De Kookaburras in 2026: gevaarlijk voor iedereen, favoriet voor niemand

In februari 2025, in het Sydney Olympic Park, stond een Australische ploeg met acht debutanten tegenover wereldkampioen en olympisch kampioen Nederland. Het was pas hun tweede interland samen. Vijf maanden eerder had datzelfde Nederland de Kookaburras uit de Spelen van Parijs geknikkerd. Australië won met 4-2. Een van de spelers omschreef de groep achteraf als "a bit of an unknown", en precies dat maakte de avond zo veelzeggend: zelfs een halfafgebouwd Australië is voor de wereldtop nog altijd gevaarlijk.

Dit dossier portretteert die ploeg op weg naar het WK veldhockey 2026 in Wavre. Het laat zien hoe diep de wederopbouw onder bondscoach Mark Hager gaat, waarom een grootmacht met drie wereldtitels uitgerekend nu geen titelkandidaat heet maar wel iedereen partij geeft, en waar de oude zwakte zit: de beslissende knock-outmomenten die de Kookaburras al sinds 2014 telkens nipt mislopen.

Wereldranglijst en kwalificatie

Australië begint het WK-jaar als nummer drie van de wereld, achter Nederland en België en voor Engeland en Argentinië. Die plek is geen erfenis maar verdiend werk: een ongeslagen FIH Pro League-campagne in Hobart begin 2026 tilde de ploeg terug naar de top drie. Het is een klassering die past bij een land dat al dertig jaar vrijwel onafgebroken in de mondiale top vier staat, en die toch iets verhult: Australië is dichterbij de subtop dan bij de absolute favorieten België en Nederland.

De kwalificatie voor het WK 2026 verliep langs een opvallende route. Niet via de Oceania Cup, die Australië toch al jaren met gemak wint, maar via de Pro League 2023-24, die de Kookaburras onder toenmalig bondscoach Colin Batch op kop afsloten met 34 punten uit zestien duels. Omdat de gastlanden Nederland en België al geplaatst waren, schoof het WK-ticket van de Pro League-winnaar door naar de hoogste niet-gastland-finisher, en dat was Australië. In september 2025 bevestigde de ploeg in Darwin haar regionale dominantie nog eens met een 3-0 serie-zege op Nieuw-Zeeland in de Oceania Cup, maar het ticket was er toen al.

Continentaal heeft Australië weinig te duchten. De Oceania Cup is eerder een formaliteit dan een test, met enkel Nieuw-Zeeland als serieuze regionale rivaal. De echte maatstaf ligt in Europa en Azië, en juist daar is de marge tussen Australië en de wereldtop dunner geworden.

Alle WK-deelnames van de Kookaburras

De drie wereldtitels

De eerste titel kwam in 1986 in Londen, waar Australië gastland Engeland met 2-1 versloeg. De gloriejaren volgden veel later, en kort na elkaar. In 2010 won Australië in New Delhi van Duitsland, en in 2014 in Den Haag volgde de derde wereldtitel met een 6-1 demonstratie tegen gastland Nederland, een wedstrijd waarin de toen 21-jarige Jeremy Hayward als Young Player of the Tournament opstond. Met die drie titels deelt Australië het op één na hoogste WK-record met Nederland, achter Pakistan met vier. De Kookaburras hebben bovendien meer WK-doelpunten gemaakt dan welk land ook en bouwden tussen 2010 en 2018 een zegereeks van zeventien WK-duels op, pas gebroken door Nederland.

Het is veelzeggend dat die laatste titel van 2014 dateert. Sindsdien is de erelijst rijk maar net niet hoog genoeg: vijftien Champions Trophy-titels, een record, zeven keer op rij Commonwealth-goud, maar geen wereldtitel meer en geen olympisch goud sinds Athene 2004.

Die titels van 2010 en 2014 waren het werk van een uitzonderlijke generatie, gebouwd door oud-international en strateeg Ric Charlesworth en aangevoerd door spelers als Jamie Dwyer, vijfvoudig FIH-wereldspeler van het jaar, en Mark Knowles. Het is die lat waaraan elke volgende lichting wordt afgemeten, en precies daarom voelt het tijdperk sinds 2014 als een zoektocht: een ploeg die structureel bij de beste vier hoort, maar de absolute prijzen laat liggen. De huidige groep, met recordinternational Eddie Ockenden inmiddels weg, is de eerste die volledig zonder die gouden generatie verder moet.

Recente edities

De twee laatste WK's vertellen het verhaal dat de rest van dit dossier draagt. In 2018 verloor Australië, als titelverdediger, de halve finale van Nederland en pakte daarna nog wel brons met een 8-1 tegen Engeland. In 2023 ging het pijnlijker. Australië stond in de halve finale met 3-2 voor op Duitsland en leek op weg naar de finale, tot de Duitsers in de laatste negentig seconden tweemaal scoorden en met 4-3 wonnen. In de bronzefinale verloor de ploeg vervolgens met 1-3 van Nederland. Het patroon, domineren en dan in de slotfase alsnog verliezen, zou een rode draad worden.

Filosofie en aanpak

Mark Hager nam in november 2024 over van Colin Batch, na de teleurstellende kwartfinale-exit in Parijs. Hager is geen buitenstaander: hij was zelf aanvoerder van de Kookaburras, tweevoudig Olympiër (vierde in Seoul 1988, brons als captain in Atlanta 1996) en de eerste hockeyer van buiten Azië en Europa met honderd interlanddoelpunten. Daarna bouwde hij een lange coachcarrière op buiten Australië, met brons voor de Britse dames in Tokio en twee vierde plekken op de Spelen met Nieuw-Zeeland, voor hij als technisch directeur van het nationale talentenprogramma terugkeerde.

Dat laatste verklaart waarom de wederopbouw zo soepel verloopt: de jeugdselecties spelen al jaren met dezelfde tactische principes als het eerste team, zodat instromers naadloos aansluiten. Maar Hagers grootste ingreep is mentaal en tactisch. Waar Australisch hockey van oudsher synoniem staat voor stormachtige aanvalsdrift, wil Hager een ploeg die ook gevreesd wordt om hoe lastig zij te bespelen is. Zijn focus voor 2026 ligt nadrukkelijk op de krappe wedstrijden: de "scrappy" duels waarin een mager 1-0 over de streep moet worden getrokken. Dat is geen willekeurige keuze. Het is precies de wedstrijd die Australië de afgelopen jaren bleef verliezen.

Paris 2024: de kwartfinale-route en de erfenis

De Spelen van Parijs vatten de tegenstrijdigheid van deze ploeg samen. In de poule versloeg Australië Argentinië en Ierland en walste het met 5-0 over Nieuw-Zeeland, maar het verloor ook kansloos met 6-2 van België en, voor het eerst in 52 jaar op de Spelen, met 2-3 van India. Als nummer drie van de poule trof de ploeg in de kwartfinale Nederland en ging er met 0-2 uit, zonder zelf te scoren. Geen medaille, voor het eerst in lange tijd.

De erfenis van Parijs was vooral een leegloop. Drie iconen stopten in één najaar: recordinternational Eddie Ockenden met 451 caps, aanvoerder Aran Zalewski met 268, en keeper Andrew Charter met 250. Hager koos er niet voor om de leemte te verbergen, maar om hem te omarmen: zijn eerste selectie telde slechts zeventien namen, met precies één speler boven de dertig. "It's a new beginning for this group", zei hij. De titelverdediging in de Pro League was, in zijn woorden, "not even in our minds".

Oceania Cup 2025: het continentale ijkpunt

Het continentale eindtoernooi blijft voor Australië een thuiswedstrijd in de breedste zin. In september 2025 keerde de Oceania Cup terug naar Darwin, de geboortestad van co-aanvoerder Jeremy Hayward, en de Kookaburras maakten het af met een 3-0 serie-zege op Nieuw-Zeeland. Het toernooi was vooral een gelegenheid om de nieuwe groep te laten landen, met een door de spelers zelf gekozen aanvoerderstrio dat er voor het eerst samen stond.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

De Pro League laat de vorm en de grenzen van deze ploeg goed zien. In 2024-25, het seizoen na de titel, was Australië titelverdediger maar werd het Nederland die kampioen werd; de Kookaburras eindigden in de top vier. Hun Europese slot was veelzeggend: vijf zeges uit acht duels, maar daarna verloren ze van Engeland en tweemaal van Duitsland, met als dieptepunt een 0-5 in Berlijn. Hagers analyse na afloop was openhartig en richtinggevend: "We opened ourselves up at the back because we were being so aggressive." Daar werd het defensieve thema van 2026 geboren.

In het lopende seizoen 2025-26 staat Australië opnieuw in de top, al loopt België ver weg. De tussenstand laat een ploeg zien die de wereldtop bijhoudt zonder die te domineren.

De vorm in dat seizoen vat de centrale spanning samen: een gedisciplineerde 2-0 op Nederland, gewonnen met defensieve controle, naast een 3-1 nederlaag tegen Engeland. Gevaarlijk voor iedereen, onverslaanbaar voor niemand.

Voorbereidingsschema richting augustus 2026

Het programma richting Wavre is dicht: na Hobart in februari volgde een vierlandentoernooi in Maleisië in april, daarna een Pro League-blok in Europa in juni tegen Argentinië, Engeland, Nederland en België, dat Hager zelf "a pretty good group to give us a gauge" noemde, en ten slotte het WK in augustus. De definitieve oefen- en speeldata worden dichter op het toernooi bevestigd.

De staf onder Hager

Hager leidt een staf waarin oud-Kookaburra Rob Hammond zich op de individuele spelersontwikkeling richt en oud-international Bevan George de defensieve organisatie en de set-pieces overziet, met onder anderen Luke Doerner als sleeppush-expertise in het netwerk. High Performance Director Bernard Savage en CEO David Pryles dragen de bestuurlijke kant. Tekenend voor de cultuuromslag: voor het WK-jaar trok de groep zich terug op de boerderij van Bevan George in Narrogin, West-Australië, om er volgens de spelers "some truths" te spreken en de kernwaarden van de nieuwe lichting opnieuw vast te leggen.

Trainingsgroep februari 2026

De definitieve WK-selectie van achttien volgt pas rond juli. De meest recente officiële groep is de selectie voor het Pro League-blok in Hobart. Caps en geboortejaren volgens de FIH-registratie.

Vijf kernspelers

Jeremy Hayward is het gezicht van de ploeg. De co-aanvoerder uit Darwin geldt officieel als verdediger, maar met meer dan honderdtwintig interlanddoelpunten is hij vooral een sleeppushspecialist die tegenstanders afstopt en tegelijk vanaf de strafcorner straft. Hij won als debutant het WK van 2014 en werd op het WK van 2023 zowel topscorer als beste verdediger. Buiten het veld is hij gediplomeerd basisschoolleraar. Aan de andere kant van het net staat soms zijn broer Leon, keeper van Nieuw-Zeeland, wat elk trans-Tasman duel een familiekleur geeft.

Blake Govers is de zuivere afmaker. De aanvaller van NSW Pride, jongere broer van oud-international Kieran Govers, was topscorer van de Pro League 2019 en joint-topscorer op het WK van 2018. Een oud-ploeggenoot omschreef hem als iemand die de bal moeiteloos keihard raakt. Buiten het hockey is hij makelaar en liefhebber van klassieke auto's.

Tim Howard en Josh Beltz vormen samen met Hayward het aanvoerderstrio dat in augustus 2025 door de spelers zelf werd gekozen, samen goed voor ruim vijfhonderd interlands. Howard is de positioneel intelligente rechterverdediger uit Queensland, Beltz de Tasmaanse linkerverdediger die de opbouw van achteruit verzorgt. Hayward vatte de betekenis van die verkiezing emotioneel samen, en koppelde haar meteen aan de reset: "We've acknowledged that we've made mistakes in our past and we're learning from that."

Joel Rintala is het bewijs dat de wederopbouw ook tweede kansen biedt. De Queenslander is met 29 jaar geen jonkie, maar door blessures bleef zijn cap-teller laag. Teruggekeerd fungeert hij als derde sleeppusher naast Hayward en Govers en als verbindende kracht op het middenveld, een rol die Hager graag invult met spelers die de strafcorner-batterij dieper en onvoorspelbaarder maken.

Concurrentie-analyse per linie

Het Hager-systeem

De kern van het Australische spel blijft snelheid en druk. De Kookaburras spelen met een hoge press die de tegenstander de tijd ontneemt, en met een omschakeling waarbij na balverlies de dichtstbijzijnde spelers meteen jagen, zonder op instructies te wachten. Beeldend gezegd: dit is geen ploeg die geduldig wacht tot de prooi binnen bereik komt, maar een meute die er meteen bovenop springt. Onder Hager is daar een laag organisatie aan toegevoegd. Hij herstelde de klassieke Australische middenveldsdriehoek met een centrale spelverdeler, geflankeerd door twee aanvallende middenvelders, zodat snelle ritten door het hart van de tegenstander mogelijk blijven zonder dat de opbouw in chaos vervalt.

Tegen ploegen die het centrum dichthouden, rekt Australië het veld bewust op. De aanvallers gaan dan extreem diep staan, vrijwel op de achterlijn van de tegenstander, wat de verdedigers in hun eigen cirkel drukt en grote gaten op het middenveld opent waarin een spelverdeler als Lachlan Sharp kan opdraaien en versnellen. Defensief werkt het andersom: zodra een tegenstander de bal slordig aanneemt, te traag breed speelt of met de rug naar het spel staat, versnelt de hele Australische linie als één geheel naar voren om de baldrager tegen de zijlijn in te sluiten. Het is dat schakelen tussen extreme breedte in balbezit en compacte jacht zonder bal dat de Kookaburras zo vermoeiend maakt om tegen te spelen.

Maar de echte verschuiving is defensief. Australisch hockey leunde lang op pure atletiek; Hager wil dat de ploeg ook gevreesd wordt om haar onverzettelijkheid achterin. De jonge groep trainde dat zichtbaar in: de gedisciplineerde 2-0 op Nederland in 2026 was het bewijs dat de Kookaburras ook een mager resultaat kunnen verdedigen, iets wat de oude, roekelozere ploeg te vaak uit handen gaf.

De keepersstrijd

De grootste open vraag staat onder de lat. Met het vertrek van recordkeeper Charter is er geen onbetwiste nummer een. Adelaide Fire-doelman Jed Snowden werd na twee sterke ontwikkelingsseizoenen naar voren geschoven, met Ash Thomas en Johan Durst als concurrentie. Het is een positie waar Australië bewust diepte opbouwt, maar geen van de kandidaten heeft zich op WK-niveau bewezen, en juist daar kan in shoot-outs een toernooi kantelen.

De strafcorner als wapen

De strafcorner blijft een van de meest gevreesde Australische wapens. Met Hayward, Govers en de teruggekeerde Joel Rintala beschikt Hager over een rijke batterij sleeppushers. Het biomechanische geheim van die push is dat de aanloop voor een lage, harde variant en voor een hoge sleeppush identiek oogt; pas in de allerlaatste fractie verraadt de hoek van het stickblad de bedoeling, zodat de keeper te laat anticipeert. Daaromheen loert Nathan Ephraums op de rebound, klaar om een gekeerde push alsnog binnen te tikken.

De zwakte: de slotfase

De eerlijke balans is dat dit aanvallende wapenarsenaal contrasteert met een nog jonge, onbewezen verdedigende kern. Veel spelers hebben pas tien tot twintig interlands, de keepersstrijd is open, en het oude Australische euvel sluimert: domineren in de reguliere tijd, maar de beslissende momenten verliezen. Tokio ging in shoot-outs verloren, het WK van 2023 in de slotseconden, Parijs zonder doelpunt. Hagers hele defensieve project is een antwoord op precies die kwetsbaarheid. Of een ploeg met zoveel jeugd dat antwoord ook onder knock-outdruk waarmaakt, is de open vraag van dit toernooi.

Nederland: de ploeg die telkens op het juiste moment toeslaat

Geen tegenstander doet Australië zo vaak en zo precies op het beslissende moment pijn als Nederland. De 0-2 in de kwartfinale van Parijs, de 1-3 in de bronzefinale van 2023, en een reeks verloren shoot-outs in de Pro League. Tegelijk is het de klassieke WK-finalerivaal, met de Australische 6-1 in de finale van 2014 als spiegelbeeld. Oranje is regerend olympisch kampioen en mederecordhouder met drie wereldtitels.

Duitsland: de verse wond

De halve finale van 2023, waarin Duitsland in negentig seconden een 2-3 achterstand omboog, is de pijnlijkste recente herinnering. Als regerend wereldkampioen blijft Duitsland de maatstaf voor koelbloedigheid in de slotfase, precies de eigenschap die Australië zoekt.

België: de schaduw van Tokio

De Red Lions versloegen Australië in de olympische finale van Tokio in shoot-outs en daarna met 6-2 in de poule van Parijs. Als co-gastland en titelverdediger van 2018 spelen ze in 2026 bovendien op eigen bodem in Wavre.

Nieuw-Zeeland: de trans-Tasman buur

De oudste rivaliteit van allemaal, jaarlijks uitgevochten in testseries en de Oceania Cup. De extra lading: co-aanvoerder Jeremy Hayward tegenover zijn broer Leon, keeper van de Black Sticks.

India: de poule-schrik van Parijs

India boekte in Parijs zijn eerste olympische zege op Australië in 52 jaar. Met aanvoerder en sleeppushkanon Harmanpreet Singh blijft het een gevaarlijke knock-outtegenstander.

Sleutelspelers per rivaal

• Nederland: Thierry Brinkman (aanvoerder), Jip Janssen (sleeppush), Pirmin Blaak (keeper).
• Duitsland: Niklas Wellen, Gonzalo Peillat (sleeppush), Jean-Paul Danneberg (keeper).
• België: Arthur Van Doren, Alexander Hendrickx (sleeppush), Tom Boon.
• Nieuw-Zeeland: Leon Hayward (keeper), Sam Lane, Kane Russell.
• India: Harmanpreet Singh (aanvoerder, sleeppush), Hardik Singh, Abhishek.

De mentaliteit van de Kookaburras laat zich vangen in een paradox die Wikipedia zelf benoemt: jarenlang sprak men van een "curse", de onmacht om olympisch goud te winnen ondanks constante topklasse, pas verbroken in Athene 2004. Sinds 2014 is er geen wereldtitel meer, sinds 2004 geen olympisch goud. Dit is een ploeg die bijna altijd in de top vier staat en juist de laatste, beslissende stap telkens mist.

Tegenover die fragiliteit staat een diepe veerkracht. Het is dezelfde ploeg die als halfafgebouwd team Nederland met 4-2 versloeg, die midden in de wederopbouw de Pro League 2023-24 op haar naam had en die in Hobart begin 2026 voor het eerst in twee jaar weer eens een shoot-out tegen India won. Niemand belichaamde de cultuur achter die taaiheid beter dan Eddie Ockenden, die 451 interlands speelde, naar eigen zeggen nooit een sportmassage nodig had en zijn loopbaan na bijna twee decennia samenvatte met de simpele constatering dat hij gewoon van hockey hield. Die nuchtere liefde voor het spel is precies wat de nieuwe lichting probeert over te nemen. De fysieke basis van die taaiheid ligt diep in de Australische sportcultuur: hockeyers groeien op als multi-sportatleten, met AFL en rugby in de benen, en brengen een robuustheid en contacttolerantie mee die internationaal opvalt. De mentale herijking gebeurde op de boerderij in Narrogin, waar de nieuwe groep haar waarden opnieuw uitsprak. Hager wil daar één ding aan toevoegen dat de vorige generatie miste: een groep die niet alleen aanvalt, maar gelooft dat ze ook de lelijke wedstrijd kan winnen.

Een grootmacht in de schaduw

Hockey is in Australië een succesvolle niche. Internationaal een grootmacht, nationaal in de schaduw van AFL, cricket en rugby. Dat contrast werd pijnlijk zichtbaar toen keeper Andrew Charter eind 2023 op LinkedIn liet zien dat de Kookaburras, zeven maanden voor de Spelen, zonder shirtsponsor speelden nadat de deal met mijnbouwgigant Fortescue was afgelopen. "Today is a sad day for my sport", schreef hij over een team van ingenieurs, accountants en elektriciens dat olympisch zilver won en toch geen hoofdsponsor vond. Pas in mei 2024 werd de leemte gevuld door, toepasselijk, Kookaburra Sport, het merk waaraan het team dertig jaar geleden zijn bijnaam ontleende.

Het clubsysteem en de Hockey One League

Tegelijk wordt er volop geïnvesteerd, alleen in steen en systeem in plaats van in salarissen. De West-Australische overheid legde meer dan 135 miljoen dollar op tafel voor een nieuw nationaal high-performance centrum in Perth, het hart van het Australische hockey. Daar draait het Daily Training Environment-programma, daar wordt de nieuwe lichting gevormd, en daar komen de spelers uit alle staten samen. Het clubcircuit eronder is sterk en fanatiek, met West-Australië als bakermat, en sinds 2019 vormt de Hockey One League de elitecompetitie waarin namen als Govers (NSW Pride), Hayward (Tassie Tigers) en Snowden (Adelaide Fire) zich tonen. Het is dat ecosysteem, niet het geld, dat een land van amper acht miljoen geregistreerde sportzielen al decennia mondiale topploegen laat afleveren.

De financiële precariteit en de genderdimensie

De financiële precariteit heeft ook een scherpe genderdimensie. Hockey is in Australië een van de meest gelijkgetrokken sporten qua mannen en vrouwen, maar juist daardoor raakt elke bezuiniging beide ploegen. Na een kwartfinale-exit in Tokio zag de vrouwenploeg, de Hockeyroos, haar financiering door het Australian Institute of Sport bijna halveren, een herinnering dat zelfs constante mondiale topklasse geen garantie biedt op steun. Dat de overheid intussen 135 miljoen in beton investeert maar de teams om een shirtsponsor moeten bedelen, tekent de bijzondere plek van hockey in de Australische sportcultuur: te succesvol om te negeren, te klein om commercieel vanzelfsprekend te zijn.

Wavre als uitvalsbasis

Australië speelt zijn WK niet in eigen huis maar in de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Wavre, België, een van de twee speelsteden naast Amstelveen. Het is meteen het decor van de mannenfinale op zondag 30 augustus, zodat een diepe Australische run uitgerekend in het hol van rivaal België zou eindigen.

Poule C en het toernooiformat

Australië is in Poule C geloot bij Spanje, Ierland en Zuid-Afrika, als reekshoofd van de groep. Hager waarschuwde meteen tegen onderschatting: alle duels worden lastig, Zuid-Afrika is "always formidable", Spanje een sterke ploeg en Ierland kent hij uit de Pro League. Het WK 2026 kent een nieuw format: na de groepsfase, waarin de beste twee doorgaan, volgt een tussenronde met twee nieuwe poules van vier waarin de punten tegen mee-gekwalificeerde landen meetellen, gevolgd door de halve finales en de medaillewedstrijden.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Het basisscenario is dat Australië Poule C overleeft, met Spanje als voornaamste concurrent om de groepswinst. Eindigt de ploeg als nummer een, dan volgt een iets gunstiger tussenronde, al wachten daar hoe dan ook ploegen uit de poules van België, Duitsland, Engeland of India. Als runner-up wordt de route zwaarder, met een vroege confrontatie met een topland. Realistisch gezien is de tussenronde halen het uitgangspunt, een halve finale een succes, en een medaille, gezien de wederopbouw, boven verwachting.

1. De sleeppush van Hayward. Let bij elke Australische strafcorner op de aanvoerder. Zijn aanloop voor een lage, harde push en voor een hoge sleeppush oogt identiek; pas in de laatste fractie kantelt het stickblad. De keeper moet tot de laatste milliseconde gokken.

2. Het afmaakinstinct van Govers. Op de rebound en bij de tweede bal in de cirkel is Blake Govers dodelijk. Zijn hattrick die in juni 2025 de Pro League-titelstrijd nog even levend hield tegen Engeland toonde hoe snel hij een wedstrijd kantelt.

3. De hoge press en de directe omschakeling. Kijk wat er gebeurt op het moment dat Australië de bal verliest. De dichtstbijzijnde spelers jagen meteen, zonder aarzelen. Het is een geconditioneerde reflex, geen tactische ingeving.

4. De jonge snelheid. Spelers als Ky Willott en Cooper Burns brengen pure sprintsnelheid en werklust. Let op de diepe penetraties over de flank, vaak het begin van een Australische cirkelaanval.

5. De keepersstrijd. Wie staat er onder de lat, en hoe houdt die stand in de zenuwen van een knock-out? Met Snowden nog onbewezen op dit niveau kan dit het kantelpunt van het hele toernooi worden.

6. Het slotkwart. De spannendste vraag van allemaal: houdt deze nieuwe lichting wel stand in de laatste tien minuten? Tegen die slotfase verloor Australië de afgelopen jaren zijn grootste duels. Hagers defensieve werk wordt hier getoetst.

7. Het trans-Tasman familieduel. Mocht Australië Nieuw-Zeeland treffen, kijk dan naar de strafcorners: Jeremy Hayward die aanlegt tegen zijn broer Leon in het Nieuw-Zeelandse doel.

8. Het Spanje-duel in de poule. De waarschijnlijke beslisser om de groepswinst, en de eerste echte graadmeter of dit Australië klaar is voor de zwaardere tussenronde.

Drie uitkomsten liggen open in Wavre. In het mooiste scenario blijkt de jonge groep koelbloediger dan verwacht, wint ze de krappe wedstrijden die Hager zo benadrukt, en stoot ze door naar een halve finale of zelfs een medaille. In het nuchtere scenario breekt de onervarenheid op in de tussenronde, met een onbewezen keeperslinie en te veel spelers met amper twintig interlands. En in het pijnlijkste, meest vertrouwde scenario domineert Australië opnieuw de reguliere tijd om in de slotfase tegen een Europese topploeg alsnog te struikelen, precies zoals in Tokio, in 2023 en in Parijs.

Wat het ook wordt, dit WK is geen eindstation maar een ijkpunt. Hager bouwt nadrukkelijk richting de Spelen van Los Angeles in 2028 en het thuistoernooi van Brisbane in 2032. De Kookaburras arriveren op zondag 30 augustus mogelijk in de finale in Wavre, maar waarschijnlijker als de ploeg die niemand graag loot: niet de favoriet die ze in 2010 en 2014 waren, wel een grootmacht die zichzelf opnieuw aan het uitvinden is, en die op haar best nog altijd iedereen kan verslaan.

Officiële bronnen

• International Hockey Federation (FIH)
• Hockey Australia - Kookaburras
• Oceania Hockey Federation
• Australian Olympic Committee

Australische media

• The Hockey Paper
• The Roar - Kookaburras
• The Examiner (Tasmanië)
• B&T en Yahoo Sport Australia voor de sponsorcontext