De Red Lions: hoe een klein land een hockeygrootmacht werd, en weigert het weer los te laten

Een minuut voor tijd, op een uitverkochte tribune in Waver, schuift Tom Boon de bal genadeloos binnen op strafcorner. 2-3 tegen Spanje, en Belgie verstevigt zijn koppositie in de Hockey Pro League. Het tekent het seizoen van de Red Lions: twintig wedstrijden op rij ongeslagen, de eerste plaats op de wereldranglijst, en een man van bijna 36 die net is verkozen tot beste hockeyspeler ter wereld. Voor een land waar twintig jaar geleden bijna niemand wist wat een strafcorner was, is dat haast onwerkelijk.

Dit dossier vertelt hoe dat kon gebeuren. Hoe Belgie, met zijn spelers vrijwel allemaal geconcentreerd op de as Antwerpen-Brussel, uitgroeide tot wereldkampioen, olympisch kampioen en Europees kampioen, en hoe een nieuwe lichting van bondscoach Shane McLeod, na het afscheid van de gouden generatie, dat niveau probeert vast te houden op een WK in eigen land. Met de selectie, de tactiek, de rivalen en concrete kijktips voor augustus 2026.

Wereldranglijst en kwalificatie

De Red Lions hoefden zich voor dit WK niet te kwalificeren: als mede-gastland van het toernooi, samen met Nederland, was hun plaats verzekerd. Belangrijker is hoe ze er na de kwalificatieperiode bijstaan. Begin 2026 stonden Belgie en Nederland nog kop aan kop bovenaan de wereldranglijst. Door een eerste eindwinst in de Sultan Azlan Shah Cup eind 2025 en een dominant voorjaar in de Hockey Pro League nam Belgie in de loop van 2026 de toppositie over.

Wat die positie zo opmerkelijk maakt, is de continentale context: de wereldtop bij de mannen is grotendeels Europees. Nederland, Engeland en Duitsland horen bij de absolute subtop, en juist tegen die landen moet Belgie zich week na week bewijzen. De koppositie is dus geen geschenk van een zwakke regio, maar het resultaat van presteren tegen de besten. McLeod vatte het begin 2026 zelf samen: zijn ploeg heeft naar eigen zeggen "une longueur d'avance sur nos adversaires", een streepje voor op de tegenstand.

Alle WK-deelnames van Belgie

De volledige Belgische WK-historie voor 2014 was sporadisch en zonder noemenswaardig resultaat; die oudere edities moeten door de owner worden aangevuld uit het FIH-/Wikipedia-toernooiarchief (zie owner-lijst). Het feit dat Belgie pas in de jongste tien jaar een vaste WK-grootmacht werd, onderstreept hoe recent de opmars is.

De wereldtitel van 2018

De doorbraak kwam in Bhubaneswar in 2018. Na een tweede plaats in de poule rekenden de Red Lions in de tweede ronde af met recordkampioen Pakistan (5-0), in de kwartfinale met Duitsland (2-1, met treffers van Hendrickx en Boon) en in de halve finale met Engeland (6-0). De finale tegen Europees kampioen Nederland bleef in de reguliere tijd doelpuntloos, waarna doelman Vincent Vanasch met twee cruciale reddingen de shoot-outs besliste: 3-2. Alexander Hendrickx werd met zeven doelpunten medetopschutter van het toernooi. Het was de eerste keer dat Belgie een groot landentoernooi won.

Recente edities

Vijf jaar later, op het WK van 2023, kwam Belgie opnieuw tot de finale, ditmaal tegen Duitsland. Na 3-3 in de reguliere tijd verloren de Red Lions de shoot-outs met 5-4 en moesten ze tevreden zijn met zilver. Toch deed dat resultaat, aldus de Belgische bond, "geen afbreuk" aan een generatie die in tien jaar tijd acht grote medailles verzamelde. Een veelzeggende vergelijking: de vier medailles die de Red Lions in dat decennium op WK en Spelen pakten, zijn er een meer dan alle andere Belgische olympische teamsporten ooit samen wonnen. Daarbovenop kwamen het olympische zilver van Rio 2016, het EK-goud van 2019 in Antwerpen (5-0 tegen Spanje), de Pro League-titel van 2020-21 en de kroon op het werk: olympisch goud op de Spelen van Tokio in 2021.

Filosofie en aanpak

Niemand belichaamt het Belgische succes zo sterk als de Nieuw-Zeelander Shane McLeod, die de Red Lions tussen 2015 en 2021 naar het WK, het EK en olympisch goud loodste. Na een sabbatperiode keerde hij eerst terug als assistent, en sinds oktober 2024 staat hij opnieuw als hoofdcoach aan het roer, met de uitdrukkelijke ambitie om voor een nieuwe lichting opnieuw "de magische formule" te vinden. De 57-jarige coach geldt als een mensgerichte, verbindende leider. Wat zijn ploegen volgens hem altijd onderscheidde en zal blijven onderscheiden, is de toewijding van de spelers aan een "style de vie de haute performance", een high-performance-levensstijl. In zijn staf werkt onder meer Pascal Kina, hoofdcoach van topclub Gantoise, als analytical coach: zijn taak is om de eigen speelstijl te bekritiseren, te bedenken hoe hij zelf tegen Belgie zou spelen, en met de aanvallers te werken. Boven de ploeg waakt high performance director Adam Commens over de wederopbouw, het ontwikkelingstraject dat intern "Paris and Beyond" heet.

Parijs 2024: de kwartfinale en de erfenis

De wederopbouw werd ingegeven door een schok. Op de Spelen van Parijs 2024, met McLeod nog als assistent, won Belgie vlot zijn poule (onder meer 6-2 tegen Australie, een heruitgave van de Tokio-finale), maar in de kwartfinale tegen Spanje liep het mis: 2-3, met een late aansluitingstreffer van Hendrickx die niet meer baatte. De olympische titel was weg. In de nasleep namen liefst zeven routiniers afscheid, samen goed voor ruim 2.250 caps, onder wie recordinternational John-John Dohmen (481 caps), kapitein Felix Denayer, Florent van Aubel, Loick Luypaert, Cedric Charlier, Tanguy Cosyns en Emmanuel Stockbroekx. McLeod nam over en koos resoluut voor verjonging.

EK 2025 Mönchengladbach

Hoe groot die operatie was, bleek meteen. Op het EK 2025 in Mönchengladbach strandde de verjongde ploeg al in de groepsfase, achter Nederland en Spanje, en eindigde ze na winst op Polen slechts als vijfde. Commentatoren waarschuwden vooraf al dat de Red Lions "niet langer topfavoriet" waren. Het was een eerlijke maatstaf van waar het rebuildproject stond.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

Toch was het beeld minder somber dan dat ene toernooi suggereerde. In de Pro League 2024-25 werd Belgie al tweede, gedreven door de 21 doelpunten van topschutter Tom Boon, het beste resultaat sinds de titel in 2020-21. En in 2025-26 sloeg de ploeg helemaal door: een seizoen van loutere dominantie.

Tussenstand Hockey Pro League 2025-26, peildatum 21 juni 2026. Eindigt Belgie bovenaan, dan levert dat meteen een rechtstreeks ticket op voor de Spelen van Los Angeles 2028. In de slotweek wachten in Waver nog dubbele confrontaties met Nederland en Australie; verifieer de definitieve eindstand voor publicatie.

De staf onder McLeod

Naast bondscoach Shane McLeod bestaat de technische leiding uit assistent Craig Sieben en analytical coach Pascal Kina, met Adam Commens als high performance director van de bond. Voorzitter van Hockey Belgium is Patrick Keusters, CEO is Serge Pilet.

WK-selectie (juni 2026)

McLeod maakte zijn twintigkoppige WK-selectie bekend op 22 juni 2026: een mix van een handvol ervaren krachten en een brede laag jong talent.

Clubvermeldingen op basis van de EK 2025-selectie; transfervensters en de exacte caps per speler zijn owner-verificatie (officieel pas in juli bevestigd). De Belgische pers meldde dat Vincent Vanasch Oree verlaat voor een nieuwe club; bevestig zijn clubvermelding.

Vijf kernspelers

Tom Boon is het kloppende hart van de ploeg. De 35-jarige Brusselaar van Royal Léopold debuteerde al in 2008, scoorde meer dan 300 interlandtreffers en werd in 2025 als derde Belg ooit, na Dohmen en Van Doren, verkozen tot wereldspeler van het jaar. Zijn pad liep niet over rozen, hij werd ooit door McLeod uit een EK-selectie gelaten, maar volgens ploeggenoot Hendrickx is hij "als goede wijn" en nu "fitter dan ooit".

Arthur Van Doren draagt de aanvoerdersband. De verdediger van Braxgata, eerder jarenlang actief bij het Nederlandse Bloemendaal, geldt als de intuitieve, technisch superieure spelverdeler van de achterhoede en werd in 2017 en 2018 wereldspeler van het jaar.

Vincent Vanasch is de meervoudig bekroonde doelman die in shoot-outs herhaaldelijk de held was, onder meer in de WK-finale van 2018. Na een carrierepauze keerde hij terug en blijft hij de vaste keuze in het Belgische doel.

Alexander Hendrickx is het Belgische strafcornerkanon. De sleeppush-specialist van Gantoise was topschutter op de Spelen van Tokio en geldt als een van de beste sleepschutters ter wereld.

Victor Wegnez keerde, net als Vanasch en Hendrickx, terug na een pauze. De middenvelder van Waterloo Ducks werd in 2019 nog uitgeroepen tot beste speler van het EK en geeft het middenveld zijn dynamiek.

Concurrentie-analyse per linie

Het McLeod-systeem

De Belgische speelstijl is een schoolvoorbeeld van modern tophockey: balbezit met hoge druk en bliksemsnelle omschakeling. De basis is een verfijnd zonesysteem, mee gevormd door oud-bondscoach Jeroen Delmee, waarin spelers vooral de ruimte verdedigen in plaats van een directe tegenstander, een aanpak die andere toplanden sindsdien hebben gekopieerd. Het kernprincipe heet "knijpen": zodra de bal aan een flank ligt, schuift de verdediger aan de helpkant agressief naar de as van het veld om de passlijn naar het doel te sluiten. Zo wordt de aanvaller naar de hoeken gedwongen, waar een turnover kan worden geforceerd. In balbezit bouwen de Lions op via een brede boog (de "kom-opbouw") tussen de eigen 23-meterlijn en de middenlijn, om de tegenstander uit zijn organisatie te lokken en daarna via de flanken of door het centrum te versnellen. Tegen een laag, compact blok grijpen ze naar de aerial: een hoge bal over het middenveld, die de Belgische ontvanger dankzij de vijfmeterregel ongehinderd mag aannemen, waarmee de hele grondverdediging in een beweging wordt omzeild. De doctrine is consequent "passing-first": op de natgespoten kunstgrasvelden reist de bal sneller dan een speler, dus mijden de Red Lions risicovolle dribbelduels en zoeken ze met superieure aanname en passing de vrije ruimte.

De strafcorner als wapen

Geen onderdeel is zo rendabel als de strafcorner, en daar beschikt Belgie over een dubbel wapen. Hendrickx kan zijn sleeppush vanuit nagenoeg elke hoek feilloos in de kruising leggen, en ook Boon is een gevreesde sleepschutter. Wanneer de uitloper hun directe push leest, schakelen de Lions over op varianten: een harde, vlakke flats naar een tipper bij de paal, een teruglegbal (de een-twee) op de aangever, of een afschuif waarbij de bal bij de stop subtiel opzij gaat om de hoek van de verdediger te veranderen. In de Pro League-zege op Argentinie van februari 2026 besliste Hendrickx de wedstrijd met twee strafcorners in het slot.

De keepersstrijd en de eerlijke kanttekening

In het doel staat de ervaren Vanasch, de shoot-outspecialist, onder druk van de jonge Vandenbroucke. Diezelfde generatiewissel verklaart meteen de kwetsbaarheid van deze ploeg. De jonge spelers brengen een enorm fysiek loopvermogen waarmee Belgie een moordend tempo kan volhouden over een heel toernooi, maar in losse knock-outwedstrijden wankelt het soms nog, zoals het EK 2025 en de Parijse kwartfinale lieten zien. Commentator Eddy Demarez wees bovendien op een structurele les uit het verleden: de gouden generatie "hield te lang vast aan dezelfde spelers", anders dan Nederland, dat na Tokio een grondige vernieuwing doorvoerde, waardoor Belgie op den duur minder verrassend werd. De inhaalslag die nu wordt gemaakt, moet die fout herstellen.

Duitsland: de scherprechter van 2023

Geen tegenstander zit dieper onder de huid dan Duitsland. Die Honamas ontnamen Belgie de wereldtitel van 2023 in de shoot-outs, zijn regerend wereldkampioen en Europees kampioen, en treffen de Red Lions meteen in poule B in Waver. Het is een gestructureerde, defensief ijzersterke ploeg met een gevreesde toernooimentaliteit, die wedstrijden klinisch kan beslissen.

Frankrijk: de leerling tegenover de meester

De pikanterie van poule B zit in de Franse dug-out. Les Bleus worden sinds 2025 gecoacht door John-John Dohmen, de meest gecapte hockeyer aller tijden en symbool van het Belgische succes, die de Belgische speelstijl door en door kent. Met de Spaanse Ramon Sala en de Nederlander Jeroen Hertzberger in zijn staf wil hij een wedstrijd tegen zijn oude ploeg uitmaken tot een tactisch schaakspel. Veel Franse internationals spelen bovendien in de Belgische competitie en kennen het systeem van binnenuit.

Nederland: de eeuwige spiegel

Nederland is de historische graadmeter. Bondsvoorzitter en oud-international Marc Coudron verloor in zijn spelersloopbaan tientallen keren van Oranje, en juist die frustratie werd de vonk voor de Belgische revolutie. Vandaag is de buur mede-gastland en de nummer twee van de wereld, en tegelijk het rolmodel voor de vernieuwing die Belgie zelf te laat inzette.

Spanje: de recente boeman

Spanje schakelde de Red Lions uit op Parijs 2024 en lag hen ook op het EK 2025 dwars. Het is een taaie, tactisch goed georganiseerde ploeg die Belgie in knock-outmomenten al vaker pijn deed.

Sleutelspelers per rivaal

Bij Spanje waren Josep Maria Basterra en Marc Reyne de doelpuntenmakers tegen Belgie in Parijs. Bij Frankrijk draait alles om de aanpak van coach Dohmen, met aanvalsexpertise van consultant Jeroen Hertzberger. Bij Nederland blijft aanvoerder Thierry Brinkman een vaste waarde. Actuele sleutelspelers per rivaal (Duitsland, en bijgewerkte namen voor Nederland en Frankrijk) aan te vullen in de owner-verificatie met FIH- en bond-pagina's.

De mentaliteit van het Belgische herenhockey begint bij het durven dromen. Toen Marc Coudron in 2005 voorzitter werd, deed hij volgens eigen zeggen "alsof hij een profeet was" en voorspelde hij goud voor een land dat structureel verloor. Dat zelfvertrouwen werd onder McLeod een methode. Intern, zegt de coach, gaat het "niet zozeer over medailles, maar over de weg naar succes"; de snelheid van de wederopbouw boeit hem meer dan de kleur van de medaille. De eerste eindwinst in de Sultan Azlan Shah Cup eind 2025 was in die filosofie minstens zo belangrijk als toernooi: vijftien dagen samenleven in Maleisie smeedde "die onzichtbare band" tussen de nieuwe spelers.

De veerkracht zit diep ingebakken. In de WK-finale van 2018 keerden de Lions een 0-2-achterstand in de shoot-outs, op het EK 2019 bogen ze in de halve finale tegen Duitsland een 0-2 om in een 4-2-zege. En in Tom Boon heeft de ploeg een mentaliteitsanker: een speler die volgens ploeggenoot Florent van Aubel "leeft als een professional", al jaren jeugdkampen organiseert en bewust bezig is met de erfenis die hij achterlaat. Hij is de brug tussen de gouden generatie en de jonge lichting die nu moet leren winnen.

Hockey kwam in Belgie voort uit de gegoede, Franstalige burgerij. De oudste clubs, Royal Beerschot in Antwerpen (1899) en Royal Léopold in Ukkel (rond 1900), waren multisportverenigingen van de leisure class, en lang gold de sport, in de woorden van Coudron, "in Vlaanderen als een Waalse sport, in Wallonie als een Brusselse sport en in Brussel als een elitaire sport". Tot op vandaag is het Belgische hockey sterk geconcentreerd op de as Antwerpen-Brussel: Brussel alleen telt al zo'n zestien clubs, met daarnaast Gent als hockeystad. Buiten die as is de sport nog grotendeels onontgonnen terrein.

Wat Belgie groot maakte, was een bewuste professionalisering. Onder Coudron en de Nederlandse coach Bert Wentink startte vanaf 2005 het jeugdprogramma "Be Gold", groeiden de sponsorinkomsten van 65.000 naar 1,4 miljoen euro en breidde de bondsstaf uit van vier naar meer dan twintig fulltimers. Opeenvolgende lichtingen werden Europees jeugdkampioen, en de bond haalde topcoaches uit het buitenland. Het aantal hockeyers steeg van zo'n 9.000 naar 55.000. Waar Belgische talenten zich vroeger in de Nederlandse Hoofdklasse moesten ontwikkelen, keerden ze rond 2015 terug omdat de eigen competitie inmiddels Europese topklasse was. Het clubhockey is een familietraditie, doorgegeven van ouder op kind, zoals bij KHC Dragons of in de familie Stockbroekx. De keerzijde is de infrastructuur: veel clubs zitten vol, met wachtlijsten en te weinig velden. Juist daarom is het permanente nationale stadion in Waver, de Belfius Hockey Arena, zo'n mijlpaal.

De Belfius Hockey Arena: de Red Lions-vesting

De Red Lions spelen al hun poulewedstrijden in eigen huis, in de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Waver. Het stadion verrees op het terrein van het oude voetbalstadion Justin Peeters, telt 4.000 vaste zitplaatsen en wordt voor het WK eenmalig uitgebreid tot 10.000. Het werd op 1 april 2026 ingehuldigd met galamatchen tegen Nederland, die Belgie won. Het is de eerste permanente thuishaven die uitsluitend aan hockey is gewijd, en daarmee het sluitstuk van twintig jaar infrastructuurambitie.

Poule B en het toernooiformat

De loting van 17 maart 2026 plaatste Belgie in poule B, samen met Duitsland, Frankrijk en Maleisie. Nieuw aan deze WK-editie is dat er geen kwartfinales zijn: na een eerste groepsfase gaan de beste twee van elke poule door naar een tweede groepsfase (de "poule van de kampioenen"), waarna de top twee daarvan de halve finales bereikt. Een mannenhalvefinale wordt in Waver gespeeld, en de mannenfinale staat op zondag 30 augustus 2026 op Belgische bodem.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Voor Belgie draait alles eerst om een top-twee-plaats in de poule. Het duel met Duitsland wordt daarin allicht beslissend voor de poulewinst en is meteen een herhaling van de WK-finale van 2023. De openingsconfrontatie met het Frankrijk van Dohmen belooft tactisch het lastigst, omdat de Franse coach het Belgische systeem kent als geen ander; Maleisie is op papier de lichtste opgave. Overleeft Belgie de poule, dan volgt de tweede groepsfase tegen de besten uit de andere poules, met een halve finale in eigen stadion in het verschiet. Het ultieme scenario laat zich raden: een WK-finale op 30 augustus in een uitverkocht Waver.

1. De kom-opbouw herkennen. Let bij balbezit op de achterste drie of vier Belgen. Ze staan niet op een rechte lijn, maar vormen een brede boog rond het eigen 23-metergebied. Ze spelen de bal rustig breed om de tegenstander te verleiden druk te zetten. Zodra een spits doorjaagt, sprint een Belgische middenvelder in de opengevallen ruimte. Het is het startsein van vrijwel elke Belgische aanval.

2. Het knijpen aan de helpkant. Wanneer de tegenstander over een flank aanvalt, kijk dan naar de andere kant van het veld. De Belgische verdediger aan de niet-balzijde laat zijn directe man los en schuift diagonaal naar het centrum. Dat synchroon naar binnen knijpen sluit de passlijnen en duwt de aanval in een fuik langs de zijlijn.

3. De aerial als ontsnapping. Zet een tegenstander de as van het veld dicht met een laag blok, dan valt een Belgische verdediger, vaak Van Doren of De Sloover, even stil met de bal. Let op de diepe aanvallers: de verdediger schept de bal hoog over het middenveld, en de ontvanger mag hem dankzij de vijfmeterregel ongehinderd aannemen. In een beweging is de hele grondverdediging omzeild.

4. Het dubbele strafcornerwapen. Op de strafcorner staat met Hendrickx en Boon een dubbele sleepdreiging klaar. Zien beide schutters er klaar voor, maar staan er tegelijk twee aanvallers laag bij de paal, let dan op een variant: een vlakke flats voor een tip-in of een teruglegbal in plaats van de directe push. Hendrickx besliste er in 2026 al de Pro League-zege op Argentinie mee.

5. Tom Boon, de maestro op leeftijd. Op zijn 35e is de wereldspeler van het jaar volgens Hendrickx "het totaalpakket": fysiek en technisch nauwelijks te verdedigen, en koel in de beslissende momenten. Let op zijn late beslissers.

6. Vanasch in de shoot-outs. Eindigt een Belgische wedstrijd gelijk, dan komt de specialiteit van het huis: doelman Vincent Vanasch was in de WK-finale van 2018 al de man van de shoot-outs en blijft de Belgische troef bij gelijke stand.

7. De jonge motor. Houd de nieuwe lichting in de gaten: middenvelder Arno Van Dessel, FIH-talent in opmars, brengt spelinzicht, terwijl Nelson Onana met snelheid en kracht de diepte zoekt. Hun frisheid laat Belgie een hoog tempo volhouden.

8. De rematch tegen Duitsland. In de poule wacht meteen Duitsland, de ploeg die Belgie de wereldtitel van 2023 ontnam. Geladen, en mogelijk beslissend voor de poulewinst.

9. Dohmen tegenover zijn Lions. Frankrijk wordt gecoacht door John-John Dohmen, de Belgische recordinternational die zijn oude ploeg met diens eigen wapens probeert te kloppen. Een wedstrijd vol bekende patronen.

10. Het thuispubliek in Waver. Met een tot 10.000 plaatsen opgeschaalde arena en een fanatiek thuispubliek wordt Waver een vesting. Let op hoe de Lions in de slotfase teren op het publiek.

Op 30 augustus 2026 kan het WK in Waver drie kanten op. De droomafloop is een wereldtitel op eigen bodem, de ultieme bekroning van twee decennia opbouw en het bewijs dat de nieuwe lichting de fakkel echt heeft overgenomen. Het tweede scenario is een vroege uitval, die de twijfel zou voeden of de gouden generatie wel goed is opgevolgd. Het pijnlijkste derde scenario is een nederlaag tegen een rivaal, of het nu de rematch tegen Duitsland is, het mede-gastland Nederland of de Spaanse boeman.

Welke afloop het ook wordt, de fundamentele vraag overstijgt dit ene toernooi: is het Belgische succes een systeem dat blijft produceren, of was het een eenmalig generatiewonder? De cijfers spreken in het voordeel van het systeem: acht grote medailles in tien jaar, drie wereldspelers van het jaar, een verjongde ploeg die ondanks alles de wereldranglijst aanvoert. Maar pas op zo'n eindtoernooi, met de druk van een thuispubliek en de hele hockeywereld op bezoek, blijkt of een klein land zijn plek aan de wereldtop ook na de legenden kan verdedigen. Voor de Red Lions begint in Waver het echte antwoord.

Officiele bronnen

• International Hockey Federation (FIH) en de wereldranglijst
• WK 2026 (FIH) en de Hockey Pro League-stand
• Hockey Belgium (KBHB)
• Team Belgium en Olympics.com
• Fédération Française de Hockey (voor de Franse tegenstander)

Belgische media

• Sporza (Nederlandstalig)
• RTBF (Franstalig)
• La Libre en La Dernière Heure (DH) (Franstalig)
• L'Avenir (Franstalig)
• BRUZZ en VRT NWS (Nederlandstalig)