De Red Lions: hoe een klein land een hockeygrootmacht werd, en weigert het weer los te laten

Op 27 juni 2026 was de Belfius Hockey Arena in Waver het toneel van een primeur. Met een zege op Nederland verzekerden de Red Lions zich van de eindwinst in de Hockey Pro League, en daarmee van iets wat geen enkel ander land toen al had: een rechtstreeks ticket voor de Olympische Spelen van Los Angeles 2028. Twee jaar voor de Spelen, en twee maanden voor een WK in eigen land. België is bovendien de nummer één van de wereldranglijst, en in Tom Boon heeft het de regerende wereldspeler van het jaar. Voor een land waar twintig jaar geleden bijna niemand wist wat een strafcorner was, is dat haast onwerkelijk.

En toch is het grote bewijs nog niet geleverd. Van de twintig spelers die McLeod voor dit WK selecteerde, stonden er nog maar zeven in de olympische finale van Tokio. Een lange competitie domineren is één ding; een kort toernooi winnen, waarin één slechte avond alles kan wissen, is iets anders. Precies daarin ging het de voorbije twee jaar mis, in de kwartfinale van Parijs en op het EK van 2025.

Dit dossier vertelt hoe België een hockeygrootmacht werd, wie de twintig spelers zijn die het in Waver moeten waarmaken, hoe ze spelen en waar hun kwetsbaarheid zit. Met de tactiek, de rivalen en concrete kijktips voor augustus 2026.

Wereldranglijst en kwalificatie

De Red Lions hoefden zich voor dit WK niet te kwalificeren: als mede-gastland van het toernooi, samen met Nederland, was hun plaats verzekerd. Belangrijker is hoe ze er na de kwalificatieperiode bijstaan. Begin 2026 stonden België en Nederland nog kop aan kop bovenaan de wereldranglijst. Door een eerste eindwinst in de Sultan Azlan Shah Cup eind 2025 en een Pro League-seizoen met slechts één nederlaag nam België in de loop van 2026 de toppositie over.

Wat die positie zo opmerkelijk maakt, is de continentale context: de wereldtop bij de mannen is grotendeels Europees. Nederland, Engeland en Duitsland horen bij de absolute subtop, en juist tegen die landen moet België zich week na week bewijzen. De koppositie is dus geen geschenk van een zwakke regio, maar het resultaat van presteren tegen de besten. McLeod vatte het begin 2026 zelf samen: zijn ploeg heeft naar eigen zeggen "une longueur d'avance sur nos adversaires", een streepje voor op de tegenstand.

De Pro League-titel en het olympische ticket

Het tastbare bewijs kwam eind juni. België won de Hockey Pro League 2025-26 met 39 punten, de tweede eindzege in de clubgeschiedenis van dit toernooi na 2021, en verzilverde die met een wedstrijd te gaan. Omdat de winnaar van deze editie zich rechtstreeks plaatst voor Los Angeles 2028, waren de Red Lions het eerste mannenland ter wereld met een olympisch ticket op zak, naast gastland de Verenigde Staten. Voor McLeod verandert dat de hele planning: "Al gekwalificeerd zijn opent mogelijkheden voor ons programma van de komende 24 maanden", en zijn spelers gaan zonder kwalificatiedruk het WK in.

Alle WK-deelnames van België

België nam zeven keer eerder deel aan een WK, met 1973 als debuut. Tussen 1982 en 2010 ontbrak het land vrijwel altijd: vier keer werd niet deelgenomen, drie keer werd de kwalificatie niet gehaald. Dat maakt de sprong des te opmerkelijker: pas vanaf 2014 is België een vaste WK-waarde, en sindsdien meteen een van de beste ploegen ter wereld.

De wereldtitel van 2018

De doorbraak kwam in Bhubaneswar in 2018. Na een tweede plaats in de poule rekenden de Red Lions in de tweede ronde af met recordkampioen Pakistan (5-0), in de kwartfinale met Duitsland (2-1, met treffers van Hendrickx en Boon) en in de halve finale met Engeland (6-0). De finale tegen Europees kampioen Nederland bleef in de reguliere tijd doelpuntloos, waarna doelman Vincent Vanasch met twee cruciale reddingen de shoot-outs besliste: 3-2. Alexander Hendrickx werd met zeven doelpunten medetopschutter van het toernooi. Het was de eerste keer dat België een groot landentoernooi won.

Recente edities

Vijf jaar later, op het WK van 2023, kwam België opnieuw tot de finale, ditmaal tegen Duitsland. Na 3-3 in de reguliere tijd verloren de Red Lions de shoot-outs met 5-4 en moesten ze tevreden zijn met zilver. Toch deed dat resultaat, aldus de Belgische bond, "geen afbreuk" aan een generatie die in tien jaar tijd acht grote medailles verzamelde. Een veelzeggende vergelijking: de vier medailles die de Red Lions in dat decennium op WK en Spelen pakten, zijn er één meer dan alle andere Belgische olympische teamsporten ooit samen wonnen. Daarbovenop kwamen het olympische zilver van Rio 2016, het EK-goud van 2019 in Antwerpen (5-0 tegen Spanje), de Pro League-titel van 2020-21 en de kroon op het werk: olympisch goud op de Spelen van Tokio in 2021.

Filosofie en aanpak

Niemand belichaamt het Belgische succes zo sterk als de Nieuw-Zeelander Shane McLeod, die de Red Lions tussen 2015 en 2021 naar het WK, het EK en olympisch goud loodste. Na een sabbatperiode keerde hij eerst terug als assistent, en sinds oktober 2024 staat hij opnieuw als hoofdcoach aan het roer, met de uitdrukkelijke ambitie om voor een nieuwe lichting opnieuw "de magische formule" te vinden. De 57-jarige coach geldt als een mensgerichte, verbindende leider. Wat zijn ploegen volgens hem altijd onderscheidde en zal blijven onderscheiden, is de toewijding van de spelers aan een "style de vie de haute performance", een high-performance-levensstijl. In zijn staf werkt onder meer Pascal Kina, hoofdcoach van topclub Gantoise, als analytical coach: zijn taak is om de eigen speelstijl te bekritiseren, te bedenken hoe hij zelf tegen België zou spelen, en met de aanvallers te werken. Boven de ploeg waakt high performance director Adam Commens over de wederopbouw, het ontwikkelingstraject dat intern "Paris and Beyond" heet.

Parijs 2024: de kwartfinale en de erfenis

De wederopbouw werd ingegeven door een schok. Op de Spelen van Parijs 2024, met McLeod nog als assistent, won België vlot zijn poule (onder meer 6-2 tegen Australië, een heruitgave van de Tokio-finale), maar in de kwartfinale tegen Spanje liep het mis: 2-3, met een late aansluitingstreffer van Hendrickx die niet meer baatte. De olympische titel was weg. In de nasleep namen liefst zeven routiniers afscheid, samen goed voor ruim 2.250 caps, onder wie recordinternational John-John Dohmen (481 caps), kapitein Felix Denayer, Florent van Aubel, Loïck Luypaert, Cédric Charlier, Tanguy Cosyns en Emmanuel Stockbroekx. McLeod nam over en koos resoluut voor verjonging.

EK 2025 Mönchengladbach

Hoe groot die operatie was, bleek meteen. Op het EK 2025 in Mönchengladbach strandde de verjongde ploeg al in de groepsfase, achter Nederland en Spanje, en eindigde ze na winst op Polen slechts als vijfde. Commentatoren waarschuwden vooraf al dat de Red Lions "niet langer topfavoriet" waren. Het was een eerlijke maatstaf van waar het rebuildproject stond.

FIH Pro League 2024-25 en 2025-26

Toch was het beeld minder somber dan dat ene toernooi suggereerde. In de Pro League 2024-25 werd België al tweede, gedreven door de 21 doelpunten van topschutter Tom Boon, het beste resultaat sinds de titel in 2020-21. En in 2025-26 sloeg de ploeg helemaal door. De Red Lions bleven het hele seizoen opvallend constant waar concurrenten Engeland, Australië en Nederland punten morsten, en leden pas in de slotweek hun enige echte nederlaag, tegen Australië. Op 27 juni volstond een zege op Nederland in Waver om de titel binnen te halen, waarna het seizoen twee dagen later werd afgesloten met een 5-4-stunt tegen Australië na een 0-3-achterstand.

Officiële eindstand Hockey Pro League 2025-26. België sloot af met 39 punten en pakte daarmee de titel plus het olympische ticket. Punten en doelsaldo per land zijn door de owner aan te vullen uit de officiële FIH-tabel.

De staf onder McLeod

Naast bondscoach Shane McLeod bestaat de technische leiding uit assistent Craig Sieben en analytical coach Pascal Kina, met Adam Commens als high performance director van de bond. Voorzitter van Hockey Belgium is Patrick Keusters, CEO is Serge Pilet.

WK-selectie (officieel, 2026)

McLeod belde op maandagochtend zijn 23-koppige groep en schrapte één doelman en twee veldspelers, waarna de bond de definitieve twintig bekendmaakte. De coach zelf over zijn keuze: "Ik denk dat we een heel goed uitgebalanceerd team hebben geselecteerd. We hebben ongetwijfeld een aantal sterren van de huidige generatie in onze rangen, maar ook een aantal toekomstige toppers, sterren in wording."

Liniesindeling volgens de officiële selectie van de bond; caps volgens het nationale-teamoverzicht en dus licht gestegen door het Pro League-slot. Clubs zijn die van het seizoen 2025-26: voor 2026-27 zijn transfers bevestigd voor Vanasch (naar Léopold), Wegnez (naar Dragons) en Labouchère (naar Pinoké).

De keuzes die pijn deden

De scherpste beslissing viel in het doel. Vanasch, drievoudig wereldkeeper van het jaar, kreeg de voorkeur boven Loïc Van Doren, de 29-jarige jongere broer van aanvoerder Arthur, die met 84 caps al sinds 2017 tot de kern behoort maar op elk groot toernooi reserve bleef. Simon Vandenbroucke werd tweede doelman. Daarnaast vielen de broers Olivier en Tobias Biekens af, omdat McLeod koos voor de ervaring van Nicolas De Kerpel. McLeod had vooraf al gewaarschuwd dat dit moment nooit makkelijk is: hij wil elke speler zelf verwittigen, omdat sommigen "extreem ontgoocheld" zullen zijn.

Vijf kernspelers

Tom Boon is het kloppende hart van de ploeg. De Brusselaar van Royal Léopold debuteerde al in 2008 en staat inmiddels op 383 caps en 330 interlanddoelpunten. In 2025 werd hij als derde Belg ooit, na Dohmen en Van Doren, verkozen tot wereldspeler van het jaar. Zijn pad liep niet over rozen, hij werd ooit door McLeod uit een EK-selectie gelaten, maar volgens ploeggenoot Hendrickx is hij "als goede wijn" en nu "fitter dan ooit".

Arthur Van Doren draagt de aanvoerdersband. De verdediger van Braxgata, eerder jarenlang actief bij het Nederlandse Bloemendaal, geldt als de intuïtieve, technisch superieure spelverdeler van de achterhoede en werd in 2017 en 2018 wereldspeler van het jaar. In juli 2026 kwam daar een nieuwe onderscheiding bij: fans over de hele wereld kozen zijn splijtende dieptepass op Boon tegen Australië tot mooiste actie van het Pro League-seizoen.

Vincent Vanasch is de meervoudig bekroonde doelman die in shoot-outs herhaaldelijk de held was, onder meer in de WK-finale van 2018. Op zijn 38e staat hij op 293 interlands en werd hij drie keer verkozen tot beste keeper ter wereld (2017, 2018 en 2019). Na twee jaar waarin hij zijn plaats niet zeker was, staat hij op dit WK opnieuw in doel.

Alexander Hendrickx is het Belgische strafcornerkanon. De sleeppush-specialist van Gantoise was topschutter op de Spelen van Tokio en heeft in 224 interlands al 187 keer gescoord, een verhouding die in het wereldhockey zijn gelijke nauwelijks kent.

Victor Wegnez passeerde in het Pro League-seizoen de kaap van 200 caps. De middenvelder werd in 2019 uitgeroepen tot beste speler van het EK, won zelf een jaar eerder de Poligras-prijs voor de mooiste actie, en geeft het middenveld zijn dynamiek.

Concurrentie-analyse per linie

Het McLeod-systeem

De Belgische speelstijl is een schoolvoorbeeld van modern tophockey: balbezit met hoge druk en bliksemsnelle omschakeling. De basis is een verfijnd zonesysteem, mee gevormd door oud-bondscoach Jeroen Delmee, waarin spelers vooral de ruimte verdedigen in plaats van een directe tegenstander, een aanpak die andere toplanden sindsdien hebben gekopieerd. Het kernprincipe heet "knijpen": zodra de bal aan een flank ligt, schuift de verdediger aan de helpkant agressief naar de as van het veld om de passlijn naar het doel te sluiten. Zo wordt de aanvaller naar de hoeken gedwongen, waar een turnover kan worden geforceerd. In balbezit bouwen de Lions op via een brede boog (de "kom-opbouw") tussen de eigen 23-meterlijn en de middenlijn, om de tegenstander uit zijn organisatie te lokken en daarna via de flanken of door het centrum te versnellen. Tegen een laag, compact blok grijpen ze naar de aerial: een hoge bal over het middenveld, die de Belgische ontvanger dankzij de vijfmeterregel ongehinderd mag aannemen, waarmee de hele grondverdediging in één beweging wordt omzeild. De doctrine is consequent "passing-first": op de natgespoten kunstgrasvelden reist de bal sneller dan een speler, dus mijden de Red Lions risicovolle dribbelduels en zoeken ze met superieure aanname en passing de vrije ruimte.

De strafcorner als wapen

Geen onderdeel is zo rendabel als de strafcorner, en daar beschikt België over een dubbel wapen. Hendrickx kan zijn sleeppush vanuit nagenoeg elke hoek feilloos in de kruising leggen, en ook Boon is een gevreesde sleepschutter. Wanneer de uitloper hun directe push leest, schakelen de Lions over op varianten: een harde, vlakke flats naar een tipper bij de paal, een teruglegbal (de een-twee) op de aangever, of een afschuif waarbij de bal bij de stop subtiel opzij gaat om de hoek van de verdediger te veranderen. In de Pro League-zege op Argentinië van februari 2026 besliste Hendrickx de wedstrijd met twee strafcorners in het slot.

De keepersstrijd en de eerlijke kanttekening

In het doel staat de ervaren Vanasch, de shoot-outspecialist, onder druk van de jonge Vandenbroucke. Diezelfde generatiewissel verklaart meteen de kwetsbaarheid van deze ploeg. McLeod begon zijn wederopbouw met een groep van 34 spelers, waarvan een tiental nieuwe gezichten, en versmalde die tot een kern van minder dan 25. Van de twintig WK-gangers stonden er nog maar zeven in de olympische finale van Tokio: Wegnez, Vanasch, Arthur Van Doren, Hendrickx, De Sloover, De Kerpel en Boon. De jonge spelers brengen een enorm fysiek loopvermogen waarmee België een moordend tempo kan volhouden over een heel toernooi.

Precies daar zit ook de open vraag. Een competitie van zestien wedstrijden domineren, zoals in de Pro League, vraagt constantheid; een WK winnen vraagt dat je op één avond niet struikelt. En juist in die korte toernooien ging het de voorbije twee jaar mis, met de kwartfinale in Parijs en een vijfde plaats op het EK 2025. Commentator Eddy Demarez zei destijds al dat dat EK vooral diende om ervaring op te doen, en dat "de echte test voor deze groep pas op het WK volgt". McLeod zelf relativeerde de EK-exit als een struikeling in een proces dat "in stapjes" verloopt. Daar komt een historische les bij: de gouden generatie "hield te lang vast aan dezelfde spelers", anders dan Nederland, dat na Tokio grondig vernieuwde. De inhaalslag die nu is gemaakt, moet die fout herstellen, en het WK in Waver is het eerste echte examen.

Duitsland: de scherprechter van 2023

Geen tegenstander zit dieper onder de huid dan Duitsland. Die Honamas ontnamen België de wereldtitel van 2023 in de shoot-outs, zijn regerend wereldkampioen en Europees kampioen, en treffen de Red Lions meteen in poule B in Waver. Het is een gestructureerde, defensief ijzersterke ploeg met een gevreesde toernooimentaliteit, die wedstrijden klinisch kan beslissen.

Frankrijk: de leerling tegenover de meester

De pikanterie van poule B zit in de Franse dug-out. Les Bleus worden sinds 2025 gecoacht door John-John Dohmen, de meest gecapte hockeyer aller tijden en symbool van het Belgische succes, die de Belgische speelstijl door en door kent. Met de Spaanse Ramón Sala en de Nederlander Jeroen Hertzberger in zijn staf wil hij een wedstrijd tegen zijn oude ploeg uitmaken tot een tactisch schaakspel. Veel Franse internationals spelen bovendien in de Belgische competitie en kennen het systeem van binnenuit.

Nederland: de eeuwige spiegel

Nederland is de historische graadmeter. Bondsvoorzitter en oud-international Marc Coudron verloor in zijn spelersloopbaan tientallen keren van Oranje, en juist die frustratie werd de vonk voor de Belgische revolutie. Vandaag is de buur mede-gastland en de nummer twee van de wereld, en tegelijk het rolmodel voor de vernieuwing die België zelf te laat inzette.

Spanje: de recente boeman

Spanje schakelde de Red Lions uit op Parijs 2024 en lag hen ook op het EK 2025 dwars. Het is een taaie, tactisch goed georganiseerde ploeg die België in knock-outmomenten al vaker pijn deed.

Sleutelspelers per rivaal

Bij Spanje waren Josep Maria Basterra en Marc Reyne de doelpuntenmakers tegen België in Parijs. Bij Frankrijk draait alles om de aanpak van coach Dohmen, met aanvalsexpertise van consultant Jeroen Hertzberger. Bij Nederland blijft aanvoerder Thierry Brinkman een vaste waarde. Actuele sleutelspelers per rivaal (Duitsland, en bijgewerkte namen voor Nederland en Frankrijk) aan te vullen in de owner-verificatie met FIH- en bond-pagina's.

De mentaliteit van het Belgische herenhockey begint bij het durven dromen. Toen Marc Coudron in 2005 voorzitter werd, deed hij volgens eigen zeggen "alsof hij een profeet was" en voorspelde hij goud voor een land dat structureel verloor. Dat zelfvertrouwen werd onder McLeod een methode. Intern, zegt de coach, gaat het "niet zozeer over medailles, maar over de weg naar succes"; de snelheid van de wederopbouw boeit hem meer dan de kleur van de medaille. De eerste eindwinst in de Sultan Azlan Shah Cup eind 2025 was in die filosofie minstens zo belangrijk als toernooi: vijftien dagen samenleven in Maleisië smeedde "die onzichtbare band" tussen de nieuwe spelers.

De veerkracht zit diep ingebakken. In de WK-finale van 2018 keerden de Lions een 0-2-achterstand in de shoot-outs, op het EK 2019 bogen ze in de halve finale tegen Duitsland een 0-2 om in een 4-2-zege, en in de slotwedstrijd van de Pro League 2025-26 kwamen ze van 0-3 terug tot 5-4 tegen Australië. En in Tom Boon heeft de ploeg een mentaliteitsanker: een speler die volgens ploeggenoot Florent van Aubel "leeft als een professional", al jaren jeugdkampen organiseert en bewust bezig is met de erfenis die hij achterlaat. Hij is de brug tussen de gouden generatie en de jonge lichting die nu moet leren winnen.

Wat deze ploeg kenmerkt, is dat ze het succes zelf niet als eindpunt ziet. Na de Pro League-titel klonk het bij McLeod niet triomfantelijk maar vooruitblikkend: "we staan pas aan het begin van een nieuw groot verhaal". Ook Hendrickx houdt de lat hoog: hij ziet dat de ploeg een niveau haalt dat volgens hem nog niet het maximum is, en noemt de bekendmaking van de selectie een bevrijding: wie erbij is, kan nu zonder selectiestress voluit gaan.

Hockey kwam in België voort uit de gegoede, Franstalige burgerij. De oudste clubs, Royal Beerschot in Antwerpen (1899) en Royal Léopold in Ukkel (rond 1900), waren multisportverenigingen van de leisure class, en lang gold de sport, in de woorden van Coudron, "in Vlaanderen als een Waalse sport, in Wallonië als een Brusselse sport en in Brussel als een elitaire sport". Tot op vandaag is het Belgische hockey sterk geconcentreerd op de as Antwerpen-Brussel: Brussel alleen telt al zo'n zestien clubs, met daarnaast Gent als hockeystad. Buiten die as is de sport nog grotendeels onontgonnen terrein.

Wat België groot maakte, was een bewuste professionalisering. Onder Coudron en de Nederlandse coach Bert Wentink startte vanaf 2005 het jeugdprogramma "Be Gold", groeiden de sponsorinkomsten van 65.000 naar 1,4 miljoen euro en breidde de bondsstaf uit van vier naar meer dan twintig fulltimers. Opeenvolgende lichtingen werden Europees jeugdkampioen, en de bond haalde topcoaches uit het buitenland. Het aantal hockeyers steeg van zo'n 9.000 naar 55.000. Waar Belgische talenten zich vroeger in de Nederlandse Hoofdklasse moesten ontwikkelen, keerden ze rond 2015 terug omdat de eigen competitie inmiddels Europese topklasse was. Het clubhockey is een familietraditie, doorgegeven van ouder op kind, zoals bij KHC Dragons of in de familie Stockbroekx. De keerzijde is de infrastructuur: veel clubs zitten vol, met wachtlijsten en te weinig velden. Juist daarom is het permanente nationale stadion in Waver, de Belfius Hockey Arena, zo'n mijlpaal.

De Belfius Hockey Arena: de Red Lions-vesting

De Red Lions spelen al hun poulewedstrijden in eigen huis, in de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Waver. Het stadion verrees op het terrein van het oude voetbalstadion Justin Peeters, telt 4.000 vaste zitplaatsen en wordt voor het WK eenmalig uitgebreid tot 10.000. Het werd op 1 april 2026 ingehuldigd met galamatchen tegen Nederland, die België won. Het is de eerste permanente thuishaven die uitsluitend aan hockey is gewijd, en daarmee het sluitstuk van twintig jaar infrastructuurambitie.

Poule B en het toernooiformat

De loting van 17 maart 2026 plaatste België in poule B, samen met Duitsland, Frankrijk en Maleisië. De Red Lions openen op zaterdag 15 augustus tegen Frankrijk, spelen op maandag 17 augustus de topper tegen Duitsland en sluiten de eerste groepsfase op woensdag 19 augustus af tegen Maleisië. Nieuw aan deze WK-editie is dat er voor de beste ploegen geen kwartfinales zijn: de beste twee van elke poule vormen een tweede groepsfase van vier landen, waarbij het onderlinge resultaat uit de eerste ronde meetelt, en daaruit plaatsen de nummers één en twee zich voor de halve finales. Eén mannenhalvefinale wordt in Waver gespeeld, en de mannenfinale staat op zondag 30 augustus 2026 op Belgische bodem.

Scenario-analyse: de weg naar de finale

Voor België draait alles eerst om een top-twee-plaats in de poule. Het duel met Duitsland wordt daarin allicht beslissend voor de poulewinst en is meteen een herhaling van de WK-finale van 2023. De openingsconfrontatie met het Frankrijk van Dohmen belooft tactisch het lastigst, omdat de Franse coach het Belgische systeem kent als geen ander; Maleisië is op papier de lichtste opgave. Arno Van Dessel kijkt vooral uit naar dat begin: een openingswedstrijd in Waver met veel publiek. Overleeft België de poule, dan volgt de tweede groepsfase tegen de besten uit de andere poules, met een halve finale in eigen stadion in het verschiet. Het ultieme scenario laat zich raden: een WK-finale op 30 augustus in een uitverkocht Waver.

1. De kom-opbouw herkennen. Let bij balbezit op de achterste drie of vier Belgen. Ze staan niet op een rechte lijn, maar vormen een brede boog rond het eigen 23-metergebied. Ze spelen de bal rustig breed om de tegenstander te verleiden druk te zetten. Zodra een spits doorjaagt, sprint een Belgische middenvelder in de opengevallen ruimte. Het is het startsein van vrijwel elke Belgische aanval.

2. Het knijpen aan de helpkant. Wanneer de tegenstander over een flank aanvalt, kijk dan naar de andere kant van het veld. De Belgische verdediger aan de niet-balzijde laat zijn directe man los en schuift diagonaal naar het centrum. Dat synchroon naar binnen knijpen sluit de passlijnen en duwt de aanval in een fuik langs de zijlijn.

3. De aerial als ontsnapping. Zet een tegenstander de as van het veld dicht met een laag blok, dan valt een Belgische verdediger, vaak Van Doren of De Sloover, even stil met de bal. Let op de diepe aanvallers: de verdediger schept de bal hoog over het middenveld, en de ontvanger mag hem dankzij de vijfmeterregel ongehinderd aannemen. In één beweging is de hele grondverdediging omzeild.

4. Het dubbele strafcornerwapen. Op de strafcorner staat met Hendrickx en Boon een dubbele sleepdreiging klaar. Zien beide schutters er klaar voor, maar staan er tegelijk twee aanvallers laag bij de paal, let dan op een variant: een vlakke flats voor een tip-in of een teruglegbal in plaats van de directe push. Hendrickx besliste er in 2026 al de Pro League-zege op Argentinië mee.

5. Tom Boon, de maestro op leeftijd. Op zijn 36e is de wereldspeler van het jaar volgens Hendrickx "het totaalpakket": fysiek en technisch nauwelijks te verdedigen, en koel in de beslissende momenten. Met 330 interlanddoelpunten achter zijn naam blijft hij de man voor de late beslissers.

6. Vanasch in de shoot-outs. Eindigt een Belgische wedstrijd gelijk, dan komt de specialiteit van het huis: doelman Vincent Vanasch was in de WK-finale van 2018 al de man van de shoot-outs en blijft de Belgische troef bij gelijke stand.

7. De Van Doren-pass. Let op de momenten waarop aanvoerder Arthur Van Doren de bal in de achterhoede stillegt en plots over zestig meter de as van het veld omdraait. Precies zo'n pass op Boon werd door de fans verkozen tot mooiste actie van het Pro League-seizoen.

8. De rematch tegen Duitsland. Op maandag 17 augustus wacht in de poule meteen Duitsland, de ploeg die België de wereldtitel van 2023 ontnam. Geladen, en mogelijk beslissend voor de poulewinst.

9. Dohmen tegenover zijn Lions. De openingswedstrijd op 15 augustus gaat tegen een Frankrijk dat gecoacht wordt door John-John Dohmen, de Belgische recordinternational die zijn oude ploeg met diens eigen wapens probeert te kloppen. Een wedstrijd vol bekende patronen.

10. Het thuispubliek in Waver. Met een tot 10.000 plaatsen opgeschaalde arena en een fanatiek thuispubliek wordt Waver een vesting. Let op hoe de Lions in de slotfase teren op het publiek.

Op 30 augustus 2026 kan het WK in Waver drie kanten op. De droomafloop is een wereldtitel op eigen bodem, de ultieme bekroning van twee decennia opbouw en het bewijs dat de nieuwe lichting de fakkel echt heeft overgenomen. Het tweede scenario is een vroege uitval, die de twijfel zou voeden of de gouden generatie wel goed is opgevolgd. Het pijnlijkste derde scenario is een nederlaag tegen een rivaal, of het nu de rematch tegen Duitsland is, het mede-gastland Nederland of de Spaanse boeman.

Wat dit WK zo bijzonder maakt, is dat de eerste helft van de vraag inmiddels beantwoord is. Het systeem produceert nog altijd: België won de Pro League, voert de wereldranglijst aan, plaatste zich als eerste land voor Los Angeles en levert nog steeds wereldspelers van het jaar. Een klein land met zo'n vijftigduizend hockeyers doet dat niet bij toeval. Wat nog ontbreekt, is het bewijs op een kort toernooi, waar een enkele mindere avond alles kan wissen en waar het in Parijs en op het EK van 2025 juist misging. Twee weken in augustus, twintig spelers van wie er zeven de vorige gouden lichting nog van binnenuit kenden, en een uitverkocht stadion op tien minuten van Brussel. Voor de Red Lions begint in Waver het echte antwoord.

Officiële bronnen:

• International Hockey Federation (FIH) en de wereldranglijst
• WK 2026 (FIH) en de Hockey Pro League-stand
• Hockey Belgium (KBHB)
• Team Belgium en Olympics.com
• Fédération Française de Hockey (voor de Franse tegenstander)

Belgische media:

• Sporza (Nederlandstalig)
• RTBF (Franstalig)
• La Libre en La Dernière Heure (DH) (Franstalig)
• L'Avenir (Franstalig)
• BRUZZ en VRT NWS (Nederlandstalig)