Die Honamas in 2026: wereldkampioen in wederopbouw, shoot-out in het bloed

Het is januari 2023, de WK-finale in India, en Duitsland staat met 0-2 achter tegen België. Het is de derde knock-outwedstrijd op rij waarin de ploeg op achterstand komt, en de derde op rij waarin ze terugkomt. De reguliere tijd eindigt in 3-3, en in de strafbalreeks pakt een twintigjarige invaller in het Duitse doel de beslissende bal. Duitsland is voor de derde keer wereldkampioen. Anderhalf jaar later, in de olympische finale van Parijs 2024, gebeurt vrijwel hetzelfde, maar dan andersom: weer 1-1, weer een shoot-out tegen Nederland, alleen blijft nu Oranje koel. Het wordt zilver, en het naspel gaat de hele hockeywereld over.

Op 20 juli 2026 maakte bondscoach André Henning bekend wie die identiteit dit keer moet dragen. In de twintigkoppige WK-selectie staan negen wereldkampioenen van 2023 en dertien Europees kampioenen van 2025, maar ook vijf spelers die hun eerste grote toernooi spelen. De gemiddelde leeftijd ligt net boven de vijfentwintig. Dit dossier vertelt het verhaal van de Honamas richting het WK 2026: waar de ploeg vandaan komt, wie de gestopte gouden generatie vervangt, hoe Duitsland speelt, en waar je tijdens het toernooi vooral op moet letten.

Wereldranglijst en kwalificatie

Op papier is Duitsland een van de allersterkste landen ter wereld: regerend wereldkampioen (2023), olympisch vicekampioen (2024) en regerend Europees kampioen (2025). Toch staat de ploeg op de FIH-wereldranglijst niet bovenaan, maar in de subtop, achter landen als België, Nederland, Engeland en Australië. Dat verschil tussen erelijst en ranglijst vertelt precies het verhaal van dit moment: een ploeg die de grote titels won met een generatie die nu grotendeels is vertrokken, en die op de ranglijst de prijs betaalt voor een overgangsjaar.

Duitsland kwalificeerde zich voor het WK 2026 als Europees kampioen, na een gewonnen EK-finale tegen Nederland in eigen huis in Mönchengladbach. De actuele ranglijstpositie zegt dus minder over de kwaliteit van het Duitse hockey dan over de fase waarin de ploeg verkeert. Dat beeld werd bevestigd in de FIH Pro League 2025-26, die Duitsland eind juni als zesde afsloot: te wisselvallig voor de kop, te goed om afgeschreven te worden. In een continent waar België, Nederland en Engeland de absolute top vormen, is de ruimte voor foutjes klein, en juist die foutjes zijn de rode draad van het Duitse seizoen.

Alle WK-deelnames van Duitsland

Duitsland behoort tot de meest gelauwerde hockeylanden ter wereld. Onderstaande tabel toont de volledige WK-historie van de Duitse mannen.

De drie wereldtitels

Duitsland won drie keer het WK: in 2002 (Kuala Lumpur), 2006 (in eigen land, Mönchengladbach) en 2023 (Bhubaneswar). Vooral die laatste blijft hangen, omdat Duitsland in elke knock-outwedstrijd, kwartfinale, halve finale en finale, een 0-2 achterstand wist te keren, een prestatie die de ploeg de bijnaam "comeback kings" opleverde. Daarnaast won Duitsland vier keer olympisch goud (1972, 1992, 2008 en 2012) en is het recordhouder bij de Europese kampioenschappen op het veld met negen titels. De eerste olympische medaille dateert al van 1928 in Amsterdam (brons), en in 1972 volgde in München het eerste olympische goud: Michael Krause besliste de finale tegen Pakistan in de zestigste minuut met een strafcorner, 1-0. Het was de eerste keer sinds 1920 dat een olympisch hockeykampioen niet uit India of Pakistan kwam. Naast het veld is Duitsland bovendien de grootmacht in de zaal, met de wereldtitel zaalhockey van 2025 (Porec) als recentste bewijs, een detail dat verderop belangrijker wordt dan het lijkt.

Recente edities

De laatste twee WK's tekenen de lijn van het huidige tijdperk. In 2018 ging Duitsland onder bondscoach Stefan Kermas roemloos onderuit in de kwartfinale (1-2 tegen België), met een ploeg die haar tactische scherpte kwijt was. Vijf jaar later, onder André Henning, stond de ploeg er compleet anders voor: wereldkampioen via die reeks comebacks, een jaar later olympisch zilver, en in 2025 opnieuw Europees kampioen. Tussen die twee WK-edities ligt dus een complete heropleving, en tegelijk het begin van de wederopbouw die de ploeg nu doormaakt.

Filosofie en aanpak

Geen naam is zo verbonden met de Duitse wederopstanding als die van bondscoach André Henning. Geboren in Velbert, moest hij zijn spelerscarrière vroeg staken na een zware knieblessure, waarna hij zich op het trainerschap stortte. Op zijn 23e werd hij bij Uhlenhorst Mülheim de jongste hoofdcoach ooit in de Bundesliga, en via een succesvolle periode bij Rot-Weiss Köln (landstitels en de Euro Hockey League van 2017) groeide hij uit tot een van de meest gevraagde tactici van het land. Hij leidde de Duitse U21 in 2013 naar de wereldtitel, assisteerde de Duitse dames bij olympisch brons in Rio (2016) en coachte zelfs het Canadese herenteam op de Spelen van Tokio, voor hij eind 2021 bondscoach van de Honamas werd.

In de internationale pers is Henning omschreven als een "Klopp-Nagelsmann-hybride": de warme, op verbinding en vertrouwen gerichte groepsdynamiek van Jürgen Klopp, gecombineerd met de datagedreven tactische flexibiliteit van Julian Nagelsmann. Zijn handtekening is een coöperatieve leiderschapsstijl waarin spelers geen passieve uitvoerders zijn maar mede-eigenaar van het tactische plan. De selectie is opgedeeld in thematische groepjes die elk verantwoordelijk zijn voor een onderdeel (standaardsituaties, cohesie, herstel), zodat de ploeg in de slotfase van een finale niet wacht op instructies van de zijlijn, maar zelf bijstuurt. Het is precies die zelfsturing waarop de Duitse comebacks zijn gebouwd. Henning is daarbij opvallend nuchter over de positie van zijn sport: "wij moesten altijd slimmer zijn, omdat ons de middelen ontbreken", vatte hij de Duitse situatie samen. Hij staat in een herkenbare traditie van bondscoaches: voor hem bouwden Bernhard Peters (wereldkampioen 2002 en 2006), Markus Weise (olympisch goud 2008 en 2012) en, na een magere tussenperiode, Kais al Saadi aan de ploeg.

Parijs 2024: de zilveren route en de erfenis

Op de Spelen van Parijs 2024 leek de Duitse machine weer op volle toeren te draaien. De ploeg bereikte de finale, opnieuw tegen Nederland, en opnieuw werd het 1-1 na reguliere tijd. Maar in de shoot-out trok Oranje aan het langste eind, en werd het zilver. De wedstrijd werd vooral berucht om het naspel, de provocatie van Duco Telgenkamp richting de Duitse keeper (zie het hoofdstuk over de rivalen). De erfenis van Parijs was tweeledig: een team dat tot de laatste seconde meedeed met de wereldtop, maar ook een eerste afscheid, want na de Spelen stopten aanvalsleider Niklas Wellen en routinier Marco Miltkau als international.

EK 2025 Mönchengladbach

Een jaar later, in de EK-finale van 2025 in eigen Mönchengladbach, draaide de ploeg het om. Opnieuw 1-1, opnieuw een shoot-out tegen Nederland, maar nu hield keeper Jean-Paul Danneberg Oranje van scoren af en werd Duitsland met 4-1 in de reeks Europees kampioen. Het leverde de negende Europese titel op (een record), maar het was ook een afscheid: na het toernooi namen aanvoerder Mats Grambusch en zijn beste vriend Lukas Windfeder afscheid van de nationale ploeg. De Duitse boulevardpers doopte de EK-zege tot "Hockey-Rache" voor de verloren olympische finale, al relativeerden de spelers dat wraakverhaal zelf als vooral een mediathema.

FIH Pro League 2025-26 en de weg naar de selectie

In de FIH Pro League van het seizoen 2025-26 werd de wederopbouw goed zichtbaar. Er waren overtuigende zeges (6-1 tegen Pakistan in Hobart) en een gewonnen shoot-out tegen Nederland in Rotterdam waarin Danneberg opnieuw de held was, maar ook nipte nederlagen en een zware 1-4 tegen België in juni. Duitsland sloot het seizoen bij de eigen slotronde in Berlijn af als zesde; België won de competitie en pakte daarmee het eerste directe olympische ticket voor 2028. Henning benoemde de inconsistentie zelf zonder omhaal: na een nederlaag noemde hij de wedstrijd een "klassiek zinnebeeld van een ploeg in wederopbouw", kansen genoeg, maar bij elk tegendoelpunt een individueel foutje dat meteen werd afgestraft. Een volledige Pro League-eindtabel is in dit dossier bewust nog niet opgenomen; zie de verifieer-lijst.

Op 20 juli 2026 volgde de definitieve selectie. Henning benadrukte daarbij vooral de dubbelheid van zijn ploeg: "met een leeftijdsgemiddelde van iets boven de 25 jaar zullen we een van de jongste teams van het toernooi zijn", zei hij, en tegelijk zitten er veertien spelers bij die al een titel met Duitsland wonnen. De mix van honger en de wetenschap hoe succes werkt, moet dit team volgens hem dragen. Wat hij eerder al als de kernvraag formuleerde, blijft ook nu overeind: hoe snel groeit deze ploeg samen na de afscheiden van Mats Grambusch en Lukas Windfeder en de langdurige blessure van Gonzalo Peillat.

De staf onder Henning

De technische staf wordt geleid door bondscoach André Henning, die sinds zijn aanstelling in 2021 werkt met een vaste kern aan assistenten, analisten en een keeperstrainer. Onder hen is Pasha Gademan, in het dagelijks leven hoofdcoach bij Rot-Weiss Köln, de club die met een reeks internationals veruit het sterkst is vertegenwoordigd in de selectie. Boven de sportieve staf opereert de Deutscher Hockey-Bund (DHB), met zetel in het Hockeypark in Mönchengladbach.

De definitieve WK-selectie

De grootste verhaallijn van deze selectie is wie er niet meer bij is. Na Parijs 2024 stopten Niklas Wellen en Marco Miltkau, na het EK 2025 volgden aanvoerder Mats Grambusch en Lukas Windfeder. Daar kwamen dit seizoen twee gevoelige afwezigen bij: strafcornerspecialist Gonzalo Peillat, die na een kruisbandblessure het toernooi mist, en Martin Zwicker, die in juni 2026 nog recordinternational op het veld werd met 336 interlands, maar de definitieve twintig niet haalde. Ook Alexander Stadler, jarenlang de tweede keeper, ontbreekt.

Daartegenover staat de instroom. Vijf spelers beleven hun eerste grote seniorentoernooi: Joshua Onyekwue Nnaji, Hugo von Montgelas, Antheus Barry en Jakob Brilla, alle vier U21-wereldkampioen in 2023, plus Justus Warweg, die in december 2025 met de U21 wereldtitel pakte en in die finale tegen Spanje de openingstreffer maakte. Rot-Weiss Köln levert met een reeks internationals het grootste contingent.

Onderstaande tabel is de officiele WK-selectie van 20 juli 2026. Het aantal interlands is indicatief: de best gedocumenteerde openbare telling loopt tot augustus 2025, dus de werkelijke aantallen liggen in augustus 2026 hoger. Lege cellen betekenen onbekend.

Kernspelers

Jean-Paul Danneberg is het onbetwiste middelpunt. Geboren in 2002, begonnen bij TEC Darmstadt en sinds 2022 bij Rot-Weiss Köln (waar hij aanvankelijk tweede keus was achter de Belgische wereldtopper Vincent Vanasch), groeide hij in razend tempo uit tot de beste doelman ter wereld. In november 2025 werd hij officieel uitgeroepen tot FIH Goalkeeper of the Year, voor de Engelsman James Mazarelo en de Argentijn Tomi Santiago, vooral op basis van zijn shoot-outheldendom. Hij is de levende belichaming van de Duitse identiteit, en de enige speler die de rode draad van 2023 tot 2026 in zijn eentje kan trekken.

Tom Grambusch is de aanvoerder, en daarmee de opvolger van zijn oudere broer Mats. Hij is een fysiek sterke verdediger van Rot-Weiss Köln die de opbouw verzorgt en, nu Peillat ontbreekt, de belangrijkste strafcornernemer is geworden. De gebroeders Grambusch, opgegroeid in een echte hockeyfamilie in Mönchengladbach en samen ondernemer naast het veld, symboliseren de overgang van het ene tijdperk naar het volgende.

Christopher Rühr is de opvallendste terugkeerder. Na Parijs 2024 nam de aanvaller afstand van de nationale ploeg, maar hij keerde terug, passeerde de grens van tweehonderd interlands en is bij Rot-Weiss Köln inmiddels zelf aanvoerder. In een selectie vol twintigers is hij, samen met Große, de speler met de meeste toernooikilometers in de benen.

Benedikt Schwarzhaupt groeide in een seizoen tijd van belofte naar sleutelspeler. De verdediger van UHC Hamburg werd Europees kampioen in 2025 en nam in de WK-voorbereiding de strafcorners voor zijn rekening, onder meer met een treffer in de gewonnen shoot-outwedstrijd tegen Argentinië.

Moritz Ludwig is een van de dragers van de nieuwe as: een fysiek sterke, multifunctionele verdediger van Uhlenhorst Mülheim die de schakel vormt tussen de compacte verdediging en de snelle omschakeling.

Justus Warweg is het gezicht van de nieuwe lichting. De aanvaller uit de eigen jeugd van Rot-Weiss Köln werd in december 2025 met de U21 wereldkampioen en scoorde in die finale tegen Spanje de openingstreffer. Op het WK maakt hij zijn debuut op het grote toernooi.

Rolverdeling binnen de selectie

De selectie is definitief, maar de rolverdeling nog niet. Globaal ziet die er zo uit; dit is een momentopname op basis van de WK-voorbereiding.

Het Henning-systeem

De Duitse speelstijl onder Henning rust op drie pijlers: agressief storen na balverlies, een compacte zoneverdediging, en een snelle, efficiente omschakeling naar voren. Waar veel toplanden hun kracht zoeken in individuele klasse, zoekt Duitsland die in collectieve discipline. Het meest herkenbare wapen is de half-court press: geen passief terugzakken, maar een actieve valstrik. Zodra de tegenstander achterin de bal heeft, loopt de voorste Duitse aanvaller niet in een rechte lijn op de baldrager af, maar in een lichte boog, om de passlijn naar het gevaarlijke centrum dicht te zetten en de opbouw naar de zijlijn te dwingen. De middenvelders schuiven mee en zetten de spelverdelers in de schaduw, en zodra er een trage breedtepass of een slechte aanname komt, klapt de val dicht tegen de zijlijn. Het hele blok beweegt daarbij als een gesloten lijn horizontaal met de bal mee, wat het Duitse hockey zijn karakteristieke aanblik geeft. Wordt die press gepasseerd, dan zakt Duitsland gecontroleerd terug in een compacte zoneverdediging, waarin het op ruimte en onderlinge positie verdedigt in plaats van strak man-op-man. Dat spaart krachten en houdt de explosiviteit over die nodig is voor de counter zodra de bal heroverd wordt.

De keepersstrijd

In het doel is de situatie helder en tegelijk bijzonder. Danneberg is eerste keeper, en zijn echte specialiteit is de shoot-out, een discipline die voortkomt uit de Duitse zaalhockeytraditie (zie het cultuurhoofdstuk). In de strafbalreeks blijft hij opvallend lang op zijn benen staan en dwingt hij de schutter zo tot een overhaaste keuze. Achter hem staat niet langer de ervaren Alexander Stadler, maar Joshua Onyekwue Nnaji, een leeftijdsgenoot van Danneberg die zijn sporen verdiende als U21-wereldkampioen en in Barcelona speelt. De Duitse keepersreserve is daarmee jonger en onervarener dan in jaren, wat het gewicht op Dannebergs schouders alleen maar vergroot.

De strafcorner als wapen

Hier ligt de grootste tactische breuklijn met het gouden tijdperk. In de titeljaren leunde Duitsland zwaar op de sleeppush van Gonzalo Peillat, een van de hardste en zuiverste ter wereld. Peillat mist het WK door een kruisbandblessure, en daarmee verdwijnt niet alleen een schutter maar een compleet wapen. De verantwoordelijkheid ligt nu bij Tom Grambusch, die zijn variaties en afschuifvarianten inbrengt, en bij Benedikt Schwarzhaupt, met debutant Jakob Brilla als extra optie. In de WK-voorbereiding tegen Argentinië scoorden Schwarzhaupt en Brilla allebei uit een strafcorner, en tegen Spanje deden Grambusch en Schwarzhaupt hetzelfde. Bemoedigend, maar het is nog geen bewijs dat de nieuwe corner ook op WK-niveau standhoudt.

En dan is er de eerlijke kanttekening, die Henning zelf het scherpst formuleert: de Duitse verdediging is solide en de strafbalreeks is een wapen, maar in de cirkel mist deze jonge ploeg soms de koelbloedigheid om wedstrijden vroeg te beslissen. Te vaak kreeg Duitsland in de Pro League meer kansen en meer strafcorners dan de tegenstander, en verloor het toch, omdat een individueel foutje meteen werd afgestraft. Op WK-niveau, tegen België of Nederland, blijven zulke foutjes zelden onbestraft. Dat is precies waar de wederopbouw nog moet rijpen.

Nederland: de Klassiker

Nederland is dé rivaal, de wedstrijd die in Duitsland altijd anders voelt. De rivaliteit kreeg in 2024 een gezicht in de affaire rond keeper Danneberg. Voor de olympische finale had hij in de Duitse pers gezegd dat de Nederlanders "echt bang" voor Duitsland waren, een uitspraak die Oranje uitprintte en in de kleedkamer ophing. Toen Telgenkamp daarna de beslissende shoot-out benutte, liep hij naar de knielende Danneberg, legde een vinger op zijn lippen en gaf een tikje op diens masker. Danneberg noemde het naderhand "het meest onsportieve dat ik ooit in mijn leven heb gezien". Telgenkamp bood later via WhatsApp zijn excuses aan, en het werd bijgelegd.

België: de finale van 2023, nu in eigen huis

België is de tegenstander van de WK-finale van 2023, die Duitsland na een 3-3 in de strafbalreeks won. In 2026 treffen de twee elkaar opnieuw, en wel meteen in de poulefase, in het Belgische Wavre, waar België gastland is. Voor Duitsland is dat een beladen affiche: de ploeg die ze in 2023 van de troon stootten, nu in eigen huis en als winnaar van de Pro League. Dat de Belgen er klaar voor zijn, bleek in juni 2026 al, toen ze Duitsland met 1-4 opzij zetten.

Australië: de halve finale van het comeback-jaar

Australië speelt een hoofdrol in het comeback-verhaal: in de WK-halve finale van 2023 kwam Duitsland van 0-2 terug naar 4-3, mede door een hattrick van Peillat en met de winnende treffer van Wellen vijf seconden voor tijd. De Kookaburras blijven met hun fysieke, directe spel een graadmeter.

India en Argentinië: geschiedenis en geladenheid

India is verweven met de mooiste Duitse herinnering (de wereldtitel van 2023 op Indiase bodem) en levert altijd een lastige, technische tegenstander. Argentinië had jarenlang een bijzondere lading via Gonzalo Peillat, de geboren Argentijn die voor Duitsland koos en in de kwartfinale van Parijs 2024 nog tegen zijn geboorteland scoorde. Nu hij het WK mist, verliest dat duel iets van zijn persoonlijke lading, maar niets van zijn sportieve zwaarte: in de voorbereiding werd het nog een loodzware shoot-outwedstrijd.

Sleutelspelers per rivaal

• Nederland: aanvoerder Thierry Brinkman, strafcornerspecialist Jip Janssen, aanvaller Duco Telgenkamp.
• België: sleeppushspecialist Alexander Hendrickx, keeper Vincent Vanasch, aanvaller Tom Boon.
• Australië: spelmaker en afmaker Blake Govers en de fysieke as van de Kookaburras.
• Argentinië: de snelle aanval rond de jonge generatie van Los Leones.

Als er een woord centraal staat in de Duitse zelfbeschrijving, is het wel veerkracht. De comebacks van 2023 waren geen toeval, maar het product van een cultuur die Henning bewust heeft gebouwd. Door spelers mede-eigenaar te maken van het tactische plan, valt het collectief niet uit elkaar wanneer het onder druk staat. "Wij geloven in elkaar", zei Wellen na de gewonnen halve finale tegen Australië, "dit team is gek, we zijn hier nog niet klaar." Na de verloren olympische finale verwoordde Thies Prinz de band binnen de ploeg zo: "De emoties met deze ploeg waren bizar. Dit zijn vrienden, het voelt soms als familie. Voor hen zou ik door het vuur gaan."

Bij die mentaliteit hoort ook een opvallende eerlijkheid. Toen Mats Grambusch afscheid nam als Europees kampioen, zei hij over de moeizame finale: "Na zo'n lange carriere deze afsluiting, dat is echt spectaculair. In het hockey gaat het uiteindelijk nog steeds om de doelpunten, en die hebben we toen gemaakt. Al was het laat." Het is een typisch Duits-Honamas-citaat: brutaal eerlijk, zonder opsmuk. Diezelfde nuchterheid klinkt door in Henning, die tegenslagen niet wegpoetst maar benoemt.

De vraag voor 2026 is of die mentaliteit overdraagbaar is. De comeback-cultuur werd belichaamd door spelers die er nu niet meer zijn: Grambusch die de ploeg dirigeerde, Wellen die de late goals maakte, Peillat die de corners binnensloeg. Wat rest is een groep waarvan vijf spelers hun eerste grote toernooi beleven en het gros de dertig nog niet naderde, met als anker een keeper die in de strafbalreeks zelden faalt. Kan een ploeg de identiteit van de comeback-koningen vasthouden als de koningen zelf zijn vertrokken, en die identiteit dus geerfd is in plaats van zelf geschreven? Dat is de mentale kern van dit toernooi.

Hockey is in Duitsland geen massasport zoals voetbal, maar het is wel de meest succesvolle olympische teamsport van het land, en in bepaalde steden leeft het intens. Mönchengladbach is het kloppend hart: hier zit de Duitse Hockey Bond (DHB), hier staat met de SparkassenPark (de Warsteiner HockeyPark) het grootste hockeystadion, en hier werden de EK's van 2023 en 2025 gespeeld. Voor veel Duitse spelers, en zeker voor de gebroeders Grambusch, is de stad de spreekwoordelijke huiskamer.

Een eigenaardigheid die het Duitse hockey wezenlijk anders maakt dan het Nederlandse, is de rol van het zaalhockey (Hallenhockey). Waar de zaal in Nederland vaak een winterse overbrugging is, fungeert ze in Duitsland als een tactische hogeschool. De krappe ruimte, het gebruik van de balken en de hoge intensiteit dwingen jonge spelers vroeg om positiespel, passlijnen en snelle balverwerking te begrijpen. Duitsland is dan ook al jaren de grootmacht in de zaal, met de wereldtitel zaalhockey van 2025 als recentste bewijs (al verloor de ploeg begin 2026 als titelverdediger verrassend de zaal-EK in eigen Heidelberg). Niet toevallig is keeper Danneberg een product van die zaaltraditie: zijn shoot-outkwaliteiten komen er rechtstreeks uit voort.

Structureel kiest Duitsland bewust voor een gedecentraliseerd model. Anders dan landen met een centraal trainingscentrum traint de Duitse selectie grotendeels bij de eigen Bundesliga-clubs, met veel eigen verantwoordelijkheid voor spelers. De competitie zelf is overzichtelijk: sinds 2003 is er een eengleisige eerste Bundesliga met twaalf herenteams. Dat clubmodel vraagt veel zelfstandigheid, en het verklaart mede waarom Henning zo hamert op intrinsieke motivatie en zelfsturing. Veelzeggend is ook waar de spelers hun brood verdienen: vijf van de twintig WK-gangers spelen buiten Duitsland, in Barcelona of bij het Nederlandse Pinoké. Daarbij hoort een nuchtere financiele realiteit: zelfs een wereldster als Gonzalo Peillat noemde zichzelf "Halbprofi" en werkte naast het hockey, en de gebroeders Grambusch studeerden bedrijfskunde en runnen een vastgoedonderneming. Topsport, ja, maar zonder de rijkdom van het voetbal.

Het is binnen die context dat het verhaal van Peillat zoveel zegt over de Duitse cultuur. De geboren Argentijn raakte in onmin met de Argentijnse bond, verhuisde naar Mannheim, leerde Duits (bij zijn club kreeg hij de bijnaam "Guenther" om zijn Duitse trekjes), nam in 2022 de Duitse nationaliteit aan en zei: "Duitsland is mijn thuis". Tegelijk bleef hij bescheiden: alleen het paspoort maakte hem nog geen teamlid, hij moest een meerwaarde zijn en zijn plek verdienen. Dat hij dit WK vanaf de kant moet toekijken, is een van de wrangste verhalen van deze Duitse zomer.

De toernooi-locaties

Het WK 2026 wordt gespeeld in Nederland (Amstelveen) en België (Wavre). Voor Duitsland zit de symboliek in die locaties: het toernooi speelt zich af in de achtertuin van de twee landen die de Duitsers het vaakst dwarszaten, en de mannenfinale staat gepland in het Belgische Wavre. Een titelverdediging zou nergens zoeter smaken, en nergens moeilijker zijn.

De poule en het toernooiformat

Duitsland speelt zijn poulewedstrijden in het Belfius Hockey Stadium in Wavre, tegen Maleisië (15 augustus), gastland België (17 augustus) en Frankrijk (19 augustus). Het is een groep met een dubbele bodem: de confrontatie met België is meteen een herhaling van de WK-finale van 2023, en dan ook nog in het stadion van de tegenstander.

Sportief is de poule te overzien: tegen Maleisië en Frankrijk hoort Duitsland favoriet te zijn, en de wedstrijd tegen België bepaalt vooral de poulewinst en daarmee een gunstiger pad in de knock-outfase. Voor een jonge ploeg is dat schema bovendien functioneel: twee wedstrijden om ritme en vertrouwen op te bouwen rond een krachtmeting die meteen duidelijk maakt waar de ploeg staat.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

De scenario's lopen uiteen. In het beste geval bevestigt de jonge ploeg dat de wederopbouw sneller ging dan gedacht, leunt ze in de knock-outs op haar verdediging en op Danneberg in de strafbalreeks, en verdedigt ze haar titel in Wavre. In het realistische middenscenario reikt Duitsland tot een halve finale of een medaille, maar blijkt het gemis van de gestopte leiders en van Peillats strafcorner net te groot tegen België, Nederland of Australië. In het slechtste geval struikelt de ploeg over de eigen slordigheid die Henning dit seizoen al benoemde, en strandt ze vroeg. Dat alle drie de scenario's denkbaar zijn, tekent precies de spanning van dit Duitse WK.

1. De strafbalreeks is Duits terrein. Eindigt een wedstrijd gelijk, dan begint het echte Duitse wapen. Let op Danneberg, die opvallend lang op zijn benen blijft staan en de schutter zo tot een vroege keuze dwingt. Het is geen geluk, het is gespecialiseerd vakwerk, geworteld in de Duitse zaalhockeytraditie.

2. De nieuwe strafcorner. Dit is de grootste vraag van het toernooi. Zonder Peillat draait de Duitse corner om Tom Grambusch en Benedikt Schwarzhaupt, met debutant Jakob Brilla als extra optie. Let op de afschuifvarianten en op hoeveel corners Duitsland nodig heeft voor een treffer.

3. Het "muur"-effect in de press. Wanneer de tegenstander achterin rondspeelt, stormt Duitsland niet individueel uit, maar schuift het hele blok als een gesloten lijn horizontaal mee. Die strakke onderlinge afstanden zijn het visuele handelsmerk van de half-court press.

4. De gebogen aanloop van de spits. Kijk hoe de voorste Duitse aanvaller niet recht op de baldrager afloopt, maar in een boog, om de pass naar het centrum af te snijden en de opbouw naar de zijlijn te dwingen. Dat is het startsein van de Duitse drukzetting.

5. De val tegen de zijlijn. Zodra de tegenstander aan de lijn een trage breedtepass geeft of de bal slecht aanneemt, klapt de Duitse val dicht met een dubbelteam. Lukt het, dan volgt vaak meteen een gevaarlijke counter.

6. Het laatste kwart. Duitsland staat bekend als comeback-ploeg. Een achterstand halverwege zegt weinig; juist in het slotkwart slaat de ploeg vaak toe. Schrijf de Honamas nooit te vroeg af.

7. De routiniers als thermometer. Christopher Rühr en Johannes Große zijn de spelers met de meeste toernooi-ervaring. Hoe zichtbaar zij zijn in de zware momenten, zegt veel over hoeveel houvast de jonge ploeg nodig heeft.

8. De debutanten. Justus Warweg, Hugo von Montgelas, Antheus Barry, Jakob Brilla en tweede keeper Joshua Onyekwue Nnaji spelen hun eerste grote toernooi. Krijgen zij echte speelminuten in de knock-outfase, dan is de wederopbouw verder dan gedacht.

9. België in de poule. De confrontatie met gastland België op 17 augustus is een herhaling van de WK-finale 2023, tegen de winnaar van de Pro League. Hoe Duitsland daarmee omgaat, zegt veel over de mentale staat van de ploeg.

10. De Klassiker, als die komt. Een knock-out tegen Nederland is altijd meer dan een wedstrijd. Let op het mentale steekspel, en op de geladen geschiedenis rond Danneberg en Telgenkamp.

Op zondag 30 augustus 2026 wordt in Wavre de mannenfinale van het WK gespeeld. Of Duitsland daar staat, hangt af van drie denkbare scenario's. In het mooiste scenario blijkt de wederopbouw voltooid, verdedigt de jonge ploeg haar titel, en bewijst ze dat de comeback-cultuur groter is dan de namen die haar vormgaven. In het middenscenario reikt Duitsland tot een medaille, maar wreekt het gemis van Grambusch, Wellen en Peillat zich net op het beslissende moment. In het zwartste scenario hakt de eigen slordigheid erin en strandt de ploeg vroeg, ver van de eigen verwachtingen.

Wat de uitkomst ook wordt, een ding staat vast: zolang Jean-Paul Danneberg in het Duitse doel staat, en zolang een wedstrijd kan eindigen in een strafbalreeks, mag niemand de Honamas afschrijven. De ploeg die in 2023 de comeback tot kunstvorm verhief en in 2025 opnieuw Europees kampioen werd, treedt aan met vijf debutanten en zonder de mannen die dat verhaal schreven. Haar gevaarlijkste wapen, de koelbloedigheid als het er echt om gaat, rust nu op schouders die het nog moeten bewijzen. En uitgerekend in de achtertuin van haar twee grootste kwelgeesten wordt duidelijk of zo'n identiteit iets is wat je wint, of iets wat je doorgeeft.

Officiele bronnen: de International Hockey Federation, de EuroHockey Federation, de FIH Pro League, het officiele WK-platform hockeyworldcup2026.nl en de Deutscher Hockey-Bund (met magazin.hockey.de en verband.hockey.de). De definitieve WK-selectie is gepubliceerd door de DHB en de FIH. Voor internationale context onder meer Scroll.in en Olympics.com.

Duitse en Nederlandse media: Sportschau (ARD), hessenschau, Tagesspiegel, Sport1, de Stuttgarter Nachrichten/Zeitung, de Hockey-Zeitung, Verbandsbuero en clubbronnen als Rot-Weiss Köln, Berliner HC en Mannheimer HC. Voor de Nederlandse kant van de Klassiker: hockey.nl.