mikt openlijk hoger, op een terugkeer in de wereldtop en uiteindelijk promotie naar de Pro League, maar dat is een ambitie voor de jaren na dit WK, niet voor Amstelveen.

1. De sleepflick van Jean-Leigh du Toit. Let bij elke strafcorner op haar aanloop bij de kop van de cirkel. Het is de belangrijkste scoringsroute van het team, en haar twee treffers in de Afrikaanse finale toonden waarom.

2. Strafcorners gewonnen versus benut. Zuid-Afrika dwingt er vaak veel af maar verzilvert er weinig. In de klinische opener tegen Canada leidde lang niet elke kans tot een doelpunt. Tel mee, en je ziet de kern van hun probleem tegen de top.

3. De counters van Quanita Bobbs en Ntsopa Mokoena. Met China, Engeland en India veel aan de bal zal Zuid-Afrika het van de omschakeling moeten hebben. Mokoena kan uit het niets scoren, Bobbs verdeelt het spel.

4. Het laatste kwart. Bobbs gaf het na Parijs zelf toe: de energie zakt laat in de wedstrijd weg. Kijk of de amateurs en parttimers het tegen de fulltime profs zestig minuten volhouden.

5. Het lage blok onder druk. Hoelang houdt de Zuid-Afrikaanse defensie haar vorm tegen de aanvalsgolven van China en Engeland? De organisatie is hun beste wapen, en hun grootste test.

6. De keepster. Of het nu De Jager, Jana-Mari Botha of Norval wordt, de doelvrouw krijgt veel werk. Een hete avond onder de lat kan het verschil maken tussen een nederlaag en een verrassing.

7. Discipline in de duels. De fysieke stijl is een wapen, maar een tijdstraf op het verkeerde moment kan een hele wedstrijd kantelen. Let op hoe ver Zuid-Afrika gaat in de tackle.

8. De groen-gouden underdog. Tegenstander Sjoerd Marijne noemde dit team onvoorspelbaar en gevaarlijk op zijn dag. Dat is precies waarvoor je kijkt: het ene kwart waarin Zuid-Afrika een topland aan het wankelen brengt.

Drie uitkomsten liggen voor Zuid-Afrika open in Amstelveen. De droom is een verrassend resultaat tegen India en een eindklassering die hun wereldranglijstpositie overtreft, een echo van Den Haag 2014. Het meest waarschijnlijke is een uitschakeling in de groepsfase met opgeheven hoofd, drie nederlagen tegen sterkere landen waarin de marges en de momenten tellen. En het slechtste is een herhaling van 2018 en 2022, drie afstraffingen en een plek onderin. Hoe dan ook valt het doek voor de groen-gouden ploeg uiterlijk in de tussenronde, lang voordat op zaterdag 29 augustus in datzelfde Wagener Stadion de wereldtitel wordt verdeeld.

Maar de betekenis van dit team laat zich niet in een eindklassering vatten. Zuid-Afrika reist naar Amstelveen als de onbetwiste koningin van een continent en de outsider van een wereld, een ploeg van amateurs tegen profs, gedragen door scholen, universiteiten en de hardnekkige overtuiging dat hockey hier van iedereen kan zijn. Of het in 2026 opnieuw een topland velt of niet, het verhaal blijft hetzelfde als in 1998, toen het voor het eerst zevende werd, en in 2014, toen het Engeland naar huis stuurde: dit is een land dat blijft opdagen, tegen de verhoudingen in, en af en toe de wereld eraan herinnert dat het er rekening mee moet houden.

Officiële bronnen

• International Hockey Federation (FIH) - wereldranglijst, WK-loting, Afrika Cup en olympische resultaten.
• South African Hockey Association - selecties, de Canada-serie, de Afrikaanse titel en de aanstelling van Zondi.
• African Hockey Federation - de Afrika Cup en de WK-kwalificatie.
• Olympics.com - de WK-loting en het toernooiformat.

Zuid-Afrikaanse media

• gsport4girls - de rijkste verslaggeving over het Zuid-Afrikaanse vrouwenhockey, met selecties en wedstrijdverslagen.
• University of Pretoria, TuksHockey - speler- en coachprofielen.
• New Frame - het profiel van Inky Zondi en de transformatie-hoek.
• Daily Maverick - de financieringsstrijd rond het Zuid-Afrikaanse hockey.
• The Citizen en Rekord - interviews met Zondi over tactiek en filosofie.
• Radio Rosestad - Afrikaanstalige verslaggeving over de nationale selecties.